เขาชอบนางมาตั้งแต่แรก 2

“เรื่องบังเอิญก็คือโชคชะตาอย่างหนึ่ง”

นอกจากมีความสามารถในการเจรจาเกลี้ยกล่อมแล้ว หม่าเจี่ยซินยังพบว่าเหออันผู้นี้มีชั้นเชิงในการถกเถียงกับผู้อื่นสูงมากอีกด้วย เรื่องที่เขาบอกว่าใช่จึงล้วนสามารถยกมาเป็นเหตุผลได้ทั้งสิ้น ด้วยเหตุนี้หม่าเจี่ยซินที่ยกเหตุผลมาถกเถียงกับเขาไม่ทันจึงเผลอทำหน้างอใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว

“ฮึฮึ อยากให้น้องสี่มาเห็นสีหน้าของเจ้าในยามนี้จริงๆ”

เขาเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่นางด้วยความขำ หม่าเจี่ยซินจึงรีบเก็บสีหน้าของตน แต่ยังไม่วายหันไปถลึงตาใส่เหออันอีกครั้งหนึ่ง

“เอาล่ะ เจ้าลองไปคิดเรื่องที่ข้าพูดดูแล้วกัน ตัดสินใจได้แล้วค่อยมาบอกข้าอีกที”

เหออันลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาลูบศีรษะน่าเอ็นดูของนางครั้งหนึ่ง จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องครัวไป บนโต๊ะตัวเล็กจึงเหลือหม่าเจี่ยซินที่ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะเพราะมือหนาที่ยื่นมาลูบหัวกันโดยไม่บอกกล่าวได้ทิ้งความอบอุ่นสายหนึ่งเอาไว้

ส่วนเรื่องที่เขาบอกให้นางไปคิด หม่าเจี่ยซินพบว่านางทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่เป็นนาน

เขาพูดถึงขนาดนี้มิใช่ว่าช่วยตัดสินใจแทนนางไปแล้วหรอกรึ

อีกอย่างพวกเขาใจกว้างกับนางถึงเพียงนี้นางยังจะกล้าผลักไสและทำใจจากไปอีกได้อย่างไร แล้วหม่าเจี่ยซินบอกให้ตัวเองค่อยๆ คิดอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจครั้งสุดท้าย

เที่ยงวัน ในขณะที่หม่าเจี่ยซินกำลังทำอาหารมื้อเที่ยง สมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวเหอก็กลับมาถึงบ้าน พร้อมกับไม้กองใหญ่ที่พวกเขาเพิ่งไปตัดมา เสียงพูดคุยกับเสียงวางของดังจนนางต้องโผล่หน้าออกไปมองดูด้วยความอยากรู้

“พวกท่านตัดไม้มาทำอะไรกันรึ”

เหอตงเดินมาทางนี้ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและชุ่มเหงื่อ เมื่อเดินมาใกล้นาง หม่าเจี่ยซินก็เอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย เขาเหลือบมองนางเล็กน้อยแล้วเดินอ้อมเข้าไปในห้องครัวด้วยความกระหายน้ำ

“สร้างห้องอาบน้ำ”

สร้างห้องอาบน้ำ?

หม่าเจี่ยซินเดินตามเหอตงไปยังโอ่งใส่น้ำดื่ม แล้วรีบหยิบขันอันเล็กขึ้นมาพร้อมกับเปิดฝาโอ่งขึ้น จากนั้นก็รีบตักน้ำใส่ชามใบใหญ่ยื่นให้เขา เหอตงมองเหลือบมองใบหน้าของนางหนหนึ่งก่อนจะรับชามน้ำเปล่ามาดื่ม

หม่าเจี่ยซินไม่เพียงตักน้ำให้เหอตงเท่านั้น แต่นางยังหยิบชามมาอีกหลายใบแล้วตักน้ำใส่ลงไปทุกชาม จากนั้นก็ยกพวกมันใส่ถาดใบใหญ่ แล้วยกถาดออกไปด้านนอก

“ท่านพ่อใหญ่ ท่านพ่อรองดื่มน้ำเจ้าค่ะ”

นางเดินไปตรงหน้าเหอคังกับเหอเจาแล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วนางถูกบิดาของเหอชางทั้งสองมองด้วยสายตาประหลาดใจ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังยกชามน้ำขึ้นมาดื่มพร้อมกับกล่าวขอบคุณ

“พี่เหอหยวน ท่านหิวน้ำหรือไม่”

กับเหอหยวนหม่าเจี่ยซินไม่ได้ยิ้มกว้างถึงเพียงนั้นแล้ว แต่นางก็ยังพยายามทำหน้าดีดีให้เขา ยามที่เหอหยวนหันมายกชามน้ำออกไป สายตาของเขาจึงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“พี่อาชาง แก้วนี้ของท่าน”

เมื่อมาถึงเหอชาง ใบหน้าของนางก็ไม่หลงเหลือรอยยิ้มแล้ว แต่กลับมีความขัดเขินปรากฏอยู่หลายส่วน แก้มนวลแดงระเรื่อซับสีเข้มอย่างสุขภาพดี เหอชางที่เพิ่งได้กินเนื้อของนางไปเมื่อวานจึงอมยิ้มจับจ้องหม่าเจี่ยซินด้วยสายตาอ่อนโยนปะปนไปด้วยความรักใคร่ แล้วจมูกของเขาก็พลันได้กลิ่นหอมของอาหารจางๆ ลอยมาจากตัวนาง

“ขอบคุณ เจ้าทำอาหารมื้อเที่ยงแล้วรึ”

มือหนึ่งยกชามน้ำดื่มออกไปจากถาด อีกมือของเหอชางก็ยื่นมาเขี่ยเส้นผมที่ติดอยู่แก้มของนางออกจากใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่รู้สึกว่าทำเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่นเป็นเรื่องที่ไม่สมควร

“ใช่ ข้านึ่งซี่โครงไข่ตุ๋น ทำน้ำแกงหัวไชเท้าและยำเห็ดป่ากินกับหมั่นโถว ท่านยังอยากกินอะไรอีกหรือไม่”

หม่าเจี่ยซินรู้สึกขัดเขินคนตรงหน้าเป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงเช่นนั้นก็ยังชอบที่เขาแสดงออกว่ารักและชอบนางมากกว่าแค่ไหน นางจึงพยายามไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร ดวงตากลมวาวจับจ้องเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกัน

“ไม่แล้ว กินเท่านี้ก็พอแล้ว รอล้างมือเสร็จข้าจะไปช่วยเจ้ายกขึ้นโต๊ะ”

เขาบอกนางแล้ววางชามเปล่าลงในถาด หม่าเจี่ยซินจึงพยักหน้าตอบรับเบาๆ แล้วเดินถือถาดกลับเข้าไปในห้องครัว ด้านนอกเหอคังและเหอเจากับบุตรชายคนโตทั้งสามของเขากำลังจ้องมองบุตรชายคนเล็กด้วยสายตาที่แทบไม่ต่างกัน แล้วพากันยกยิ้ม

ความสัมพันธ์ของเหอชางและหม่าเจี่ยซินดูเหมือนจะพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว เช่นนี้ความหวังที่สตรีนางนี้จะตอบตกลงปลงใจยอมเป็นคนตระกูลเหอย่อมมีมากขึ้นอีกหนึ่งส่วน

หลังอาหารมื้อเที่ยงผ่านไป บุรุษทั้งหกของตระกูลเหอก็พากันไปทำงานไม้ เพื่อสร้างห้องอาบน้ำขึ้นมาข้างๆ ห้องครัว โดยมีระยะห่างออกไปประมาณสิบเมตร

หม่าเจี่ยซินยืนดูพวกเขาทำงานอยู่พักหนึ่งก็ถูกเหอชางจูงกลับบ้าน นางจึงทำได้เพียงยืนให้กำลังใจอยู่ห่างๆ แล้วกลับไปหยิบงานปักของตนขึ้นมาทำ

เอี๊ยมของสตรีเป็นสิ่งของใช้ที่ตัดเย็บไม่ยาก นางจึงเย็บเสร็จไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้นางจึงเริ่มงานปักเพื่อเพิ่มลวดลายดอกไม้ลงไปบนเอี๊ยม

หม่าเจี่ยซินไม่ได้ปักอะไรมากมายนัก นางเพียงปักดอกไม้หนึ่งดอกลงไปบนเอี๊ยมแต่ละตัวเท่านั้น เมื่อตกเย็นนางจึงปักดอกไม้เล็กๆ ทั้งห้าดอกเสร็จแล้ว นางจึงแยกเอี๊ยมตัวที่ทำให้หลิวซื่อใส่กล่อง เพื่อนำไปให้หลิวซื่อทีหลัง

หลังทำเอี๊ยมเสร็จหม่าเจี่ยซินก็เลือกผ้าอีกพับมาเตรียมเอาไว้เพื่อตัดเย็บกางเกงตัวใน เพราะนอกจากนางไม่มีเสื้อตัวในแล้ว เจ้าของร่างเดิมผู้นี้ยังมีกางเกงตัวในเก่าๆ ที่มารดาทำให้ตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ติดกายอยู่เพียงตัวเดียว บางวันนางจึงไม่ได้สวมใส่สิ่งใดเอาไว้ด้านใน ได้แต่สวมกางเกงตัวนอกปกปิดร่างกายเอาไว้เท่านั้น

ส่วนเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดนอก หม่าเจี่ยซินไม่ได้รีบร้อนตัดเย็บ เพราะเสื้อผ้าชุดเก่าที่เหอชางนำมาให้นางใช้ พวกมันยังคงมีสภาพดีอยู่ ถึงจะเป็นชุดของบุรุษแต่เพราะใส่แล้วรู้สึกคล่องตัวมากกว่า หม่าเจี่ยซินจึงไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้

เลือกผ้าได้แล้ว หม่าเจี่ยซินก็ยกตะกร้าอุปกรณ์ตัดเย็บไปเก็บ แล้วออกไปดูว่าพวกเขาสร้างห้องอาบน้ำกันไปถึงไหนแล้ว

แต่เดินออกมาจากห้องลงไปถึงด้านล่างยังไม่ทันได้ออกไปดู หม่าเจี่ยซินก็เห็นพวกเหอชางนั่งเปลือยกายท่อนบนพูดคุยกันอยู่ บางคนที่ไม่ได้ถอดเสื้อออก เหงื่อก็ชุ่มจนเปียกไปแทบทั้งตัว

นางเห็นพวกเขา พวกเขาก็มองเห็นนางแล้วเช่นกัน เหอคังกับเหอเจาจึงลุกขึ้นแล้วบอกกับบุตรชายว่าจะเข้าไปล้างตัวก่อน

“ทำกันเสร็จแล้วรึ”

หม่าเจี่ยซินเอ่ยถามเหอตงที่อยู่ใกล้นางที่สุด เขาจึงหันมาพยักหน้าตอบว่าใช่ หม่าเจี่ยซินจึงยิ้มให้เขาแล้วเหลือบไปมองเหอชางที่กำลังมองนางอยู่เช่นกัน เหออันและเหอหยวนก็กำลังมองนางเงียบๆ ไม่ต่างกัน

สายตาทั้งสี่คู่ของพวกเขาทำเอาหม่าเจี่ยซินประหม่าขึ้นมาจนทำหน้าไม่ถูก นางจึงเดินหนีไปดูห้องอาบน้ำที่เพิ่งสร้างขึ้นเสร็จ

สร้างอาบน้ำที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ นอกจากผนังห้อง ประตูและหลังคาที่มิดชิดแล้ว อย่างอื่นล้วนไม่มี หม่าเจี่ยซินจึงเดินเข้าบ้านไปหยิบจอบมาขุดร่องน้ำ เพื่อทำร่องระบายน้ำออกจากห้องน้ำไปยังแปลงผักด้านนอก

ในระหว่างที่นางกำลังขะมักเขม้นเหอชางที่เดินตามมาก็ยื่นดูนางขุดร่องน้ำด้วยความสนใจ หม่าเจี่ยซินจึงยัดจอบลงไปในมือเขาแล้วให้เขาเป็นคนขุดแทน

อย่าได้เห็นว่าเหอชางเป็นบัณฑิตแล้วร่างกายสูงโปร่งของเขาจะบอบบางเช่นผู้อื่น ด้านในเสื้อผ้าสีเข้มเขาได้ซ่อนร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันสวยงามเอาไว้ ยามออกแรงทำงานจึงเต็มไปด้วยพละกำลัง การขุดร่องระบายน้ำจึงถูกเขาจัดการอย่างรวดเร็ว

หลังขุดร่องระบายน้ำเสร็จ หม่าเจี่ยซินก็เอ่ยชวนเหอชางไปเก็บผักในแปลงมาทำอาหารมื้อค่ำ เขากับนางจึงถือตะกร้าเดินออกจากบ้านไปด้วยกัน

“นางดูชอบน้องสี่ยิ่งนัก”

มองดูคนทั้งสองเดินออกไปด้วยกัน เหอตงก็เอ่ยกับเหอหยวนและเหออันที่นั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่แสดงออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร เหอหยวนกับเหอตงจึงหันไปมองน้องสาม

“เป็นเรื่องที่ดีแล้วมิใช่รึ”

เหอหยวนเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง ก็ทำเอาเหอตงพูดต่อไม่ออกแล้ว แม้ว่าเขาจะคิดว่านี่เป็นเรื่องที่ดีเช่นกันแต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนไม่ได้รับความยุติธรรมเล็กน้อยขึ้นมา

เห็นนางเอาแต่มองน้องสี่เช่นนี้ เขาก็อดนึกอิจฉาไม่ได้จริงๆ ทั้งๆ นางก็เป็นว่าที่ภรรยาในอนาคตของพวกเขาเช่นกัน แต่เหตุใดนางถึงได้ดีกับน้องสี่เพียงคนเดียว

เฮ้อ เหอตงรู้สึกห่อเหี่ยวยิ่งนัก

“ให้น้องสี่เป็นทัพหน้า รอเขาตีข้าศึกจนแตกพ่าย หลังจากนั้นก็จะเป็นเวลาพิสูจน์ความสามารถของเจ้า”

เหออันตบไหล่เหอตงเบาๆ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอันไม่น่าไว้วางใจ เหอตงจึงถอนหายใจใส่พี่รองที่มากแผนการด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ในใจพลันอดรู้สึกเห็นใจภรรยาในอนาคตของเขาไม่ได้

ต้องมีสามีถึงสี่คนพร้อมกันนางก็น่าเห็นใจมากแล้ว แต่หนึ่งในสามีทั้งสี่ของนางยังเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ นางคนเดียวจะรับมือกับพวกเขาทั้งหมดไหวได้อย่างไร

ช่างน่าเห็นใจ น่าเห็นใจจริงๆ ยิ่งนัก

ตอนนี้เหอตงไม่ได้รู้สึกอิจฉาน้องสี่แล้ว แต่กำลังเห็นใจหม่าเจี่ยซินจนรู้สึกท้อใจแทนนาง