บทที่ 29 ค่ำคืนแห่งไอมาร

ยามค่ำคืนภายในเรือนหลังน้อยของจวนอ๋องจางส่วงแสงจันทร์ส่องกระทบผ่านหน้าต่าง เผยให้เห็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูหมู่ดาวที่ระยิบระยับบนท้องฟ้าอย่างเงียบงัน บุรุษผู้นั้นคือ จางอี้หมิง

ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในยอดฝีมือรุ่นเยาว์แห่งสำนักเทียนหยาง ด้านข้างของเขามีหญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่ ซงเอ๋อร์ กำลังก้มหน้ารินสุราให้ด้วยท่วงท่าสง่างาม

แม้ว่าซงเอ๋อร์ จะมีหน้าที่คล้ายสาวใช้ในบ้าน แต่ฐานะของนางนั้นสูงมากกว่า นางถูกแม่แท้ๆ ของจางอี้หมิงชุบเลี้ยงไว้ตั้งแต่ทารก และกำหนดไว้ให้แต่งเป็นอนุของจางอี้หมิงเมื่อโตขึ้น

อ๋องจางส่วงและฮูหยินก็รับปากดำเนินการต่อแม้ว่ามารดาของจางอี้หมิงเสียชีวิตไปแล้ว นางจึงได้รับการเลี้ยงดูและได้รับการศึกษามากกว่าสาวใช้ทั่วไปในบ้าน แต่ไม่เทียบเท่าบุตรสาว

ในจวนสกุลจางนั้นมีฐานะพิเศษ ที่ต้องถูกควบคุมอย่างเคร่งครัดจากราชสำนัก ราชวงศ์ปัจจุบัน บุรุษทุกคนต้องถูกกำหนดให้แต่งกับคนที่ราชสำนักกำหนดให้เท่านั้น ส่วนอนุภรรยาสามารถมีได้หลังจากแต่งตั้งชายาหลักแล้วเท่านั้น

ซงเอ๋อร์ในเวลานี้ยังไม่ถูกแต่งตั้งเป็นอนุภรรยาอย่างเป็นทางการของจางอี้หมิง ตามหลักก็ยังไม่ควรอยู่ร่วมกันในยามค่ำคืน แต่ก็เป็นที่รู้กันของคนในจวน ก็ไม่ได้สนใจในหลักข้อนี้เท่าใดนัก

ความจริงแล้วขุนนางคนอื่นๆ ก็ปฏิบัติตัวเช่นนี้ คือ เลี้ยงอนุภรรยาก่อนค่อยมีภรรยาหลัก แม้ว่าสกุลจางจะมีฐานะพิเศษที่ถูกจับตามองมากกว่าผู้อื่น แต่บิดาของจางอี้หมิงก็มีมารดาของจางอี้หมิง ก่อนที่จะมีชายาหลักที่ราชสำนักแต่งตั้งมาเช่นกัน

จางอี้หมิงรับป้านสุรามา ก่อนจะยื่นให้นาง “ข้าดื่มคนเดียวไม่สนุก เจ้าควรดื่มด้วย”

ซงเอ๋อร์รับป้านสุรามาด้วยความเขินอายเล็กน้อย “เจ้าค่ะ คุณชาย” นางตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะจิบสุราลงไปเล็กน้อย

แสงจันทร์กระทบกับใบหน้านวลเนียนของนางสะท้อนประกายดุจเทพธิดา จางอี้หมิงจับจ้องนางด้วยสายตาอ่อนโยน นึกถึงสตรีที่เขาเคยเห็น และรู้สึกว่างดงามที่สุดในเมืองหลวง หวงจื่อรั่ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ซงเอ๋อร์กลับมีเสน่ห์อันงดงามกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวี

“เหตุใดเจ้าถึงไม่ไปสำนักเทียนหยาง” จางอี้หมิงเอ่ยถาม

ซงเอ๋อร์หลุบตาต่ำ คล้ายประหม่าเล็กน้อย “ข้าน้อยมีความสามารถแค่อ่านออกเขียนได้ วรยุทธ์ไม่มี เกรงว่าเข้าไปแล้วจะเป็นภาระของคุณชาย”

จางอี้หมิงยิ้มบาง ๆ “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะสอนเจ้าเอง”

ซงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะกล่าวว่า “ตอนนี้ท่านอ๋องกับฮูหยินส่งตัวข้าน้อยไปเรียนที่สำนักศึกษาหยูเทียนกับคุณหนูหลันซือแล้ว ข้าอ่านและเขียนได้มากกว่าเดิมแล้วเจ้าค่ะ”

“สำนักศึกษาหยูเทียนคือสถานที่ใด เหตุใดข้าไม่เคยได้ยิน”

“ช่วงนั้นคุณชายหลับไป องค์หญิงจากในวังขออนุญาตฮ่องเต้ออกมาเปิดสำนักศึกษา เพื่อให้เหล่าสตรีได้ศึกษาโดยเฉพาะ”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เดิมทีสำนักศึกษานอกพระราชวังจะเปิดรับแค่บุรุษเท่านั้น สตรีคนใดอยากเรียนหนังสือต้องลักลอบฝึกฝนเอา ใครมีความสามารถก็ไปสอบเข้าสำนักเทียนหยาง เพราะเป็นสถานที่เดียวที่เปิดรับทั้งชายและหญิง ตอนที่ข้าหลับไป เหตุการณ์เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้

“เป็นองค์หญิงท่านใดเจ้ารู้หรือไม่”

“ข้าน้อยไม่รู้”

ไม่แปลกที่นางจะไม่รู้จักองค์หญิง ข้าเองก็ยังไม่ค่อยรู้จักเลย จางอี้หมิงหัวเราะเบา ๆ “ถ้าเช่นนั้น คืนนี้เจ้าอ่านวรรณกรรมให้ข้าฟังได้หรือไม่”

ซงเอ๋อร์หัวเราะเสียงใส “ท่านจะกลั่นแกล้งข้าไม่ให้นอนหรือ?”

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าช่วยนอนเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่” จางอี้หมิงกล่าวหยอกเย้า

ซงเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ เอียงอายก่อนตอบเสียงเบา “หากให้นอนเป็นเพื่อนย่อมทำได้ แต่... มากกว่านั้นยังไม่ถึงเวลา”

จางอี้หมิงยิ้มมุมปาก “ข้ารู้ ข้าไม่ขืนใจเจ้าหรอก”

ซงเอ๋อร์พยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น “เช่นนั้น คุณชายรอสักครู่ ข้าจะไปจัดเตรียมที่นอนให้”

นางเดินไปยังเตียงด้วยกิริยาสง่างาม ขณะที่จางอี้หมิงมองตามร่างอ้อนแอ้นของนางไปอย่างเงียบงัน

ทันใดนั้น ลมค่ำคืนพัดผ่าน พร้อมกับกลิ่นบางอย่างที่โชยมาตามสายลม จางอี้หมิงขมวดคิ้ว หันมองออกไปนอกหน้าต่าง

นี่มัน... กลิ่นไอมาร!

มือของเขาขยับฉับไว หยิบดาบคู่กายขึ้นมาและคว้ากระดาษยันต์เวทออกมา ฝืนโคจรลมปราณอย่างเร่งด่วน ก่อนจะปาแผ่นยันต์ออกไปนอกหน้าต่าง พลันปรากฏม่านพลังโปร่งใสแผ่ขยายออกไปห่อหุ้มจวนอ๋องไว้ทั้งหมด

อัก!..

ร่างของจางอี้หมิงสั่นเล็กน้อย ก่อนจะกระอักโลหิตออกมา!

“คุณชาย!”

ซงเอ๋อร์ร้องเสียงหลง รีบเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ นางหยิบผ้ามาเช็ดโลหิตจากริมฝีปากของเขาด้วยความเป็นห่วง “คุณชายเป็นอะไรเจ้าคะ?”

จางอี้หมิงส่ายหน้า “ไม่เป็นอะไร”

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ซงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินไปเปิดประตู พบว่าเป็น หวงจื่อรั่ว นางยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าจริงจัง “มีธุระด่วนต้องสอบถามคุณชาย”

จางอี้หมิงพยักหน้า "เข้ามาเถอะ"

หวงจื่อรั่วเดินเข้ามาอย่างสง่างาม ซงเอ๋อร์ลอบมองอยู่เงียบ ๆ หวงจื่อรั่วคารวะก่อนจะเอ่ยว่า “เมื่อครู่ ข้าเห็นแสงประหลาดเหนือจวนอ๋อง จึงรีบมาดู”

จางอี้หมิงโบกมือ “ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่ใช้ม่านพลังป้องกัน” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เมื่อครู่มีไอมารผ่านมา ให้เจ้าเฝ้าระวังตัว ห้ามออกจากเขตบริเวณจวนโดยเด็ดขาด”

“ไอมาร?”

“ใช่ เจ้าแค่สอดส่งอยู่บนหลังคาตามปกติที่เจ้าชอบทำนั่นแหละ แต่ห้ามออกจากเขตจวนเด็ดขาด”

หวงจื่อรั่วรับคำ “เข้าใจแล้ว” นางมองจางอี้หมิงด้วยแววตาห่วงใย “ท่านไม่เป็นไรแน่หรือ?”

จางอี้หมิงยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่เป็นอะไร”

เมื่อหวงจื่อรั่วได้ยินเช่นนั้น นางจึงพยักหน้าก่อนจะหมุนกายเดินออกไป

ซงเอ๋อร์ปิดประตู แล้วกลับมานั่งข้างจางอี้หมิง “มีไอมารแบบนี้ จะอันตรายหรือไม่เจ้าคะ?”

จางอี้หมิงถอนหายใจเบา ๆ “ไม่น่ามีปัญหากับบ้านเรา มีแค่กลิ่นไอมารแต่ยังไม่มีไอสังหาร น่าจะไม่เกิดอันตราย ข้าเพียงแค่ป้องกันไว้”

ซงเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณชายฝืนตัวเองอีกแล้ว” ก่อนจะลุกขึ้นหยิบดาบของเขาไปแขวนเก็บไว้ที่เดิม

จากนั้นหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้คุณชายเข้านอนได้แล้วเจ้าค่ะ”