บทที่ 5: เกียร์ลงถังขยะรีไซเคิล

บทที่ 5: เกียร์ลงถังขยะรีไซเคิล

หลังจากผ่านศึกพายุฝนและโศกนาฏกรรมร่มดอกเห็ดหงายท้องเมื่อวานเย็น สภาพของกัปตันทีมว่ายน้ำผู้เกรียงไกรแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็แทบไม่ต่างอะไรจากลูกหมาตกคลอง เกียร์ต้องนอนซมซดน้ำขิงผสมยาพาราเซตามอลดักไข้ไปสองเม็ด แต่ต่อให้ร่างกายจะประท้วงด้วยอาการจามฟุดฟิด ความมั่นหน้าในสมองกลับไม่เคยลดละลงเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

ลานช็อปวันแรก โดนมองเป็นเชื้อราในจานเพาะเชื้อ

หน้าร้านลุงปรีชา โดนตราหน้าเป็นคนสติไม่สมประกอบพร้อมเศษเงินทำทานแปดสิบบาท

หน้าคณะแพทย์ โดนถามว่าจะให้โทรเรียกรถเก็บขยะมารับซากมอเตอร์ไซค์ไหม

และเมื่อวาน... โดนตอกหน้าหงายด้วยร่มพับคันจิ๋วสีฟ้าพาสเทล

ความล้มเหลวติดต่อกันสี่ครั้งซ้อนกลายเป็นไฟสุมอกเด็กช่างให้เดือดพล่าน ในเมื่อแผนการรุกหน้าด้านก็พัง แผนแกล้งเท่แบบพระเอกซีรีส์ก็พับไม่เป็นท่า มันก็ถึงเวลาต้องงัดไม้ตายก้นหีบที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเด็กช็อปออกมาใช้

ไม้ตายระดับตำนานที่มีคำสาบานสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น... ‘เกียร์อยู่ที่ใคร ใจอยู่ที่นั่น’

เวลาบ่ายสองโมงตรง ใต้ถุนอาคารเรียนรวมฝั่งศูนย์การแพทย์

เกียร์นั่งยองๆ ซุ่มอยู่หลังพุ่มเข็มตัดแต่งทรงกลมริมทางเดิน แดดยามบ่ายส่องลอดระแนงไม้ลงมาเป็นริ้วสีส้ม สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาวใต้ร่มเงาตึก บนโต๊ะตัวนั้นมีกองเอกสารเคสคนไข้และหนังสือตำรากายวิภาคศาสตร์เล่มหนาวางซ้อนกันเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเกียร์ที่สุด คือเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่ถูกถอดพาดไว้บนพนักพิงม้านั่งอย่างเรียบร้อย

และตรงนั้น... ปลอดคน

เมื่อห้านาทีก่อน ภีมภัทรเพิ่งลุกเดินไปห้องน้ำพร้อมกับวิน นี่คือจังหวะฟ้าเปิดทางที่สวรรค์ประทานมาให้ชัดๆ

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อปสีกรมท่า ดึงเอาวัตถุโลหะชิ้นสำคัญออกมาวางบนฝ่ามือ

มันคือ ฟันเฟืองเกียร์ทองเหลืองประจำรุ่น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสองนิ้ว น้ำหนักถ่วงมือกำลังดี ด้านหลังสลักรหัสรุ่นและตัวย่อภาควิชาเครื่องกลไว้อย่างประณีต แม้เกียร์จะพยายามเอาผ้าชุบน้ำมันสนเช็ดคราบเขม่าดำออกไปบ้างแล้ว แต่ด้วยความที่เป็นเกียร์ที่เขาพกติดตัวคลุกคลีอยู่ในโรงช็อปมาตลอดสามปี มันจึงยังมีคราบน้ำมันหล่อลื่นสีคล้ำเกาะแน่นตามร่องฟันเฟือง พร้อมกลิ่นสนิมเหล็กผสมน้ำมันเครื่องติดทนทาน

‘เอาเกียร์ให้ แปลว่ามอบใจ... มุกคลาสสิกระดับตำนาน ยังไงก็ต้องเขินจนตัวบิด!’

เกียร์สูดหายใจเข้าลึก ย่อตัวต่ำ ก้าวยาวๆ ย่องลัดเลาะผ่านแนวเสาปูนอย่างเงียบเชียบ สองตากวาดมองซ้ายขวา พอเห็นว่าทางสะดวกก็พุ่งเข้าประชิดโต๊ะอ่านหนังสือทันที

มือหนาเอื้อมไปจับชายเสื้อกาวน์สีขาวขึ้นมาเบามือ สัมผัสเนื้อผ้าเรียบลื่นกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวของหมอภีมลอยมาแตะจมูกจนเกียร์เผลอสูดหายใจเข้าหนึ่งที เขาไม่รอช้า รีบหย่อนฟันเฟืองเกียร์ทองเหลืองลงไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ข้างขวาทันที

ตุบ...

น้ำหนักของก้อนโลหะถ่วงให้กระเป๋าเสื้อกาวน์ข้างขวาเอียงลงมาเล็กน้อย เกียร์รีบจัดทรงปากกระเป๋าเสื้อให้ดูเรียบเนียนที่สุด ก่อนจะหมุนตัววิ่งกระย่องกระแย่งกลับไปกบดานหลังพุ่มเข็มตามเดิม

เกียร์นั่งยองๆ ยกหลังมือปาดเหงื่อตรงขมับ หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นเต้น

เขามโนภาพล่วงหน้าไปไกลลิบ... พอหมอภีมเดินกลับมา สวมเสื้อกาวน์ ล้วงมือลงไปเจอฟันเฟืองเกียร์ พลิกดูเห็นรหัสรุ่น ก็จะรู้ทันทีว่าเป็นของใคร จากนั้นแก้มขาวๆ ก็จะเริ่มแดงระเรื่อ ยืนอมยิ้มเขินอยู่คนเดียว แล้วแอบเก็บเกียร์ของเขาใส่กระเป๋าพกติดตัวไปตลอดชีวิต

‘แผนนี้เหนือเมฆ ชนะใสๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์!’

เสียงฝีเท้าก้าวเดินสม่ำเสมอดังใกล้เข้ามา ดึงสติเกียร์ให้กลับมาจดจ่อ

ภีมภัทรเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมขวดน้ำแร่ในมือ เสื้อเชิ้ตขาวผูกเนกไทเรียบกริบ ใบหน้าหวานยังคงนิ่งสนิท แว่นตากรอบเงินสะท้อนแดดบ่าย ภีมวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ หยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อกาวน์สั้นที่พาดอยู่บนพนักพิงขึ้นมาสะบัดเบาๆ

จังหวะนั้น ชายเสื้อกาวน์ข้างขวาที่หนักผิดปกติเหวี่ยงตามแรงลมจนกระเป๋าเสื้อถ่วงลงมาอย่างเห็นได้ชัด

ภีมชะงักมือ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที

คุณหมอหนุ่มก้มมองกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่มีวัตถุแข็งๆ นูนเด่นขึ้นมา ภีมสวมเสื้อกาวน์เข้ากับแขนอย่างใจเย็น แล้วค่อยๆ สอดมือเรียวล้วงลงไปในกระเป๋า

เกียร์ที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้แทบหยุดหายใจ กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก สองมือกำกิ่งไม้แน่นจนสั่น

‘หยิบขึ้นมาเลยคนดี... สัมผัสถึงหัวใจของพี่เลยครับ...’

ปลายนิ้วของภีมสัมผัสเข้ากับขอบหยักคมของโลหะ ภีมดึงวัตถุนั้นขึ้นมาวางบนฝ่ามือเพื่อตรวจสอบ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคุณหมอผู้รักความสะอาดระดับสูงสุด...

คือก้อนฟันเฟืองโลหะสีทองเหลืองหม่นๆ ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ซอกฟันเฟืองแต่ละซี่มีคราบจาระบีสีดำเหนียวเกาะกรัง และคราบน้ำมันเครื่องสกปรกนั้นได้ป้ายเปรอะลงบนฝ่ามือขาวสะอาดของภีมเป็นปื้นสีดำด่างดวง

แววตาหลังเลนส์แว่นหรี่แคบลงทันที

ภีมยืนนิ่ง จ้องมองก้อนเหล็กในมือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราบเรียบ และไร้อารมณ์ ไม่มีความประหลาดใจ ไม่มีความเขินอาย และไม่มีเศษเสี้ยวของความโรแมนติก

ในหัวของนักศึกษาแพทย์ปีสามประมวลผลตามหลักสุขอนามัยอย่างรวดเร็ว:

วัตถุ: เศษโลหะอุตสาหกรรมประเภทฟันเฟือง

สารปนเปื้อน: คราบจาระบี ไฮโดรคาร์บอน และเศษเขม่าสนิมเหล็ก

แหล่งที่มา: น่าจะมีเด็กช่างกลมือบอนทำตกหล่น หรือตั้งใจเอาเศษเหล็กโรงกลึงมาทิ้งเรี่ยราด

ความเสี่ยง: เสี่ยงต่อการสะสมของเชื้อบาดทะยัก และทำให้เนื้อผ้ากาวน์ปลอดเชื้อปนเปื้อนสิ่งสกปรกก่อนเข้าแล็บ

ภีมถอนหายใจออกมาแผ่วเบาหนึ่งครั้ง สีหน้าแสดงความรังเกียจสิ่งสกปรกอย่างเปิดเผย นิ้วเรียวคีบตรงขอบฟันเฟืองไว้ด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้เปรอะมือเพิ่มขึ้น

จากนั้น คุณหมอหนุ่มก็ก้าวขาเดินตรงดิ่งออกจากโต๊ะ

เกียร์ที่แอบมองอยู่ใจเต้นระทึก ยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ ‘นั่นไง! จะเอาไปเก็บใส่กระเป๋าเป้ใช่ไหมล่ะ เขินจนต้องรีบเดินหนีเลยสิมึง!’

แต่ทิศทางที่ภีมเดินไป... ไม่ใช่กระเป๋าเป้

ภีมเดินตรงดิ่งไปยังจุดตั้งถังขยะรวมของอาคารเรียน ซึ่งตั้งเรียงรายกันอยู่สี่ใบสี่สีเพื่อการคัดแยกขยะตามหลักสุขอนามัย

ถังสีเขียว: ขยะเปียก

ถังสีน้ำเงิน: ขยะทั่วไป

ถังสีแดง: ขยะติดเชื้อ

และ... ถังสีเหลือง: ขยะรีไซเคิล / โลหะและพลาสติก

ภีมหยุดยืนหน้าถังขยะสีเหลืองอย่างไม่ลังเล ป้ายสัญลักษณ์รูปลูกศรหมุนวนสามเหลี่ยมเด่นหราอยู่ตรงหน้า

เกียร์ที่แอบมองอยู่หลังพุ่มไม้เริ่มรู้สึกถึงความวิบัติ ตาสองข้างเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มมั่นหน้าแข็งค้าง ลมหายใจสะดุดกึก

‘เฮ้ย... เดี๋ยว... นั่นมันถังขยะนะเว้ยหมอ... หมอจะเดินไปตรงนั้นทำไมวะ...’

ภีมไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว เขายื่นมือข้างที่คีบฟันเฟืองทองเหลืองออกไปเหนือปากถังขยะสีเหลือง พลิกฝ่ามือคว่ำลงช้าๆ แล้วปล่อยนิ้วออกอย่างไม่ไยดี

เคร้งงงงงงง!

เสียงฟันเฟืองเกียร์รุ่นประจำภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล กระทบเข้ากับกระป๋องน้ำอัดลมและขวดพลาสติกก้นถังขยะสีเหลืองดังลั่นก้องไปทั่วใต้ถุนอาคาร

สัญลักษณ์แห่งศักดิ์ศรี เกียร์รุ่นที่มีเพียงอันเดียวในชีวิต และหัวใจของกัปตันทีมว่ายน้ำ... บัดนี้ลงไปนอนรวมอยู่กับกระป๋องกาแฟใช้แล้วและเศษขวดรีไซเคิลเรียบร้อย

ภีมปรายตามองลงไปในถังขยะแวบหนึ่งด้วยสายตาสบายใจที่กำจัดขยะอันตรายพ้นตัวได้สำเร็จ ก่อนจะหยิบสเปรย์แอลกอฮอล์ในกระเป๋าขึ้นมาฉีดพ่นใส่มือตัวเองรัวๆ ถูทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน แล้วหมุนตัวเดินกลับไปหยิบชีตที่โต๊ะเตรียมตัวขึ้นเรียนแล็บอย่างใจเย็น

“ฉิบหายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!”

เสียงกรีดร้องในใจของเกียร์ระเบิดกึกก้องจนแทบกระอักเลือด ตาเหลือกค้าง หน้าซีดเผือดจนไม่มีสีเลือด เส้นเลือดในสมองเต้นตุบๆ

นั่นมันเกียร์รุ่น เกียร์ที่มีอันเดียวในโลก เกียร์ที่รุ่นพี่จับเขาดำน้ำแทบตายกว่าจะได้มา

ถ้าหายไป เขาต้องโดนอาจารย์กับพวกรุ่นพี่ลากไปซ่อมจนจมลานเกียร์แน่นอน

ทันทีที่แผ่นหลังของภีมเดินพ้นหัวมุมตึกเข้าลิฟต์ไป เกียร์ก็ไม่สนใจการรักษาภาพลักษณ์อะไรอีกแล้ว ร่างสูงใหญ่พุ่งหลาวแหวกพุ่มเข็มออกมาอย่างบ้าคลั่ง สองเท้าสับซอยวิ่งเต็มสปีด พุ่งตรงเข้าใส่ถังขยะสีเหลืองทันที

โคร่ม!

เกียร์เบรกตัวโก่งจนฝุ่นตลบ เขาทิ้งเข่าสองข้างลงกระแทกพื้นปูนหน้าถังขยะ สองมือเอื้อมคว้าขอบถังขยะสีเหลือง ยื่นหน้าและท่อนแขนทั้งหมดมุดลึกลงไปในปากถังขยะอย่างสิ้นคิด

กลิ่นเหม็นอับของน้ำอัดลมบูดและคราบกาแฟเก่าตีเข้าจมูกจนแทบสำลัก แต่วินาทีนี้เกียร์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น มือหนาตะกุยตะกายคุ้ยเขี่ยกองกระป๋องอะลูมิเนียม ขวดพลาสติกบี้แบน และกล่องนมอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อยู่ไหนวะ เกียร์กูอยู่ไหน อย่าเพิ่งโดนรถขยะเก็บไปนะโว้ยยย!”

เสียงกระป๋องกระทบกันดัง แกร๊ง! กริ๊ง! แคล้ง! สนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานใต้ตึก นักศึกษาแพทย์สองสามคนที่เดินผ่านมาถึงกับหยุดมองด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างมองภาพเด็กช่างกล้ามโตในเสื้อช็อปที่กำลังมุดหัวลงไปในถังขยะเหมือนหมาคุ้ยหาเศษอาหาร

และแล้ว ปลายนิ้วของเกียร์ก็สัมผัสเข้ากับเหลี่ยมคมคุ้นเคยที่ก้นถัง

หมับ!

เกียร์คว้าฟันเฟืองทองเหลืองขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว เขากระชากตัวกลับขึ้นมาจากถังขยะ หอบหายใจแฮ่กๆ สภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง มีหลอดกาแฟพลาสติกสีเขียวเสียบคาอยู่บนเส้นผมหนึ่งอัน ชายเสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำหวานสีน้ำตาลเป็นดวง

เขาก้มมองฟันเฟืองเกียร์ในมือที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำชาเขียวบูดอย่างทะนุถนอม สลับกับยกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดมันเบาๆ เหมือนเช็ดทองคำ

“รอดแล้ว... หัวใจกูรอดแล้ว...” เกียร์พึมพำเสียงสั่น น้ำตาแทบไหลด้วยความโล่งอก

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น...

“ทำอะไรน่ะครับ?”

เสียงทุ้มหวานที่ราบเรียบและคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เกียร์สะดุ้งสุดตัว ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง เขาค่อยๆ หันขวับกลับไปมองช้าๆ

ภีมภัทรยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ตรงนั้น แว่นตากรอบเงินเลื่อนลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงมายังเกียร์ที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าถังขยะ มีหลอดกาแฟเสียบคาอยู่บนหัว และสองมือกำลังกอดก้อนเหล็กที่เพิ่งคุ้ยขึ้นมาแนบอก

ดูเหมือนว่าคุณหมอจะลืมปากกาไว้ที่โต๊ะ เลยเดินย้อนกลับมาเอา... และได้มาเห็นภาพเหตุการณ์ประวัติศาสตร์นี้เข้าพอดีเต็มสองตา

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของนายกฤษณะ

เกียร์กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก พยายามฉีกยิ้มแหยๆ ยกมือข้างที่ถือเกียร์ขึ้นมาโบกทักทาย “อะ... อ้าว หมอภีม... พอดีพี่เห็นว่า... ขยะรีไซเคิลมันล้นถัง พี่เป็นพลเมืองดี... เลยแวะมาช่วยจัดระเบียบขยะน่ะครับ... ฮ่าๆๆ ...”

ภีมยืนมองสภาพทุลักทุเลของคนตรงหน้านิ่งสนิท แววตาหลังเลนส์แว่นฉายความสมเพชระคนเหนื่อยหน่ายใจออกมาอย่างชัดเจน

คุณหมอหนุ่มถอนหายใจยาว ส่ายหน้าช้าๆ ปลายนิ้วดันสันแว่นขึ้นหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยประโยคเชือดนิ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถ้ามีเวลาว่างมาคุ้ยขยะเล่น แนะนำให้เอาเวลาไปพบแพทย์เพื่อตรวจหาเชื้อบาดทะยักนะครับ... หรือไม่ก็ไปพบจิตแพทย์ตามที่ผมเคยแนะนำไว้ตั้งแต่แรก”

ภีมปรายสายตามองหลอดกาแฟบนหัวเกียร์อีกเพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มสมเพชบางๆ

“เพราะอาการของพี่ตอนนี้... ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่บกพร่องทางการยับยั้งชั่งใจแล้วล่ะครับ”

พูดจบ ภีมก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นตึกไปอย่างใจเย็น ทิ้งให้เกียร์นั่งคุกเข่ากอดเกียร์เปื้อนน้ำชาบูดอยู่หน้าถังขยะสีเหลืองตามลำพัง

เกียร์ยกมือขึ้นดึงหลอดกาแฟออกจากหัว มองตามแผ่นหลังบางที่เดินลับสายตาไปอีกครั้ง

ความเจ็บแสบ ความเสียหน้า และความพังพินาศในวันนี้ มันเกินกว่าที่คนทั่วไปจะรับไหว

แต่วิศวะหนุ่มกลับก้มมองเกียร์ทองเหลืองในมือ ยกยิ้มมุมปากออกมาอย่างคนบ้า

“ทิ้งลงถังขยะรีไซเคิลเหรอวะ...” เกียร์หัวเราะหึในลำคอ แววตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยความคลั่งรักที่ไม่ยอมมอดดับ

“แปลว่าหมอคิดจะเอากูไปรีไซเคิลเป็นแฟนในอนาคตใช่ไหมล่ะ... ร้ายกาจจริงๆ นะคุณหมอภีม!”