로그인“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
“ทำขายหน้าจริงๆ ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว จบงานนี้คงต้องคุยกันอย่างจริงจัง” คุณพ่อของจินพูดเสียงต่ำกับคชา แต่ดวงตา ไม่ใช่ดวงตาโกรธเกรี้ยว คล้ายพยายามเก็บสีหน้าไม่ให้ใครจับได้ว่ารู้สึกยังไง (My girl, I truly regret hurting you. I’m sorry. I love you, baby) ตัวอักษรภาษาอังกฤษขึ้นมารอบใหม่ที
ทำเอาจินกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แต่ก็ยอมทิ้งตัวนั่งลงช้าๆ เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาลุกขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่พ่อที่เดือด ทั้งประเทศอาจเดือดร้อนไปด้วย ไอมิเอะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากหางตาก็ใจหล่นวูบ “ให้รางวัลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ” คำสั่งของดยุกคาลไมค์ทำให้คนทั้งงานหันขวับ เสียงซุบซิบดังระลอกเหมือนคลื่น
บทที่ 174 ไอมิเอะกอดตอบพลางร่างสั่นไหว น้องชายก็สั่นตามไปด้วย แทบจะร้องไห้ตามอยู่แล้ว ปัง!!!! เสียงกำปั้นของจินกระแทกใส่บานประตูดังสนั่นทั่วห้อง แรงจนบานประตูสะเทือนทั้งแผง ทำให้ไอมิเอะกับฮิเดโยะสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน ฮิเดโยะยิ่งกอดพี่สาวแน่นกว่าเดิม ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนไอมิเอะน้ำตา
เพื่อนๆ คือซัดรัวจนไอมิเอะพูดไม่ทัน คำด่า คำดุ คำเตือน ลั่นใส่เธอเหมือนปืนกลกระสุนไม่หมด สามเสียงประสานกันอย่างไม่มีช่องว่างให้หายใจแม้แต่วินาทีเดียว ในหัวไอมิเอะตอนนี้เต็มไปด้วยคลิปดังคลิปหนึ่งในติ๊กต็อกที่ว่า (พี่ พี่ พี่ฟังก่อนพี่ พี่ฟังก่อนพี่! พี่ฟังก่อนนนน!) เสียงจากคลิปนั้นดังวนในหัวไม่หยุ







