Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“อ๊ะ...จิน...ตรงนั้น...มะ...ไม่ไหวแล้ว...ฮืออออ” เธอครางเสียงหลง มือเล็กเผลอกดศีรษะของเขาให้แนบชิดเข้าหาตัวเองมากขึ้นอย่างลืมตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่จินเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มุมปากของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำหวานสีใส ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่และร้ายกาจจนคนมองหน้าร้อนผ่าว จินผละออกมาลุกขึ้นนั่
“อ๊าาา! จิน...อื้อออออ...ล...ลึก...ลึกเกินไปแล้ว” เสียงครางอู้อี้ที่พยายามจะประท้วงยิ่งทำให้จินรู้สึกมีอำนาจ เขาดูดนิ้วที่เปื้อนน้ำลายของเธอเสียงดังจ๊วบ แล้วถอนนิ้วออก ปล่อยให้เธอได้หายใจ แต่ก็ประเคนจูบหนักหน่วงลงไปบนเรียวปากบวมเจ่อทันที “ชอบมั้ย ถ้าชอบ ครางดังๆ” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก เธอไม่สามารถตอบ
“เอาลงทำเหี้ยอะไร รีบลบออกเลยเดี๋ยวมีดราม่า มันยิ่งเป็นคนดังอยู่ มึงไปลงแบบนั้นทำให้มันเสียภาพลักษณ์” ยี่หวาเอ่ยตำหนิ “เออ กูขอโทษ คิดน้อยไปหน่อย” แก้มยุ้ยหน้าเจื่อนลงทันที รีบก้มหน้ากดโทรศัพท์อย่างร้อนรน นิ้วมือสั่นเล็กน้อยตอนกดลบสตอรี่ออกจากไอจี แต่ตัวเลขยอดดูที่ขึ้นเกินหลักร้อยแล้ว ทำให้สีหน้าห
“อ๊าาาา” ไอมิเอะก็ทำตามอย่างว่าง่าย “อย่างนั้นแหละ โคตรเด็ด” จินคำรามอย่างพึงพอใจที่เห็นไอมิเอะยอมบิดเร้าสะโพกเข้าหาเขา แรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในกระจกมันรุนแรงจนบานกระจกขึ้นเป็นฝ้าจางๆ จากลมหายใจหอบถี่ จินกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ อีกหลายครั้งจนไอมิเอะเกร็งกระตุก พลางซบหน้าลงกับกระจกอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้







