로그인“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
“อ๊ะ...จิน...ตรงนั้น...มะ...ไม่ไหวแล้ว...ฮืออออ” เธอครางเสียงหลง มือเล็กเผลอกดศีรษะของเขาให้แนบชิดเข้าหาตัวเองมากขึ้นอย่างลืมตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่จินเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มุมปากของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำหวานสีใส ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่และร้ายกาจจนคนมองหน้าร้อนผ่าว จินผละออกมาลุกขึ้นนั่
“อ๊าาา! จิน...อื้อออออ...ล...ลึก...ลึกเกินไปแล้ว” เสียงครางอู้อี้ที่พยายามจะประท้วงยิ่งทำให้จินรู้สึกมีอำนาจ เขาดูดนิ้วที่เปื้อนน้ำลายของเธอเสียงดังจ๊วบ แล้วถอนนิ้วออก ปล่อยให้เธอได้หายใจ แต่ก็ประเคนจูบหนักหน่วงลงไปบนเรียวปากบวมเจ่อทันที “ชอบมั้ย ถ้าชอบ ครางดังๆ” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก เธอไม่สามารถตอบ
“เอาลงทำเหี้ยอะไร รีบลบออกเลยเดี๋ยวมีดราม่า มันยิ่งเป็นคนดังอยู่ มึงไปลงแบบนั้นทำให้มันเสียภาพลักษณ์” ยี่หวาเอ่ยตำหนิ “เออ กูขอโทษ คิดน้อยไปหน่อย” แก้มยุ้ยหน้าเจื่อนลงทันที รีบก้มหน้ากดโทรศัพท์อย่างร้อนรน นิ้วมือสั่นเล็กน้อยตอนกดลบสตอรี่ออกจากไอจี แต่ตัวเลขยอดดูที่ขึ้นเกินหลักร้อยแล้ว ทำให้สีหน้าห
“อ๊าาาา” ไอมิเอะก็ทำตามอย่างว่าง่าย “อย่างนั้นแหละ โคตรเด็ด” จินคำรามอย่างพึงพอใจที่เห็นไอมิเอะยอมบิดเร้าสะโพกเข้าหาเขา แรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในกระจกมันรุนแรงจนบานกระจกขึ้นเป็นฝ้าจางๆ จากลมหายใจหอบถี่ จินกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ อีกหลายครั้งจนไอมิเอะเกร็งกระตุก พลางซบหน้าลงกับกระจกอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้







