บทที่ 3 ข้าต้องการให้เจ้าตาย

ยามนี้หลันชิงเหอเป็นเพียงองค์หญิงหุ่นเชิดที่ถูกใช้เป็นสะพานชีวิตเพื่อทอดสู่ความสำเร็จของแคว้นตงซาน

งานแต่งของนางกับองค์รัชทายาทหลี่ว์เยวี่ยหยางถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ทว่าเนื้องานกลับยิ่งใหญ่ราวกับถูกตระเตรียมไว้นานแล้ว ความจอมปลอมของผู้คนและการละครของผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ ทำให้หญิงสาวแทบอ้วกความขายหน้าออกมา

ในเมื่อตนไม่อยากแต่งกับองค์รัชทายาท ใยต้องสร้างเรื่องราวน่ารำคาญ เพื่อทำให้หลันชิงเหอต้องตกเป็นเป้าของความร้ายกาจ?

ผู้คนที่มาร่วมงานมงคลมีน้อยนักที่จะยินดีกับหลันชิงเหออย่างจริงใจ พวกเขาเพียงทำตามหน้าที่ของตน บ้างก็เย้ยหยันนางเพราะคิดว่าเด็กสาวใช้แผนสกปรกเพื่อแย่งชิงตำแหน่งพระชายาจากพี่สาว ในสายตาของคนเหล่านั้นหลันชิงเหอคือสตรีมากเล่ห์ที่อยากเป็นฮองเฮาจนตัวสั่น

ส่วนฝ่ายสวามีแทบไม่อยากจะมองหน้านางสักวินาที หลายต่อหลายครั้งที่เขาเผลอแสดงความไม่พอใจออกมาผ่านการกระทำ แน่นนอนว่าหลันชิงเหอตอบกลับทุกการกระทำนั้นด้วยความเงียบงันและความหมางเมินไม่แพ้กัน

นางเข้าใจหลี่ว์เยวี่ยหยางและไม่คิดถือสาเขา

ในคืนเข้าหอหลันชิงเหอคิดว่าชายหนุ่มจะไม่อยู่ในห้อง แต่เขากลับยอมทำหน้าที่ของตนได้ถึงใจกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ ทั้งสัมผัสเรือนร่างของนางอย่างอุกอาจ กระทำเรื่องเช่นนั้นราวกับต้องการฆ่านางให้ตายบนเตียง แม้หญิงสาวไม่ได้สมยอมแต่ก็ปฏิเสธไม่ลงว่าลึกๆ แล้วนางก็ต้องการครอบครองหลี่ว์เยวี่ยหยางอยู่ไม่น้อย

เรียกได้ว่าหลันชิงเหอคงมีความโรคจิตแฝงอยู่กระมัง เพราะยามที่ถูกฝ่ายตรงข้ามสัมผัสเช่นนี้ มันกลับทำให้นางทั้งตื่นเต้นและรื่นรมย์ไปในคราวเดียวกัน

ทว่าสิ่งเดียวที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำของนาง กลับเป็นประโยคแสนเย็นชาของหลี่ว์เยวี่ยหยาง…

ยามที่ชายหนุ่มอยู่บนร่างของนาง มือใหญ่ที่มักกวัดแกว่งดาบอย่างองอาจกำลังกดข้อมือเล็กลงบนเตียงโดยไม่คิดออมแรง

‘ข้าไม่เคยคิดอยากเป็นสามีภรรยากับเจ้า’

…….

‘น่าขัน! ข้าแต่งงานกับเจ้าด้วยความจำใจ เจ้าอย่าคาดหวังให้มากนักจะดีกว่า”

…….

‘ทำไม พูดไม่ได้หรือไร นี่ข้ากำลังแต่งกับคนใบ้…หรือเจ้าทำชั่วจนกลายเป็นใบ้ไปแล้วจริงๆ’

หลันชิงเหอเผลอเม้มริมฝีปากอย่างอัดอั้น กระนั้นดวงตาหงส์ของนางก็ยังจับจ้องฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดความเจ็บปวดไว้ในอก ก่อนจะขยับกายเพื่อหวังจะออกจากพันธนาการใต้ร่างของผู้เป็นสามี

นางไม่อยากมีอะไรกับบุรุษนิสัยเสียเช่นหลี่ว์เยวี่ยหยาง ต่อให้เขาขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของนางแล้วก็ตาม

แต่ดูเหมือนคนเย่อหยิ่งตรงหน้าจะคิดต่างออกไป แม้ดวงตาเรียวคมจะมองนางอย่างรังเกียจ แต่สิ่งที่เขาทำกลับเป็นการแทรกกายเข้ามาแนบชิด สัมผัสนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกินกว่าคำว่าบอบช้ำจะอธิบายไหว

‘หากในสายตาขององค์ไท่จื่อ หม่อมฉันเป็นสตรีที่ไม่มีสิ่งใดดี’

…….

‘ไยพระองค์จึงไม่ปฏิเสธการแต่งงาน? พระองค์แต่งหม่อมฉันเข้ามาทำไมเพคะ” เสียงหวานทั้งแผ่วเบาและนุ่มนวลอย่างไพเราะ บวกกับดวงหน้างดงามแสนวิจิตรยิ่งทำให้หลันชิงเหอดูลึกล้ำอย่างตรึงใจ ทว่าความงามของนางไม่ใช่สิ่งที่สามารถสั่นคลอนหัวใจน้ำแข็งของหลี่ว์เยวี่ยหยางได้

คงมีเพียงหลันชิงหลิงผู้สดใสเท่านั้นที่ทำให้เขาสามารถบอกรักได้อย่างเต็มปาก…

‘หากพระองค์ให้โอกาสหม่อมฉันยื้อเวลากับฮ่องเต้อีกสักนิด บางทีหม่อมฉันคง…สามารถหนีไปได้’

แน่นอนว่าวาจาเด็ดเดี่ยวนั้นกลับได้รับเพียงร้อยยิ้มแสนสมเพชตอบกลับมา

‘นึกว่าข้าไม่อยากหรือ หากไม่เพราะ…’ หลี่ว์เยวี่ยหยางเม้มปาก ไม่อยากเอ่ยอะไรออกไปอีก

หัวใจของหลันชิงเหอเต็มไปด้วยคำตอบที่นางคิดขึ้นมาเอง กระนั้นนางก็ยังจ้องมองเขาพร้อมกับถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา ‘หากไม่เพราะอะไรหรือเพคะ?’

‘เราต่างรู้เหตุผลนั้นดี จำไว้ว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์ถามอะไรข้าทั้งนั้น อยากเป็นพระชายานักมิใช่หรือ? เช่นนั้นก็จงทำหน้าที่พระชายาในดงเสือดงจระเข้ให้พอใจ’

‘องค์รัชทายาทที่หม่อมฉันรู้จักไม่มีวันหลงเชื่อจดหมายและคำให้การที่ไม่น่าเชื่อถือของนางกำนัลเหล่านั้นแน่ พระองค์รู้จักหม่อมฉันดี’

‘อย่ามาทำตัวเหมือนรู้จักข้า…มันน่าสะอิดสะเอียน’ หลี่ว์เยวี่ยหยางยิ้มอย่างมาดร้าย ‘ใครจะไปรู้ เจ้ามันชั่วร้ายมาตั้งแต่เด็ก ข้าเพียงแสร้งดีกับเจ้าเพื่อใกล้ชิดชิงหลิงเท่านั้น’

เดิมทีวาจาที่กล่าวเพียงอยากเห็นความเจ็บปวดหรือไม่ก็ความเกรี้ยวกราดของหลันชิงเหอ แต่กลับกลายเป็นว่านางยังคงนิ่งเฉย

เฉย…เสียจนเขาอยากจับนางฉีกเป็นชิ้นๆ ให้นางลิ้มรสความโกรธและความเคียดแค้นที่เขามีต่อเหตุการณ์บัดซบเหล่านี้ เพราะต่อให้เขาจะเข้าใจเหตุการณ์นี้หรือไม่เข้าใจ อย่างไรสตรีที่ควรมาอยู่ในตำแหน่งพระชายาก็ยังคงเป็นหลันชิงหลิงเพียงผู้เดียวเท่านั้น

‘หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ’ ดวงตาใสซื่อนั้นแปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ดูทะนงและลุ่มลึกอย่างประหลาด ‘เช่นนั้นหม่อมฉันต้องทำอย่างไรจึงจะออกจากสถานการณ์นี้ได้’

วินาทีนี้หัวใจของนางเยือกเย็นอย่างเต็มรูปแบบ แม้แต่ความหวังดีเพียงเล็กๆ น้อยๆ นางก็ไม่อยากมอบให้เขา