ตอนที่ 3 คิดหนทางทำเงิน

หลังจัดการนำน้ำในธารวิเศษไปเติมในบ่อใช้สอย โอ่งน้ำที่ใช้ในการปรุงอาหารและกาน้ำชาในเรือนเสร็จแล้ว เยว่ชิงก็นำลูกเจี๊ยบกับลูกเป็ดที่เลี้ยงข้างนอกไปใส่ในมิติพิเศษตามแผนที่วางเอาไว้

            เท่านั้นไม่พอเยว่ชิงยังนำปลาที่จับมาได้อย่างง่ายดายจากธารน้ำในมิติพิเศษออกมาปรุงอาหารมื้อกลางวันให้ทุกคนด้วย

            “ชิงเอ๋อ เจ้านำปลามาจากที่ใดกัน” ซูฮูหยินเอ่ยถามเมื่อเห็นปลา 2-3 ตัวว่ายเวียนอยู่ในถังน้ำ ส่วนอีกตัวหนึ่งอยู่บนเขียงไม้ที่เยว่ชิงกำลังแล่เนื้อออกมาเตรียมปรุงอาหาร

            “ข้านำผักจากสวนของเราไปแลกมาน่ะเจ้าค่ะ” เยว่ชิงตอบ ซูฮูหยินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เพราะเพียงพืชผักผลไม้ไม่น่าจะแลกปลาสดๆเป็นๆได้มากถึงเพียงนี้

“ชาวบ้านแถวนี้จับปลามาได้เยอะจึงแบ่งปันมาให้ ข้าไม่อยากรับน้ำใจมาเปล่าๆเลยตอบแทนด้วยพืชผักผลไม้ในสวน พวกเขาจึงเพิ่มปลาให้ข้าอีกจึงเป็นอย่างที่ท่านแม่เห็นนั่นแหละเจ้าค่ะ” 

เยว่ชิงเห็นสีหน้าท่าทางมารดาแล้วจึงจำต้องอธิบายเพิ่มเติม ซูฮูหยินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้ารับรู้

จากนั้นซูฮูหยินก็กลับไปปักผ้าที่ค้างเอาไว้ ส่วนเยว่ชิงทำหน้าที่ปรุงอาหารมื้อกลางวัน ด้านอี้เจ๋อกำลังปลูกถั่วลิสง ถั่วเหลือง ถั่วเขียว ข้าวโพดซึ่งเยว่ชิงนำเมล็ดพันธุ์ออกมาจากมิติพิเศษและสอนให้อาเจ๋อปลูกเมื่อครู่

แม้นอี้เจ๋อจะมีกิริยาท่าทางการพูดจาราวเด็กอายุสิบขวบ แต่ไหวพริบสติปัญญาและทักษะด้านต่างๆของเขานับว่าดีไม่น้อย เยว่ชิงสอนอะไรไปอี้เจ๋อก็ทำตามได้อย่างถูกต้องรวดเร็วทีเดียว

มื้อกลางวันเยว่ชิงทำบะหมี่แห้งคลุกเคล้าซอสน้ำมันพริก มีเครื่องเป็นผักดอง ผักลวกอย่างถั่วงอก ถั่วฝักยาว เห็ดหอม ผักกวางตุ้ง ตามด้วยเนื้อปลาหั่นเป็นชิ้นแล้วนำไปลวกให้สุก

“ชิงเอ๋อ นี่เจ้าไปเอาแป้งจากที่ใดมาทำบะหมี่งั้นรึ” ซูฮูหยินถามบุตรสาว เนื่องจากวัตถุดิบที่เหลือในห้องครัวมีเพียงข้าวฟ่างกับพวกถั่วเท่านั้น

“ข้านำพืชผักผลไม้จากสวนไปแลกมาเจ้าค่ะ เห็นว่าเรากินโจ๊กข้าวฟ่างทุกวันจึงอยากเปลี่ยนบ้าง อ้อ..พอดีลูกพลับที่ตากแห้งเอาไว้หวานได้ที่ เพื่อนบ้านของเราชอบมากจึงแบ่งปันแป้งมาให้มากหน่อย” เยว่ชิงแต่งเรื่องอย่างรวดเร็ว

“ดีจริง เพื่อนบ้านเรานี่มีน้ำใจพึ่งพาอาศัยกันได้ตลอด”

“ใช่เจ้าค่ะท่านแม่” เยว่ชิงกล่าว รู้สึกโล่งใจที่มารดาเชื่อคำนาง

“พี่สาว บะหมี่อร่อย เนื้อปลาอร่อยมาก” อี้เจ๋อเอ่ยอย่างมีความสุขขณะคีบบะหมี่กับเนื้อปลาเข้าปากเคี้ยวคำใหญ่

“อร่อยก็กินเยอะๆนะอาเจ๋อ เจ้าเป็นบุรุษผู้เดียวในเรือนนี้ต้องใช้แรงงานมากกว่าผู้อื่น ลำบากแล้วล่ะ” เยว่ชิงตอบพร้อมเอามือลูบศีรษะอาเจ๋ออย่างแผ่วเบา

‘แม้นอี้เจ๋อจะมีสติปัญญาไม่ดีเท่าอายุจริงของเขา แต่ร่างกายและพละกำลังของอี้เจ๋อกลับไม่แพ้บุรุษหนุ่มทั่วไปเลยสักนิด’ เยว่ชิงคิดพร้อมมองสำรวจร่างกำยำล่ำสันของอี้เจ๋อด้วยความพึงพอใจ

หลังทานมื้อกลางวันเสร็จอี้เจ๋อก็กลับไปปลูกพืชในสวนต่อตามคำสั่งของเยว่ชิง ส่วนซูฮูหยินกลับไปปักผ้าเช็ดหน้าลายดอกโบตั๋นอย่างประณีตงดงามเพื่อนำไปขายสร้างรายได้อีกทางหนึ่ง

ด้านเยว่ชิงขอตัวเข้าไปในเมืองเพื่อสำรวจตลาดร้านค้า คิดหนทางหารายได้เพิ่มเติมให้กับครอบครัว

“ชิงเอ๋อเจ้าจะไปในเมืองงั้นเหรอ” ซูฮูหยินถามบุตรสาว

“ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะนำผักผลไม้ไปขายเพิ่มเติมจากรอบเช้าที่ท่านนำไปก่อนหน้านี้น่ะเจ้าค่ะ”

“เจ้าจะไม่เหนื่อยเกินไปงั้นรึ เมื่อเช้าเพิ่งจะเป็นลมล้มพับไปด้วย” ซูฮูหยินเอ่ยน้ำเสียงกังวล

“ข้าไม่เป็นไรจริงๆเจ้าค่ะท่านแม่” เยว่ชิงยืนยัน

“ไม่ได้หรอก แม่ไม่วางใจ เช่นนั้นเจ้าพาอาเจ๋อไปช่วยหิ้วของด้วยก็ยังดี” ซูฮูหยินเสนอ

“ได้เจ้าค่ะ”

สุดท้ายเยว่ชิงก็เก็บพืชผักผลไม้พร้อมเอาข้าวของบางอย่างออกมาจากมิติพิเศษเพื่อนำไปขายด้วย โดยมีอาเจ๋อเป็นคนสะพายตะกร้าที่บรรจุทุกอย่างเอาไว้เองทั้งหมด

“ขอบใจนะอาเจ๋อ เอ้านี่จิบชาดับกระหายเสียหน่อยเถอะ” เยว่ชิงกล่าวอย่างใส่ใจ ก่อนจะนำชาผสมน้ำวิเศษในกระบอกไม้ไผ่ให้อี้เจ๋อดื่มไปหลายอึก

“อร่อยจังเลยพี่สาว” อี้เจ๋อเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง จากนั้นทั้งสองคนก็มุ่งหน้าเข้าไปในเมืองอย่างสดชื่นแจ่มใส ร่างกายเต็มไปด้วยพละกำลังจากการดื่มน้ำชาที่ชงขึ้นมาเป็นพิเศษนั่นเอง

เยว่ชิงเดินเข้ามาภายในตลาดกลางเมืองซึ่งพลุกพล่านไปด้วยผู้คนมากมายที่มาจับจ่ายซื้อหาทั้งของกินของใช้ เครื่องประดับ เสื้อผ้าแพรพรรณ และสินค้าอีกหลากหลายอย่าง

‘ตลาดในยุคโบราณนี่น่าสนใจไม่น้อยเลยนะ มีของกินของใช้มากมายให้ซื้อหาเยอะแยะทีเดียว น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้ท่านแม่นางไม่ให้ทำการค้าเพื่อหาเลี้ยงชีพ กลับหลบลี้ไปเป็นชาวสวนห่างไกลไม่ทำตัวโดดเด่นเพราะเกรงว่าคนชั่วจะยังคงไม่เลิกติดตามเข่นฆ่าพวกนาง’ 

            สกุลซูเป็นตระกูลมั่งคั่งร่ำรวยในเมืองหลวง บิดานางนามซูเจี้ยนเหอเป็นพ่อค้าคหบดีที่มั่งคั่ง หลังจากเดินทางไปทำการค้าทางแดนใต้ก็ได้พบกับมารดานางซึ่งเป็นบุตรีชาวสวนที่พ่อแม่ติดโรคระบาดตายไปก่อนหน้านี้

            สุดท้ายพ่อแม่ของเยว่ชิงถูกตาต้องใจซึ่งกันและกัน จากนั้นก็แต่งงานพากันมาทำการค้าอยู่ที่เมืองหลวง จนกระทั่งบิดานางโดนสหายชั่วช้านามซ่งตงจิ่นหักหลัง วางแผนร้ายจนถูกฆ่าตายไปในระหว่างเดินทางทำการค้า

            เมื่อกลับมาเมืองหลวงตงจิ่นก็แจ้งข่าวร้ายให้สกุลซูสองแม่ลูกรับทราบ ต่อมายังใส่ความซูฮูหยินว่าคบชู้สู่ชายหนีตามคนรักไปทั้งยังหอบหิ้วเยว่ชิงไปด้วย ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาสั่งคนไปตามฆ่าพวกนางสองแม่ลูกต่างหากล่ะ

            ซูฮูหยินเดินทางรอนแรมหนีตายพาเยว่ชิงเร่ร่อนมาจนถึงเมืองต้าโจวทางฝั่งตะวันออกห่างไกลจากเมืองหลวงนับพันลี้ จนคิดว่าหลุดพ้นจากคนร้ายมาได้แล้วจึงตั้งรกรากอยู่ที่นี่มานานกว่า 7 ปี

            บัดนี้เยว่ชิงเติบโตเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น โดยเฉพาะตัวนางซูเยว่ชิงในเวลานี้จดจำเรื่องราวทุกอย่างในความฝันซึ่งเป็นจิตสำนึกส่วนหนึ่งในโลกใบนี้ได้ดี นางจึงตั้งใจว่าจะทำการค้าหาเงินเลี้ยงครอบครัวและกลับไปแก้แค้นสกุลซ่งผู้ชั่วช้าให้ได้

            “อาเจ๋อ เอาสินค้าวางแผงขายตรงนี้แหละ ทำเลดีผู้คนเยอะ” เยว่ชิงกล่าวกับอาเจ๋อที่พยักหน้าตอบรับ ก่อนวางตะกร้าบรรจุผักผลไม้ ทั้งยังมีข้าวสาร แป้งมัน แป้งสาลี ถั่วลิสง ถั่วเขียว ถั่วเหลืองซึ่งเยว่ชิงนำออกมาจากมิติพิเศษด้วย

            “พี่สาว ไม่มี..เราไม่มีข้าวสาร อันนี้ด้วย นี่ด้วย ที่เรือนไม่มี” อาเจ๋อเอ่ยพร้อมชี้ไปที่ข้าวของตรงหน้าและขมวดคิ้วสีหน้างุนงง

            “ทีแบบนี้ทำมาเป็นฉลาดช่างสงสัยนะอาเจ๋อ” เยว่ชิงเอ่ย อดหมั่นไส้คนตัวโตที่สติปัญญาเหมือนเด็กน้อยไม่ได้

            “เอาเป็นว่าข้าเอาผักผลไม้ไปแลกมาขายก็แล้วกัน เราต้องมีสินค้าเยอะๆน่าสนใจ ต่อไปผู้คนจะได้รู้จักและมาซื้อสินค้าจากเราอีกอย่างไรล่ะ” เยว่ชิงงัดมุกเดิมมาใช้ อี้เจ๋อขมวดคิ้วนิดหนึ่งก่อนพยักหน้ารับคำนาง

            จากนั้นไม่นานนักก็มีผู้สนใจเข้ามาสอบถามซื้อสินค้าของเยว่ชิงไปจนหมด เนื่องจากข้าวสาร แป้งสาลี แป้งมัน และถั่วที่นำมามีความสดใหม่ดูดีมีคุณภาพ ส่วนผักผลไม้ก็ขายหมดเช่นกันเพราะมีลูกค้ามากมายเข้ามาซื้อหา

            “เยี่ยมไปเลย ไม่ทันไรก็ได้เงินมาตั้ง 230 ตำลึงเงินกับอีก 400 อีแปะ พวกข้าวสารกับแป้งมัน แป้งสาลีพวกนี้ขายได้ราคาดีเป็นพิเศษทีเดียว” เยว่ชิงเอ่ยอย่างพอใจ จากนั้นจึงเก็บแผงและพาอี้เจ๋อไปเดินซื้อหาของกินอร่อยๆกัน

            “อาเจ๋อเรามีเงินแล้ว ไปซื้อของอร่อยกินกันเถอะ” เยว่ชิงเอ่ยกับอี้เจ๋อซึ่งพยักหน้าพร้อมยิ้มกว้างมาให้นาง

            ‘ท่านแม่ข้าอยากกินถังหูลู่เจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อน้อยที่นอนพักจนพอใจแล้วเอ่ยขึ้น

            ‘ข้าอยากกินขนมถั่วเขียวกวนขอรับ’ เสี่ยวเหวินน้อยก็ตื่นแล้วเช่นกัน

            “ตื่นแล้วเหรอเด็กๆ ได้เลยเดี๋ยวแม่จัดให้นะ” เยว่ชิงกล่าวพร้อมลูบหน้าท้องเบาๆ

            “พี่สาวคุยกับใคร?” อาเจ๋อเอ่ยพร้อมทำสีหน้างุนงงอีกครั้ง

            “ข้าคุยกับเจ้าตัวน้อยในท้องนะ” เยว่ชิงตอบกลับไป อาเจ๋อมองนางขมวดคิ้วมุ่นยิ่งกว่าเดิม

            “ฮึฮึ เจ้าไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่าไปซื้อขนมของกินกันเถอะ” เยว่ชิงเอ่ยพร้อมจับจูงมืออี้เจ๋อไปด้วยกัน

            “พี่สาว อย่าวิ่ง ท้อง ท้อง” อี้เจ๋อเอ่ยเตือนพร้อมชี้ไปที่ท้องซึ่งนูนป่องขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดของเยว่ชิง

            “โทษที ข้าลืมตัวไปน่ะ ขอบใจนะอาเจ๋อ” เยว่ชิงชะงักฝีเท้าและก้าวเดินช้าลงทันที อาเจ๋อยิ้มกว้างเป็นการตอบรับ