Masukนักมวยสาวจากประเทศไทย สิ้นอายุขัยกลับชาติไปเกิดในร่างของหญิงสาววัยสิบห้านามว่าซูเหมย คุณหนูห้าแห่งสกุลหลิน
Lihat lebih banyakالفصل الأول
: تم التقاطها ليلاً
رنّ هاتف إيلينا على المنضدة بجانب سريرها. تجاهلته في البداية، وهي شبه نائمة، ساقاها متشابكتان في ملاءات حريرية. كانت الفيلا هادئة باستثناء صوت فلتر المسبح البعيد خارج نافذتها. لطالما قال والدها إن المنزل آمن. حراس في كل مكان. لا أحد يستطيع أن يمسها.
ثم انفتح الباب فجأة.
انتفضت فجأة، وقلبها يخفق بشدة. ملأ ظلان كبيران المدخل. أقنعة سوداء. قفازات. كان أحدهما يحمل مسدساً مصوباً مباشرة إلى صدرها.
قال الأطول قامةً: "لا تصرخي يا أميرة". كان صوته عميقاً وهادئاً، كما لو كان يفعل هذا كل ليلة. "نحن هنا من أجلكِ".
فتحت إيلينا فمها رغم ذلك. لكن يدًا ضغطت عليه قبل أن ينطق بكلمة. كف خشنة. رائحة جلد ودخان. تحرك الرجل الآخر بسرعة، وأحكم ربط معصميها خلف ظهرها بأربطة بلاستيكية.
ركلت بقوة. اصطدمت قدمها العارية بركبة أحدهم. تأوه لكنه لم يتركها.
"يا لكِ من مشاكسة!" ضحكت الأولى ضحكة خافتة. "لقد ربّاكِ والدكِ تربية حسنة. لكن للأسف، لن ينقذكِ ذلك الليلة."
جرّوها من سريرها. لم تكن ترتدي سوى قميص داخلي قصير وسروال داخلي. لم يكن هناك وقت لارتداء ملابس. صفعت أقدامهم الحافية الرخام البارد وهم يجرونها في الممر. مرّوا بمكتب أبي الفارغ. مرّوا بغرفة الحراس - الفارغة أيضاً. دماء على الأرض. انقبضت معدتها.
دفعوها إلى الجزء الخلفي من سيارة دفع رباعي سوداء. انغلق الباب بقوة. دوى المحرك. صرّحت الإطارات وهي تنطلق بسرعة.
التفتت إيلينا محاولةً رؤية وجوههم. نظر السائق إلى الخلف عبر مرآة الرؤية الخلفية. ندبة فوق حاجبه. عيون داكنة. ماتيو دي لوكا. عرفت ذلك الوجه من الصور التي أراها إياها والدها. الرجل الذي أراد موت عائلتها.
قال ماتيو: "ستدفع ثمن ما فعله والدك". لم يكن هناك غضب، بل مجرد حقيقة. "لكن أولاً، سنتأكد من أنه سيعاني".
أمسك الرجل الذي بجانبها - لوكا، كما تذكرت من القصص - بذقنها. وأجبرها على النظر إليه. "انظري إلى هاتين العينين الواسعتين. أراهن أنكِ لم يسبق لكِ أن لمسكِ رجل حقيقي. لقد أبقاكِ أبي حبيسة كدمية."
لامس إبهامه شفتها السفلى برفق. ببطء. عضّت إيلينا بقوة.
أطلق صرخة مكتومة، ثم تراجع للخلف. ثم صفع خدها. لم تكن الصفعة قوية بما يكفي لإحداث كدمة، لكنها كانت كافية لإحداث لسعة. "فتاة سيئة. هذا ما يعجبنا."
انطلقت السيارة مسرعةً في شوارع مظلمة. تضاربت أفكار إيلينا. سيأتي والدها لأخذها. لطالما فعل. لكن هؤلاء الرجال... لم يكونوا خائفين.
دخلوا إلى مرآب تحت الأرض. أضاءت الأنوار بشكل متقطع. جدران خرسانية. رائحة زيت ورائحة أخرى أكثر قتامة.
انتزعها ماتيو من بين ذراعيه. حملها على كتفه وكأنها لا تزن شيئًا. ضربت يداها المربوطتان ظهره. لا فائدة.
صعدوا بالمصعد. انفتحت الأبواب على شقة فاخرة ضخمة. تألقت أضواء المدينة من خلال النوافذ الممتدة من الأرض إلى السقف. كان ثلاثة رجال آخرون ينتظرون في الداخل. جميعهم يرتدون بدلات رسمية. جميعهم يراقبونها كذئاب جائعة.
ألقى بها ماتيو على سجادة سميكة في منتصف الغرفة. سقطت على ركبتيها. ارتفع قميصها الداخلي، كاشفاً عن بطنها. كانت ملابسها الداخلية مبللة بالفعل من الخوف وشيء آخر لم ترغب في ذكره.
تقدم لوكا أولاً. انحنى، ومستوى نظره. "حان وقت فتح الهدية."
أدخل أصابعه تحت حمالات قميصها الداخلي، ومزقها بسحبة واحدة. انكشف ثدياها، وبرزت حلمتاها من برودة الهواء. حاولت تغطية نفسها بذراعيها، لكن أربطة السحاب منعتها.
تمتم أحدهم قائلاً: "تباً". نيكو. "انظر إليها. إنها مثالية."
كانت يدا لوكا عليها الآن. راحتاه الخشنتان تنزلقان على بشرتها. يقرصان حلمتيها حتى شهقت. "يا لكِ من فتاة حساسة."
وقف ماتيو خلفها. أمسك شعرها. سحب رأسها للخلف حتى نظرت إليه. "أخذ والدك أخي. مالي. سلامي. والآن سآخذك أنتِ."
فتح سحاب بنطاله. برز قضيبه الضخم. كان منتصباً بالفعل. عروقه نابضة. سائل ما قبل المني يلمع على رأسه.
أمر قائلاً: "افتح".
هزت إيلينا رأسها. أحرقت الدموع عينيها.
انزلقت يد لوكا بين ساقيها. أزاحت أصابعه سروالها الداخلي جانبًا. عثر على طياتها المبتلة. انزلق للداخل بسهولة. "إنها غارقة. فرجها العذراء الصغير يريد ذلك."
غمرها الخجل. لكن الحرارة غمرتها أيضاً. تشبث جسدها بأصابعه.
لم ينتظر ماتيو. دفع بقوة بين شفتيها. ملأ فمها. مزيج من الملح والمسك. كادت تتقيأ. سال لعابها على ذقنها.
"أحسنتِ يا فتاة"، أنَّ. ثم بدأ يدفع ببطء. بعمق. حتى وصل إلى مؤخرة حلقها.
سحب لوكا أصابعه للخارج، ثم استبدلها بقضيبه. ضغط رأسه السميك على مدخلها. دون سابق إنذار، دفع بقوة داخلها.
انفجر الألم. ثم اللذة. امتلأت تمامًا. تمددت على اتساعها. تأوهت وهي تلتف حول قضيب ماتيو.
انتقل نيكو إلى جانبها. وداعب نفسه وهو يراقبها. "انظر إليها وهي تستقبله. إنها تتصبب عرقاً من أجلنا."
مارس لوكا الجنس معها بعنف. خصيتاه تصفعان بظرها. كل دفعة تدفعها للأمام على قضيب ماتيو.
انهمرت الدموع على وجهها. لكن وركيها بدأا يتحركان. يلاحقان الشعور. يحتاجان إلى المزيد.
انسحب ماتيو فجأة. قذف سائله المنوي على وجهها. تساقطت قطرات ساخنة على خديها وشفتيها وذقنها.
تأوه لوكا. توغل عميقاً. ملأ فرجها بسائله المنوي. انسحب ببطء. تسرب المني على فخذيها.
انهارت إيلينا إلى الأمام. تلهث. ترتجف.
لكنهم لم ينتهوا بعد.
أمسك نيكو بها بعد ذلك. قلبها على ظهرها. باعدت بين ساقيها. "حان دوري لأفسد هذه الفتحة الضيقة."
اندفع للداخل. أعمق من الآخرين. يضرب أماكن لم تكن تعرف بوجودها.
صرخت إيلينا. تقوّس ظهرها. المتعة تتصاعد بسرعة.
انحنى ماتيو وهمس في أذنها: "هذه مجرد البداية يا أميرة. سنمارس الجنس معكِ حتى تنسي اسمكِ. حتى تتوسلي إلينا كل يوم لنقذف فيكِ."
ضغط نيكو بقوة أكبر. ارتجف جسدها. غمرتها النشوة. صرخت. قذفت سائلها حول قضيبه. أغرقت السجادة.
قذف داخلها، مما زاد الطين بلة.
استلقت إيلينا هناك. مغطاة بالمني. فرجها ينبض. عقلها يدور.
جثا لوكا بجانبها، ومسح دمعة من خدها. "غدًا سنأخذكِ إلى النادي. دعي الجميع يرون كيف تبدو ابنة فيتوريو عندما تكون ممتلئة ومتشبعة."
التقت عيناها بعيني ماتيو.
يخاف.
يكره.
وشيء أكثر سخونة.
كانت تكرههم.
لكن جسدها كان يتوق للمزيد.
وفي أعماقها، كانت تعلم... أنها ستتوسل للحصول عليه قريباً.
انفتح باب الغرفة المجاورة. المزيد من الظلال. المزيد من الرجال.
انقطع نفس إيلينا.
الليلة كانت مجرد البداية.
“ลูกชายของผู้ใดกัน ช่างเหมือนท่านแม่ของเขายิ่งนัก” ฟางเซี่ยหมินแสร้งหยอกเย้าภรรยา “ข้าทั้งอุ้มท้อง ทั้งเบ่งเขาออกมา เขาย่อมเหมือนข้าแน่อยู่แล้วเจ้าค่ะ” หลินซูเหมยยอมรับออกมาอย่างภูมิใจ “แล้วลูกล่ะเจ้าคะ ลูกเหมือนท่านพ่อหรือท่านแม่” ฟางซูลี่ สาวน้อยตากลมเอ่ยถามมารดาออกมาด้วยความสงสัย ถ้าพี่ชายใหญ่เหมือนท่านแม่แล้วนางเหมือนผู้ใดกัน นางเป็นสตรีเช่นเดียวกับท่านแม่ หรือนางจะต้องเหมือนกับท่านพ่อ “เจ้าก็เหมือนท่านแม่ของเจ้าเช่นกัน ลี่เอ๋อร์… ไม่ว่าจะพี่ใหญ่ของเจ้า หรือตัวเจ้า ต่างก็เป็นลูกที่เกิดมาจากความรักของพ่อแม่ พ่อมีความสุขที่ได้มีแม่ของเจ้าและพวกเจ้ามาเป็นครอบครัวของพ่อ” ฟางเซี่ยหมินโอบกอดร่างเล็กพลางใช้มือหนาโยกศีรษะเล็กของบุตรีไปมาอย่างเอ็นดู ฟางซูลี่ฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันซี่เล็กเรียงรายให้กับบิดาและมารดา หลินซูเหมยมองสามีและบุตรีด้วยแววตารักใคร่ หลังจากงานตีคลีผ่านพ้นไป คุณชายใหญ่และคุณหนูรองของจวนท่านโหวฟางเซี่ยหมิน ก็เป็นที่กล่าวถึงไปทั่วทั้งเมืองหนานถิง หลายตระกูลย่อมอยากที่จะเกี่ยวดองกับพวกเขา โดยเฉพาะคุณชายใหญ่ที่ในภายภาคหน้าจะต้องได้รับยศถาบรรดาศักดิ์โหวต่อจากบิดา “ลูกทั้ง
เกือบสองเดือนที่แม่ทัพฟางเซี่ยหมิน และกองทัพทหารของเขารั้งอยู่ที่เมืองซาย่า หนึ่งก็เพื่อรอสังเกตความเคลื่อนไหวของทหารฝ่ายตรงข้าม สองเพื่อช่วยชาวเมืองฟื้นฟูและซ่อมแซมเมืองที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม แม้ภายในใจจะแสนคะนึงหาภรรยาอันเป็นที่รัก และสองลูกน้อยที่ห่างมานาน แต่เพราะภาระหน้าที่แล้วเขาจึงต้องทน“ท่านแม่ทัพ งานซ่อมแซมที่นี่ก็ไม่มีอันใดให้ต้องเป็นห่วงแล้ว สถานการณ์ทางฝั่งเมืองเมืองฉงหนานก็ดูสงบเรียบร้อยดี ข้าว่าพวกเรายกทัพกลับเมืองหนานถิงกันดีหรือไม่ขอรับ เหล่าทหารที่จากครอบครัวมานาน คงจะคะนึงหาคนที่รออยู่ไม่น้อยแล้ว”ฉงจี้ กุนซือคนสนิทกล่าวออกมาในขณะที่เห็นท่านแม่ทัพยืนอยู่บนกำแพงเมือง แล้วกำลังทอดสายตามองไปยังทิศทางที่เมืองหนานถิงตั้งอยู่ ใบหน้าคมมีหนวดเคราครึ้มหันหน้ากลับมามองกุนซือ“อืม… ข้าก็เห็นด้วยกับท่านกุนซือ เพราะแม้แต่ตัวข้าเอง ก็คิดถึงฮูหยินและลูกๆ ของข้าเหลือเกิน”แม่ทัพผู้องอาจยอมรับออกมาอย่างไม่อาย สงครามไม่เคยทำให้ผู้ใดมีความสุข มีแต่จะพรากความสุขและชีวิตของผู้คนอันเป็นที่รักไป มีทหารหลายนายที่ไม่ได้กลับไปพร้อมกับพวกตน ครอบครัวที่รออยู่ที่เรือนจะพากันเศร้าโศกเพียงใด แ
และแล้วแผนการของแม่ทัพฟางเซี่ยหมินก็ได้เริ่มต้นขึ้นในยามโฉ่ว ในขณะที่ทหารของเหล่าข้าศึกกำลังพักผ่อน เหล่าทหารกล้าฝีมือดีของเมืองซาย่านับร้อยก็พากันลักลอบออกจากกำแพงเมือง โดยใช้เส้นทางลับที่คราก่อนท่านแม่ทัพฟางได้สั่งให้สร้างเอาไว้ เส้นทางลับนี้มีแต่เหล่าทหารกล้าเท่านั้นที่รู้ เพราะคนยิ่งรู้น้อยเมืองก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้นทหารกลุ่มหนึ่งค่อยๆ ย่องทะลุผ่านป่าออกไปอย่างเงียบเชียบ และอีกส่วนหนึ่งเตรียมลูกธนูเอาไว้เพื่อจุดไฟแล้วยิงตีวงล้อม เพราะพวกข้าศึกข้ามแม่น้ำที่แห้งขอดมาได้แล้ว จึงตั้งกระโจมอยู่ไม่ห่างจากกำแพงเมืองมากนัก แม้จะมีโอกาสเข้าโจมตีเมืองซาย่าหลายต่อหลายครั้ง แต่ทว่ากลับถูกทหารของเมืองซาย่าโดยมีเทพสงครามอย่างแม่ทัพฟางเซี่ยหมินคอยคุมทัพอยู่ จัดการจนพวกข้าพากันศึกถอยร่นเกือบไม่ทัน ต้องกลับมาตั้งหลักกันใหม่อยู่ถึงสามหนรองแม่ทัพหนุ่มพร้อมกลุ่มทหารกลุ่มที่รับหน้าที่เผาเสบียง เริ่มลงมือหลังจากที่พวกเขาค่อยๆ จัดการฆ่าปิดปากพวกทหารที่เฝ้ายามแล้วนำเสื้อผ้าของพวกมันมาใส่สวมไว้แทน พวกข้าศึกไม่คิดว่าพวกทหารในเมืองซาย่าจะกล้าออกจากเมืองมาจึงไม่มีผู้ใดนึกหวาดระแวง"รอพวกมันเผลอ แล้วอ้อมไ
ศึกภายนอกสงบสุขได้เพียงสองปี ข้าศึกก็กลับมารุกรานชายแดนเมืองซาย่าอีกครา ที่ผ่านมาแม่ทัพหนุ่มมิได้ชะล่าใจเลยแม้แต่น้อย เขาได้สั่งกำลังพลให้เตรียมพร้อมรับมืออยู่เสมอ แม้กำแพงเมืองจะแข็งแกร่งแต่ข้าศึกก็ยังคงสามารถส่งไส้ศึกให้เข้ามาในเมืองได้อยู่ร่ำไป แม่ทัพหนุ่มจึงจำต้องออกไปสู้รบเพื่อทวงคืนสงบสุขให้กลับคืนมาดังเดิมยามนี้บุตรชายคนโตนั้นก็อายุได้สี่ขวบแล้ว และบุตรีคนรองของเขาก็เข้าสู่วัยสองขวบ เขาสั่งให้ภรรยาพาลูกๆ กลับไปยังเมืองหนานอันเพื่อความปลอดภัย แต่มีหรือว่าหลินซูเหมยจะยอมเชื่อฟัง นางจัดตั้งศูนย์พักพิงเพื่อชาวเมืองที่อพยพมาอีกครา และคอยช่วยคัดกรองผู้อพยพด้วยตนเอง ส่วนเด็กๆ นางก็ให้ป้ามู่ และมู่หลันพาเดินทางกลับไปอยู่กับท่านผู้เฒ่าฟางและฮูหยินผู้เฒ่าฟางยังจวนแม่ทัพฟางที่เมืองหนานอันแล้ว เสี่ยวเอ๋อนั้นดื้อรั้นที่จะติดตามนางมาโดยฝากบุตรชายไว้กับมู่หลัน ซึ่งอีกฝ่ายก็ยินยอมจากไปเพื่อความปลอดภัยของเด็กๆ แต่โดยดี“ฮูหยินขอรับ… มีข้าวกับยาส่งมาจากเมืองหนานอันขอรับ บอกว่ามาจากตระกูลหลินกับตระกูลฟาง” ได้ยินเช่นนั้นหลินซูเหมยจึงยิ้มออกมาทันที เพราะนางรู้ดีว่าผู้ใดที่ส่งข้าวและยามาสนับสนุนนาง
ผ่านไปไม่ถึงสามเดือนหลังจากที่เสี่ยวเอ๋อคลอดบุตรชายคนแรกของนางกับตงหลง จวนแม่ทัพก็มีข่าวน่ายินดีอีกครั้ง เพราะฮูหยินกำลังตั้งครรภ์ทายาทคนที่สองของนางกับท่านแม่ทัพ จากกำหนดการที่จะกลับไปเยี่ยมบ้านก็เป็นอันต้องเลื่อนออกไปเพราะกำลังต้งครรภ์อ่อนๆ ทำให้มิสามารถเดินทางไกลได้ ฟางเซี่ยเหวินตื่นเต้นอยู่กับน
หมอตำแยจัดการทำความสะอาดและดูแลแผลให้กับนาง พร้อมกับพาคุณชายน้อยมารับน้ำนมจากถันงามของฮูหยิน ทารกน้อยดูดกลืนน้ำนมจากเต้างามของมารดา หลินซูเหมยสลบไปแล้วจึงมิได้รับรู้ว่าบุตรชายตัวน้อยของนางนั้นหน้าตาน่ารักน่าชังขนาดไหน“ท่านแม่ทัพ ได้คุณชายน้อยเจ้าค่ะ"มู่หลันออกมารายงาน แม่นมฉ
สามเดือนต่อมาหลังจากออกเรือนมานานถึงสามเดือน ท่านแม่ทัพฟางเซี่ยหมินก็ได้พาภรรยากลับไปเยี่ยมบิดามารดาของนางที่เมืองหนานอัน หลินซูเหมยและเสี่ยวเอ๋อต่างพากันตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยที่จะได้กลับไปยังจวนสกุลหลิน“นายหญิงเจ้าคะ กลับจวนครานี้มิรู้ว่านายหญิงเล็กเป็นเช่นไรบ้างนะเจ้าคะ นี่ก
รถม้าเคลื่อนออกจากจวนสกุลหลินยามเชิน* หลินซูเหมยนั่งอยู่ภายในรถม้าที่วิ่งไปตามเส้นทาง เสี่ยวเอ๋อมองคุณหนูห้าก่อนที่จะยิ้มออกมา“คุณหนูเจ้าคะ… ในสายตาของคุณหนู ท่านรองแม่ทัพฟางเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”นางเอ่ยถามคุณหนูออกมาด้วยความอยากรู้ นางเองก็ยังไม่เคยมีความรักและไ












Ulasan-ulasan