บทที่ 2/4 รักษาสิทธิ์

“ธารเล่าให้ผมฟังหรือยัง จะเข้าฝึกงานบริษัทไหน” จำได้แค่ไม่ใช่บริษัทเขา แต่หล่อนเอ่ยชื่อบริษัทนั้นให้ฟังหรือยัง เขาลืมไปแล้ว

“เอาไว้ได้ใบตอบรับกลับมาธารจะเอามาให้คุณนัยดูนะคะ บริษัทใหญ่มาก บางที แค่เห็นชื่อคุณนัยอาจจะรู้จักระดับเจ้าของก็ได้”

“พูดไปยิ้มไปหมายความว่ายังไง อยากฝึกงานที่นั่นมากเหรอ”

“ไม่ใช่แค่อยากฝึกงานนะคะ ธารอยากสมัครทำงานที่นั่น ถ้าหากการฝึกงานผ่านไปด้วยดี ธารอาจจะยื่นใบสมัครจริงๆ ก็ได้”

“ทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นบริษัทนั้น ในเมื่อตำแหน่งก็คล้ายกัน จะทำงานที่บริษัทผม ธารก็ทำได้ เผลอๆ ผมให้เงินเดือนได้มากกว่า” โน้มน้าวหลายครั้ง หญิงสาวไม่ยอมคล้อยตาม ใกล้ชิดเขา ไม่ดีเหรอ?

“ธารมีเหตุผลของธารค่ะ แล้วธารก็เคยบอกคุณไปแล้ว ว่าจะไม่ฝึกงานหรือทำงานในบริษัทคุณนัย ความเรื่องคุณนัยมีพริกหวานเป็นลูกแตกขึ้นมา อาจจะไม่คุ้ม ชื่อเสียงของคุณก็จะแย่ลงไปด้วย”

“แค่ผมมีลูก มันแย่ตรงไหน คนรอบข้างควรจะดีใจกับผมสิธาร พริกหวานของผมน่ารักขนาดนี้ ลองมีใครมาว่าลูก ผมไม่มีทางยอม”

“มันแย่ตรงที่คุณนัยมีคู่หมั้นแล้วไงคะ ไม่แฟร์กับฝ่ายหญิงเลย ถ้าหากเธอรู้ทีหลังว่าคุณนัยซุกลูกไว้ตั้งหลายปี โดยไม่ยอมบอกเธอ ครอบครัวของเธอก็จะมองคุณนัยในแง่ร้าย เก็บเงียบไว้ดีแล้วค่ะ”

“ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ คำว่าจบของธาร คืออะไร จบความสัมพันธ์ของเรา หรือให้ผมจบความเป็นพ่อลูกกับพริกหวาน เท่าที่ฟังตอนนี้ เหมือนกับว่าธารไม่อยากให้ผมใกล้ลูกเลยด้วยซ้ำ”

“ใกล้ได้ค่ะ ธารไม่ได้จะพาลูกไปไหน แค่ไม่อยากให้คุณนัยมาคลุกคลีกับเรามาก แอบแวะมาเยี่ยมสัปดาห์ละครั้งสองครั้งก็พอแล้ว” หลบสายตา ไม่อยากให้พ่อของลูกมองผ่านเข้ามาถึงหัวใจที่มีรัก กลัวเขาจะใช้จุดอ่อนนี้ ผูกมัดหล่อนให้อยู่กับเขาในสถานะเป็นรอง

“พริกหวานเป็นลูกผมนะธาร มาแค่แป๊บเดียวจะไปพอได้ยังไง”

“แต่อีกไม่นาน พอคุณนัยแต่งงาน คุณก็จะมีลูกกับภรรยา ธารแค่อยากให้คุณคิดถึงครอบครัวปัจจุบันของคุณให้มากๆ อย่าให้เธอระแคะระคายจนรู้เรื่องของธารกับลูก ธารไม่ใช่เมียน้อยคุณนะ ไม่ได้อยากถูกระรานโดยภรรยาคุณ เธอจะยอมอยู่เฉยๆ เหรอคะถ้ารู้เรื่องการมีอยู่ของธารกับลูก ไม่มีหรอกค่ะที่เธอจะทนนิ่งเฉยได้ โดยไม่มายุ่งวุ่นวายกับพวกเรา ถ้าคุณนัยยังอยากให้ธารกับลูกอยู่บ้านหลังนี้ต่อไป ก็ต้องเงียบให้ถึงที่สุด ไม่อย่างนั้นธารกับลูกอาจต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น”

“ผมจะยอมให้ธารพาพริกหวานไปจากผมได้ยังไง ผมเลี้ยงลูกมาตั้งแต่แกเกิด ไม่เคยทอดทิ้งธารกับลูกเลย นี่เหรอ ที่ธารตอบแทนผม!” เขาสูดลม พยายามจะสงบใจ “ขอโทษ ผมไม่ควรขึ้นเสียง เอาเป็นว่าธารสบายใจได้ ผมเข้าใจความหมายของคุณ ถ้าธารกังวลเรื่องน้องเจนมากขนาดนั้น ผมจะไม่แต่งงานกับน้องเจน โอเคไหม และถ้าเคลียร์เรื่องงานจบเมื่อไหร่ ผมจะหาวิธีถอนหมั้นกับฝ่ายนั้นให้รอมชอมมากที่สุด ไม่ให้กระทบมาถึงธุรกิจที่พวกเราทำด้วยกัน แล้วพาพริกหวานไปกราบคุณแม่ ธารจะโอเคกับความคิดผมหรือเปล่า”

แบบนั้นก็ไม่ได้ เขามีเจตนารับแค่ลูก ไม่ได้อยากรับแม่ของลูก

“คุณแม่คุณจะเอ็นดูพริกหวานเหรอคะ ดีไม่ดี ท่านอาจจะ...”

“ลูกของเราน่ารัก คุณแม่ผมจะไม่เอ็นดูได้ยังไง สีหน้าธารดูเครียดๆ ไปนะ ปกติธารไม่เคยชวนผมคุยเรื่องทำนองนี้”

“ขอโทษค่ะ ได้ยินว่าคุณเจนกลับมาแล้ว ธารคิดหนักแทนคุณ”

“ไม่ใช่ว่าผมจะดุธาร แต่ไม่อยากให้ธารเครียด เรื่องน้องเจน ผมเคลียร์เอง ธารคิดถึงแค่เรื่องฝึกงานก็พอแล้ว รอธารฝึกงานเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยมาจับเข่าคุยกันอีกที ว่าเรื่องของเราจะเอายังไงกันต่อ”

“เอายังไงกันต่อ หมายถึงอะไรเหรอคะ”

“ก็เรื่องของเราไง ถ้าธารยังน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย วัดจากความรู้สึกผมตอนนี้ ผมว่าไม่แย่นะ ถ้าเราจะเปิดตัวว่าคบกัน เราอยู่ด้วยกันมาตั้งขนาดนี้ นิสัยใจคออีกฝ่ายเป็นยังไง ไปด้วยกันได้ไหม ก็พอจะมองกันและกันออก ลูกก็มีด้วยกันแล้วหนึ่งคน แถมยังน่ารักมากอีกด้วย เราจะอยากแยกกันทำไม ทำไมเราไม่อยู่ด้วยกันไปเลย”

“คุณนัย คิดจะจริงจังกับธารเหรอคะ คงไม่ได้แกล้งพูดเพื่อหลอกให้ธารอยู่กับคุณ แล้วผลสุดท้ายคุณก็ไปแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น แค่ถ่วงเวลาหลอกให้ธารรอ ให้ธารอยู่กับคุณ แบบเมียน้อย”

“ผมแย่มากขนาดนั้นเลยเหรอ ธารถึงมองผมในแง่ร้าย”

“ก็เพราะธารไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าคุณนัยจะเลือกธาร”

ธารธาราตอบด้วยน้ำเสียงกล้ำกลืนฝืนทน

“ธารไม่อยากถูกหลอก ศักดิ์ศรีในตัวธารถึงจะน้อย แต่ธารก็ยืนยันว่าจะไม่เป็นบ้านเล็กของคุณ ให้อยู่กับลูกแบบหลบๆ ซ่อนๆ จนลูกโตพอจะรู้ว่าเป็นลูกเมียน้อย มันจะดีเหรอคะ ธารกับลูกจะมีความสุขจากใจจริงงั้นเหรอ ถ้าคุณนัยยืนยันว่าคุณจริงใจกับธาร...”

“ธารจะรอค่ะ รอจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของการฝึกงาน ถ้าคุณเลือกธาร ธารก็จะอยู่กับคุณ แต่ถ้าคุณเลือกคุณเจน คุณก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของธาร ที่จะไม่อนุญาตให้คุณมาค้างในบ้านหลังนี้ หรือพาพริกหวานออกไปข้างนอก พริกหวานเป็นลูกธาร สิทธิ์ของคุณนัยในตัวพริกหวานไม่เคยมี และจะไม่มีตลอดไปค่ะ”

“ตานัย มัวเหม่อไปถึงไหน ไม่สนใจฟังที่แม่พูดบ้างเลย”

“ครับ” ภารนัยเลิกเหม่อ ขานรับคุณภาวินี สตรีวัยห้าสิบเจ็ดปี ผู้มีเค้าโครงใบหน้าเดียวกัน เขาสัญญากับลูกสาวจะพาไปเดินห้างฯ เลือกซื้อของเล่นใหม่ให้ลูก กลับต้องผิดคำพูดเพราะมารดาโทรมาขอร้องกึ่งบังคับให้กลับมากินข้าวเย็นด้วยกัน

ภารนัยเห็นว่าตนเองไม่ได้กลับบ้านนานตั้งใจจะมากินข้าวกับท่านไม่นานก็กลับไปหาลูกสาว ทว่าเมื่อมาถึง ภารนัยกลับพบคุณจิรัชพาลูกสาวซึ่งก็คือเจนจิรา มากราบมารดาเขา บอกเล่าข่าวให้ท่านทราบว่าเรียนจบตามความตั้งใจและย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยเป็นที่เรียบร้อย

ยกความหวังให้มารดาขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ ว่าเร็วๆ นี้จะแต่งงานเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ท่าน

เขาอึดอัด แต่ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ กลัวจะเป็นการหักหน้าคุณจิรัช นักธุรกิจฐานะร่ำรวยเจ้าของบริษัทอินฟินิตี้ ผู้นำตลาดด้านผลิตภัณฑ์อุปโภคและบริโภครายใหญ่ คุณภควัตบิดาของภารนัย เป็นรุ่นพี่ของคุณจิรัช สองบ้านจึงสนิทสนมกัน

อาหารเช้ากับอาหารกลางวันในบ้านที่อาศัยกับธารธารามีน้อยกว่านี้ แต่เขากินเยอะ เติมข้าวสวยเพิ่มถึงสองครั้ง กินอย่างเอร็ดอร่อย ตัดภาพมามื้อค่ำวันเดียวกัน อาหารมีมากกว่าสิบเมนูแต่เขากลับไม่รู้สึกหิวเลย ใจลอยคิดถึงลูกเมีย ที่ป่านนี้คงจะตั้งตารอให้เขากลับไป

“ยังจะมาครับ ผู้ใหญ่คุยด้วยไม่สนใจคุยตอบ ไม่ดีเลยนะลูก”

“อย่าดุนัยเขาเลยครับ คนหนุ่มไฟแรงในหัวคงจะคิดถึงแค่เรื่องงาน เป็นเสาเรือใหญ่ของบริษัทด้วยแล้วภาระคูณสองคูณสาม”

“ห่วงพี่นัยทำงานหนักสุขภาพจะแย่ คุณพ่อให้น้องเจนไปช่วยงานพี่นัยดีไหมคะ ช่วงแรกน้องเจนอาจทำงานไม่คล่องเพราะไม่เคยมีประการณ์การทำงาน ถ้าได้คนเก่งๆ อย่างพี่นัยช่วยสอนก็คงดี”

“อะแฮ่ม!” คุณจิรัชกระแอมกระไอเบรกลูกสาวจนรถสิบล้อขับมาด้วยความเร็วเกือบคว่ำ

“บริษัทตัวเองก็มี ช่วยงานพ่อก่อนดีไหม”

คุณภาวินีหัวเราะจนจะสำลักน้ำ เอ็นดู ขณะที่เจนจิราหน้างอ

“คุณพ่อจะมีเวลาสอนงานน้องเจนเหรอคะ กลัวจะเดินทางไปทำงานต่างประเทศเป็นว่าเล่น ให้น้องเจนเรียนรู้งานเอง”

“ลูกสาวพ่อมีคนเดียวต้องขยันสอนอยู่แล้วสิ”

เขี่ยจมูกรั้นๆ แสนงอน

“อีกไม่นานบริษัทของพ่อก็ต้องส่งต่อให้น้องเจน ช่วยพี่นัยบริหารต่อไปตามประสาคนมีลูกชายลูกสาวคนเดียวนะครับคุณภา”

“ค่ะ ให้เด็กๆ ช่วยกันทำงาน คนแก่อย่างเราจะได้หมดห่วง”

“รอเลี้ยงหลานอย่างเดียว” คุณจิรัชพูดเสริม

“ใช่ค่ะ” มารดาภารนัยตอบกลับใบหน้าแสนสุขใจ

“ถ้าน้องเจนกับพี่นัยต้องช่วยกันทำงาน น้องเจนหาเวลาไปเรียนรู้งานในบริษัทพี่นัยก็ดีนะคะ น้องเจนอยากเก่งเท่าพี่นัย เราสองคนจะได้เป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุดในประเทศ ไม่สิ ในโลกเลยดีกว่าค่ะ”

“ฟังพูดเข้า คุณภาอย่าไปฟังเยอะนะครับ จะปวดหูเอาได้”

พ่อหล่อนกับแม่เขายิ้มกันหมด ยกเว้นชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“พี่นัยกินเยอะๆ นะคะ อร่อย แล้วก็มีประโยชน์ทั้งนั้น พี่นัยอยู่คอนโดฯ คนเดียว กินแต่อาหารกล่องสารอาหารอาจจะได้ไม่ครบ”

ใช้ช้อนกลางตักอาหารที่ตั้งใจค้นหาโภชนาการ ก่อนสั่งจากร้านอาหารโปรดของบิดานำมาที่นี่ ปรับเปลี่ยนนิสัยให้เอาแต่ใจน้อยลง ไม่ชอบกินข้าวกับอาหารไทย ก็พยายามหัดกินให้มากขึ้นเพื่อเขา

“ขอบคุณครับ” ปากเขาบิดเบี้ยวชอบกล จะยิ้มก็ยิ้มไม่เต็มปาก

“น้องเจนกลับมาแล้วก็ไปดูแลพี่เขาแทนป้าหน่อยสิลูก ป้าออกจากบ้านไม่สะดวก ไม่เคยไปดูแลการอยู่การกินของพี่นัยเลย”

“ไม่เหมาะมั้งครับ น้องเจนเป็นผู้หญิงจะเข้านอกออกในห้องผู้ชายได้ยังไง คุณแม่พูดไปก่อน ไม่ถามคุณอาจิรัชบ้างเลย”