บทที่ 2

ภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดของเพียงฟ้า กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นแป้งเด็กที่เจ้าของห้องชอบใช้ บนโต๊ะเตี้ยกลางห้องมีทั้งสำลี น้ำเกลือ เบตาดีน พลาสเตอร์ และถุงน้ำแข็งวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

เพียงฟ้าถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ขณะปรายตามองชายหนุ่มร่างยักษ์ทั้งสี่ ที่กำลังนั่งเรียงแถวหน้ากระดานราวกับนักเรียนที่รอทัณฑ์บนจากอาจารย์

เหนือฟ้า วายุ ฟง เฟย ชื่อของสมาชิกแก๊งระดับGodที่ใคร ๆ ต่างเกรงกลัว ทว่ายามนี้กลับไม่กล้ามองหน้าหญิงสาวตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียว ไม่มีใครกล้าพูด แม้แต่ฟงที่ปกติปากดีไม่หยุด วันนี้ยังนั่งกอดหมอนอิงเงียบ ๆ พลางเหลือบมองเจ้าของห้องเป็นระยะ

ภาพเบื้องหน้านั้นทำให้เพียงฟ้าอดจะใจอ่อนไม่ได้ หญิงสาวคุกเข่าพลางยกมือเล็กชุบสำลีลงบนขวดยาฆ่าเชื้อ ก่อนหันมามองเหนือฟ้าที่คิ้วแตกเป็นคนแรก

“เจ็บหน่อยนะ”

“อือ”

คนตัวโตตอบเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าให้เธอทำแผลอย่างว่าง่าย ต่างจากตอนต่อยคนเมื่อชั่วโมงก่อนลิบลับ

บรรยากาศทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังคลอกับเสียงถอนหายใจของหญิงสาวที่เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

“สรุปมีใครจะอธิบายให้เค้าฟังได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น”

แน่นอนว่าคำถามของเพียงฟ้าไม่มีใครกล้าตอบรับ มีเพียงท่าทีเลิ่กลั่กของชายหนุ่มทั้งสี่ จนกระทั่งความอดทนของเธอหมดลงเลยตัดสินใจจี้ถามเรียงตัว

“เหนือ” เสียงหวานเอ่ยดุเล็กน้อย จนเจ้าของชื่อยกมือเกาท้ายทอยอย่างประหม่า

“ก็อย่างที่มึงเห็น”

“ใช่ เค้าเห็น เค้าเลยอยากถามเหตุผลไง ว่าทำไมพวกนายต้องเอาแต่หาเรื่องเจ็บตัว” เพียงฟ้าถอนหายใจ

“กู...” เหนือฟ้าเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อถูกกดดัน

“เหนือฟ้า”

ใบหน้าหล่อเหลาชะงักทันที เมื่อเสียงหวานเรียกชื่อเขาเต็มยศ นั่นแปลว่ายัยตัวเล็กของพวกเขากำลังโกรธจริง ๆ และเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย

เหนือฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยอมรับหน้าตรง ๆ “ก็มันเรียกหาตีน กูก็เลยสนอง ผิดตรงไหน”

“นายนี่มัน...”

เพียะ

คำตอบสั้น ๆ ทำเอาเพียงฟ้าแทบลมจับ เธอดีดหน้าผากเขาเบา ๆ เพื่อเตือนสติ แต่นอกจากเหนือฟ้าจะไม่หลบ เขายังยอมรับมันแต่โดยดี

“คราวหน้ากูจะใจเย็นกว่านี้”

“ไม่มีคราวหน้าแล้ว!”

“เออ จะพยายาม...”

ครั้นได้ยินคำตอบอันแผ่วเบาของเหนือฟ้า หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะขยับมานั่งตรงหน้าวายุแทน

วายุคนที่เธอคิดว่าน่าจะมีเหตุผลที่สุด…

“วายุ”

“ครับ”

“ทำไมนายไม่ห้ามเพื่อน แถมยังไปร่วมวงด้วยอีกเนี่ยนะ” เสียงหวานเอ่ยกึ่งตำหนิ

“...” ใบหน้าหล่อเหลาที่ขึ้นชื่อว่าคุณชายเย็นชา หน้านิ่งเหมือนหุ่นยนต์ ยามนี้กลับเลิ่กลั่กจนน่าหัวเราะ

“ยุเป็นคนเดียวที่เค้าไว้ใจ และคิดว่าจะดึงพวกนั้นออกมาได้แท้ ๆ ”

วายุเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนตอบเรียบ ๆ “ขอโทษที่ทำให้ฟ้าผิดหวัง แต่ครั้งนี้ยุยอมไม่ได้จริง ๆ ”

เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ อ้าปากค้างกับคำตอบของวายุ พลันนึกสงสัยว่าอะไรที่ทำให้ชายที่ใจเย็นที่สุดเดือดดาลได้ถึงเพียงนี้ เหนือฟ้ากับฟงเองก็หลุดหัวเราะพรืดจนโดนคนตัวเล็กมองค้อนไปทีนึง

“เห็นไหมยัยลูกหมู ขนาดไอ้วายุยังใจเย็นไม่อยู่เลย” ฟงเลยขึ้นผสมโรง

“ฟง” เพียงฟ้าหันขวับ จนคนถูกเรียกรีบยกมือขึ้นทันที

“ก็มันเรื่องจริง พูดผิดตรงไหน”

“พวกนายนี่มัน!”

เมื่อเห็นว่าคุยกับฟงไปก็ไร้ประโยชน์ เพียงฟ้าเลยหันไปหาแฝดคนน้องอย่างเฟยแทน

“เฟย แล้วนายล่ะ”

“เฟยพยายามห้ามแล้ว แต่พวกมันไม่ฟัง” เฟยเอ่ยพลางดันแว่น “เลยใช้วิธีที่อีกฝ่ายน่าจะเข้าใจที่สุด”

“วิธีอะไร”

“หมัดไง”

“…” ใบหน้าสวยอ้าปากค้างกับคำตอบหน้าตายของเขา

“ฮ่า ๆ ๆ! มันก็เจรจาด้วยกำปั้นไงยัยลูกหมู” ฟงหัวเราะดังลั่น

“พูดซะดูดีเลยนะมึง” เหนือฟ้าส่ายหน้า

แม้แต่เพียงฟ้าก็เผลอหลุดยิ้มออกมา ทว่าเพียงครู่เดียวก่อนที่รอยยิ้มนั้นก็ค่อย ๆ จางหายไป หญิงสาวก้มมองสำลีในมือพลางเอ่ยเสียงแผ่ว

“สรุปแล้วทำไมถึงมีเรื่อง คงไม่ใช่เพราะเค้าอีกแล้วใช่ไหม...”

เพียงเท่านั้นเสียงหัวเราะก็เงียบลงโดยพลัน ชายหนุ่มทั้งสี่คนมองหน้ากันราวกับจะเตือนว่าห้ามหลุดปากพูดเป็นอันขาด เพราะไม่อยากให้ยัยลูกหมูของพวกเขาโทษตัวเอง

แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นฟงที่หลุดปากออกมา…

“ก็ไอ้เวรพวกนั้นมันพูดถึงเธอ--”

“เฮ้ย!” เหนือฟ้าหันขวับ

“ฉิบหาย...”

ฟงสบถออกมา เมื่อพึ่งรู้ตัวว่าหายนะกำลังจะมาเยือนเพราะประโยคที่ปากไม่รักดีดันหลุดพูดออกไป ทำให้บรรยากาศที่กำลังจะดีขึ้น กลับอึดอัดและย่ำแย่กว่าเดิมเป็นสิบเท่า จนเหนือฟ้าหัวเสียยกเท้าถีบฟงร่วงโซฟา

“พวกเขาพูดว่าอะไรเหรอ” เพียงฟ้าช้อนตามอง

“…”

“ฟง” เมื่อไม่มีใครตอบ หญิงสาวจึงถามซ้ำอีกครั้ง

“พวกมันบอกว่า” คนผมขาวถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยความจริงออกมาตามตรง “ผู้หญิงอ้วน ๆ แบบเธอมีดีตรงไหน ถึงได้เกาะแก๊งวิศวะดัง ๆ ไว้ได้”

“…”

“คงอ่อยเก่ง หรือไม่ก็นอนแหกขาให้พวกเราผลัดกันเอา” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยอย่างกระดากปาก

เพียะ!

ทันทีที่เอ่ยพูดเหนือฟ้าที่ทนฟังไม่ไหวก็ตบกบาลฟงเต็มแรง จนชายเจ้าของผมขาวร้องโอดโอยกุมศีรษะตัวเอง

“โอ๊ย! ไอ้เหี้ยเหนือมึงตบมาได้ สมองกูเสื่อมขึ้นมาทำไง”

“ใครบอกให้มึงพูด! กูไม่เตะมึงคอหักก็ดีแค่ไหนแล้ว” เหนือฟ้าเอ่ยอย่างโมโหตามฉบับคนอารมณร้อน

“ก็ยัยลูกหมูมันถาม”

“มึงก็ไม่ต้องพูดหมดก็ได้!”

“ก็มันพวกมันพูดจริงปะวะ” ฟงลูบศีรษะตัวเองปอย ๆ

คำพูดนั้นทำให้เพียงฟ้านิ่งชะงัก คำพูดมากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมองจนมือเล็กกำสำลีแน่น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้

“ฟ้า” วายุเรียกเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทีแปลกไปของคนตัวเล็ก

“ขอโทษ...”  หญิงสาวก้มหน้าลง จนทั้งสี่คนชะงัก “ถ้า...ถ้าไม่มีเค้า พวกนายก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้”

“เฮ้ยยัยลูกหมู ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”

ฟงหน้าเสียทันที เพราะรู้ดีว่าเพียงฟ้านั้นเป็นคนคิดมากและชอบโทษตัวเองแค่ไหน ยิ่งมาจากคำพูดหมา ๆ ของเขาอีก ยิ่งทำให้ฟงรีบตบปากตัวเองยกใหญ่

“เพราะเค้าเป็นตัวปัญหาจริง ๆ ด้วย”

น้ำเสียงหวานเริ่มสั่นเครือ ก่อนที่หยดน้ำตาหยดหนึ่งจะร่วงลงบนหลังมือขาว เพียงเท่านั้นชายหนุ่มทั้งสี่ก็แทบทำอะไรไม่ถูก

“เฮ้ มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด มึงไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับพวกกู” เหนือฟ้ารีบเลื่อนตัวลงมานั่งบนพื้นตรงหน้าเพียงฟ้าทันที

“เฮ้ย ๆ ๆ ยัยลูกหมูอย่าร้องดิ ฉันปากหมาเอง!” เฟยรีบหยิบทิชชูซับน้ำตาให้เธออย่างเบามือ

“ไม่มีใครโทษเธอเลยสักคน ยุเองก็ไม่เคยโทษเธอ”

วายุเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เขาขยับนั่งลงข้างหญิงสาว ก่อนออกแรงดึงร่างเล็กเข้ามาอย่างแผ่วเบา จนร่างอวบซบลงกับแผ่นอกกว้างของเขา ชายหนุ่มยกมือใหญ่ลูบหลังเธอช้า ๆพลางโยกเบา ๆ ราวกับปลอบประโลมเด็กน้อย

“ไม่ต้องร้อง ไม่มีใครเจ็บเพราะเธอ พวกเราเป็นคนเลือกเอง”

เฟยเป็นคนสุดท้ายที่ขยับ เขาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบา ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พลางเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไม่ให้เพียงฟ้าเสียใจไปมากกว่านี้ โดยที่ไม่ลืมมองค้อนพี่ชายฝาแฝดอย่างฟง ที่ขยันสร้างเรื่องเพราะปากหมา ๆ

“ฟ้าจำตอน ม.ต้น ได้ไหม”

“…” เพียงฟ้าพยักหน้าเบา ๆ

“ตอนนั้นไอ้เหนือมันเป็นหมาบ้าต่อยคนทุกอาทิตย์ จนโรงเรียนจะรีไทร์มันออกอยู่แล้ว”

“กูไม่เถียง” เหนือฟ้าหัวเราะเมื่อนึกถึงอดีตอันน่าคิดถึง

“ไอ้ฟงก็โดดเรียนเป็นว่าเล่น ส่วนเฟยเองก็เกเรไม่แตะหนังสือเลย เอาแต่เที่ยวจนสอบตก”

“ก็กูเรียนไม่รู้เรื่องนี่หว่า” ฟงยักไหล่

“ไม่ว่าพวกเราจะเกเรยังไง แต่เธอก็เป็นคนลากพวกเราไปนั่งติว คอยอธิบายโจทย์เดิมซ้ำเป็นสิบรอบ ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของฟ้า” วายุหัวเราะเบา ๆ

“เฟยเคยคิดว่าการอ่านหนังสือเป็นเรื่องน่าเบื่อ” เฟยกล่าวต่อ พลางลูบศีรษะเธอเบา ๆ “แต่เพราะเธอ เฟยถึงเริ่มสนุกกับการเรียน”

“...”

“ไอ้เหนือก็เลิกมีเรื่องทุกวัน ไอ้ฟงก็เริ่มเข้าเรียน เฟยก็กลับมาอ่านหนังสือ ส่วนไอ้ยุก็กลับมาเป็นผู้เป็นคน จนพวกเราสอบติดมหาวิทยาลัยก็เพราะคนเก่งอย่างเธอ” เฟยเอ่ยพลางมองเหนือฟ้าขยี้กลุ่มผมนุ่มของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“เพราะงั้นเลิกโทษตัวเองได้แล้วยัยลูกหมู” ฟงยื่นนิ้วมาจิ้มแก้มยุ้ยเบา ๆ

“หน้าที่ของพวกเรา ก็คือการปกป้องลูกแกะตัวอ้วนของกลุ่มไง” เหนือฟ้าเอ่ยพลางบีบพุงกะทิของเธอเล่น “ดูดิพุงยุบหมดแล้ว เห็นทีเย็นนี้ต้องขุนสักหน่อยว่ะ”

“หมูกระทะเจ้าเดิมหลังมอได้ไหม...” เพียงฟ้าเงยหน้าเมื่อได้ยินเรื่องของกิน

ครั้นได้ยินคำพูดของยัยตัวเล็กทั้งห้องก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะจะระเบิดออกมาพร้อมกัน จนบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงในที่สุด หลงเหลือเพียงความเอ็นดูของพวกเขาที่มีให้เจ้าของร่างอวบอัด

“เออ แดกให้ตัวแตกไปเลยมึง จะได้มีแก้มให้พวกกูบีบเล่น”