บทที่ 1

มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในย่านกลางเมือง มีกฎอยู่สามข้อที่ไม่ได้บัญญัติอย่างเป็นทางการ ทว่ากลับเป็นสามสิ่งที่นักศึกษาปีหนึ่งล้วนถูกเตือนตั้งแต่วันปฐมนิเทศ

ข้อที่หนึ่ง อย่ามีปัญหาหรือปีนเกลียวกับแก๊ง “ระดับGod” หากยังอยากเรียนอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข

ข้อที่สอง หากเห็นแก๊ง “ระดับGod” กำลังมีเรื่อง ให้เดินอ้อมหรือเดินเลี่ยงทันี เพราะไม่มีใครรู้ว่าลูกหลงจะปลิวมาหาตอนไหน

และข้อสุดท้ายถือเป็นกฎเหล็ก อย่าแหย่ถํ้าเสือโดยการรังแกยัยลูกแกะของพวกเขา

แต่ทว่าเมื่อมีกฎก็ต้องมีคนอยากลองของ...

“แน่จริงมึงก็เข้ามา!”

เสียงตะโกนท้าทายดังก้องไปทั่วลานคณะวิศวกรรมศาสตร์ ตามมาด้วยเสียงเชียร์ โห่ร้อง และเสียงโทรศัพท์ที่ยกขึ้นถ่ายคลิปของเหล่านักศึกษาหลากหลายคณะ

กลางวงนั้น ชายหนุ่มร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เหวี่ยงหมัดเข้าใส่คู่อริต่างคณะไม่ยั้งแรง จนคนถูกต่อยเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะล้มลงบนพื้นเลือดท่วมใบหน้าที่เคยเรียกเท้า

“เฮ้ย! เหนือฟ้าเอาแล้วว่ะ!”

เหนือฟ้า หมาบ้าแห่งวิศวะโยธา ที่ได้รับฉายาว่าเลือดร้อนตั้งแต่เกิด สวนทางกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร บุคลิกของเขานั้นโผงผาง ใจร้อน และเป็นคนที่ขึ้นชื่อว่าต่อยแรงที่สุดในแก๊งระดับGod เพียงแค่เผลอสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลคู่คม ก็ทำเอานอนไม่หลับเป็นสัปดาห์

เพราะหากคนอย่างเหนือฟ้าหมายตาใครแล้ว อีกฝ่ายก็จะกลายเป็นเพียงเหยื่อชั้นดี ที่กำลังโดนพยัคฆ์อย่างเขาไล่ล่าโดยสมบูรณ์

“ลุกขึ้นดิ ปากดีนักไม่ใช่เหรอมึงอะ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะย่อกายลงตบใบหน้าบวมช้ำของอีกฝ่าย “อย่าพึ่งตาย กูพึ่งวอร์มมือ”

ภาพเบื้องหน้าล้วนอยู่ในสายตาของกลุ่มนักศึกษา ที่กำลังพร้อมใจกันกลืนน้ำลายอึกใหญ่กับความบ้าคลั่งของเหนือฟ้า เพราะพวกเขารู้ว่านี่ไม่ใช่การทะเลาะวิวาทธรรมดา

แต่มันคือสงครามระหว่างคณะวิศวะโยธา และคณะสถาปัตย์ที่สะสมกันมาหลายปี ที่วันนี้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง!

“วายุ! ด้านหลัง!”

เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นท่ามกลางกลุ่มรุ่นพี่ร่วมคณะ เมื่อเห็นคู่อริกำลังเล่นสกปรกโดยการลอบโจมตีจากด้านหลัง

ทว่าชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหากแต่ไร้อารมณ์ หมุนตัวหลบหมัดได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะสวนหมัดหนัก ๆ เสิร์ฟกลับไปจนคู่ต่อสู้ล้มลงครวญครางบนพื้น

“เสียงดังฉิบหาย น่ารำคาญ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ พลางปัดฝุ่นบนแขนเสื้อ

คำพูดนิ่ง ๆ แต่การกระทำกลับดุเดือดจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ สมกับเป็น วายุ คุณชายแห่งโยธา ฉายาหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก มีใบหน้าที่หล่อเหลาไม่แพ้เหนือฟ้าทว่ากลับใช้ไม่เป็น บุคลิกสุขุม ใจเย็น และดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในแก๊งระดับGod แต่เรื่องผู้หญิงนั้นไม่แพ้ใครเช่นกัน

เวลาเดียวกันในอีกฝั่งของวงล้อมนักศึกษา เสียงหัวเราะหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงโอดครวญบนพื้น

“ฮ่า ๆ ๆ เอาดิ! ลุกอีกดิ!”

ฟง ชายหนุ่มผมสีขาว ผิวขาวจัด เจาะจิวบนคิ้วขวา หน้าตาหล่อร้ายแบบลูกครึ่งไทย-จีน กำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดีทั้งที่เพิ่งเหวี่ยงคนตรงหน้าลงบนพื้น

“แค่นี้ก็ร้องแล้วเหรอ อ่อนชะมัด”

ชายหนุ่มเจ้าของผมสีขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางใช้เท้าเขี่ยร่างคู่อริที่นอนแน่นิ่งราวกับเศษขยะ ก่อนที่เขาจะหันไปโบกมือให้น้องชายฝาแฝดอย่าง เฟย แฝดน้องที่หน้าตาเหมือนกันแทบทุกกระเบียดนิ้ว ต่างกันเพียงแค่ผมสีดำกับแว่นตากรอบบางบนใบหน้าเท่านั่น

หลายคนคิดว่าเฟยคงเป็นพวกไม่ชอบใช้กำลัง เพราะบุคลิกที่แตกต่างจากแฝดพี่โดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นไลฟ์สไตล์ วิธีการสนทนา จนกระทั่งความฉลาดที่เหนือกว่า 

ทว่าพวกเขากลับคิดผิด...

เฟยเบือนหน้าหนีพี่ชายฝาแฝดอย่างฟงด้วยความเบื่อหน่าย เขาดันแว่นขึ้นสันจมูก ก่อนจะหลบหมัดของคู่อริต่างคณะที่ลอบกัดอย่างแม่นยำ แล้วใช้ศอกกระแทกอีกฝ่ายจนทรุดลงไปกอง

“บอกแล้วว่าอย่าพุ่งเข้ามาตรง ๆ ความมั่นใจของคุณเดินนำหน้าความรู้ไปไกลมากไปแล้วนะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่ากลับเจ็บแสบเสียจนอีกฝ่ายแทบกระอักเลือด

“เฮ้ย ๆ รปภ.มา!” เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น ขณะที่ยามรักษาความปลอดภัยหลายคนรีบวิ่งเข้ามาห้าม

“หยุดเดี๋ยวนี้! นี่มหาวิทยาลัย ไม่ใช่สนามมวย!”

แม้ว่าเสียงห้ามของยามรักษาความปลอดภัยจะดังขึ้น แต่ทว่ากลับไม่มีใครฟัง เหนือฟ้าเป็นคนแรกที่กำลังจะพุ่งเข้าไปอีกรอบ โดยที่วายุกำหมัดแน่นเตรียมจะจัดการคนที่เหลือ ส่วนฟงยังคงหัวเราะไม่หยุดเยาะเย้ยพวกมันด้วยความสมเพชปนสะใจ มีเพียงเฟยที่ขยับแว่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สถานการณ์ยิ่งบานปลาย เมื่อกลุ่มสาวดาวคณะตัวแม่คนควงของแก๊งระดับGod พยายามแทรกตัวเข้ามาดึงแขนรั้งคนของตัวเอง

“เหนือพอเถอะ แพรวขอ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น

“วายุพอแล้ว อย่าต่อยแล้วนะ” ฟ้าเอ่ยพลางพยายามดึงเขาออกมา

“พี่ฟง! เดี๋ยวโดนพักการเรียน! หยุดทีเถอะ” น้ำขิงที่เป็นรุ่นน้องพยายามห้ามปรามคนของเธอ

เสียงหวานของกลุ่มหญิงสาวไม่ได้อยู่ในหัวของพวกเขาแม้แต่น้อย ส่วนเฟยที่ไม่ได้มีพันธะเหมือนคนอื่น ๆ ก็ยืนกอดอกพิงเสามองอย่างสนุก ราวกับกำลังดูละครลิงก็ไม่ปาน

แต่ทว่าไม่นานความวุ่นวายทุกอย่างก็ต้องยุติลง เมื่อเสียงหวานที่ราวกับระฆังหมดยกดังขึ้น ทำเอาชายหนุ่มที่เลือดร้อนที่สุดอย่างเหนือฟ้าถึงกับหน้าถอดสี

“เหนือฟ้า! วายุ! เฟย! ฟง! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

“เพียงฟ้า...”

ชายหนุ่มทั้งสี่ที่ขึ้นชื่อว่าพยัคฆ์ร้าย ในยามนี้กลับตัวหดลงเหลือเพียงลูกแมว ครั้นสบเข้ากับดวงตาคาดโทษของเพียงฟ้า เพื่อนสนิทสาวคนเดียวในกลุ่มที่พวกเขาเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่มัธยม และยังเป็นผู้หญิงคนเดียวที่สามารถปราบพวกเขาได้อยู่หมัด ยิ่งพากันก้มหน้างุดไม่รู้ไม่ชี้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เค้าบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามีเรื่อง”

เพียงฟ้าเจ้าของร่างอวบอั๋นตามฉบับสาวชับบี้ เอ่ยพลางส่งสายตาคาดโทษแก่ชายหนุ่มทั้งสี่ แต่ทว่าในสายตาของพวกเขา มันกลับน่าเอ็นดูเสียจนอยากบีบแก้มอีกฝ่ายให้ปากยู่

“กูไม่ได้...” เหนือฟ้าเอ่ยเสียงแผ่ว เพราะกลัวว่าหากเผลอเสียงดัง จะทำให้อีกฝ่ายยิ่งโกธรไปใหญ่

“เพียงฟ้า...” วายุที่ขึ้นชื่อว่าไร้อารมณ์ ยามนี้หลบสายตา

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ” ฟงหัวเราะแห้ง ๆ

“…” แม้แต่เฟยก็ยังยืนนิ่งเป็นใบ้กิน

“สัญญากับเค้ากี่รอบแล้วว่าจะไม่ชกต่อย” เพียงฟ้าถอนหายใจออกมา “แล้วนี่อะไร”

เพียงเท่านั้น ก็ทำให้ชายหนุ่มทั้งสี่ก้มหน้าพร้อมโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครกล้าเถียง ไม่มีใครกล้าอธิบายกับยัยลูกแกะตัวอวบของพวกเขา ภาพนั้นทำเอานักศึกษาหลายร้อยคนที่ยืนมุงอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง

“เฮ้ย ฉันตาฝาดหรือเปล่า” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

“เหนือฟ้ายืนก้มหน้า? วายุโดนดุ? ฟงไม่เถียง? เฟยนี่ถึงกับยืนตัวตรงเลยเนี่ยนะ!”

เสียงซุบซิบดังไปทั่ว เมื่อภาพแก๊งระดับGodที่เมื่อครู่ยังเหมือนพยัคฆ์ร้าย ตอนนี้กลับยืนเรียงรายให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวอบรมราวกับเด็กประถม เป็นภาพที่ไม่มีใครเคยคิดว่าจะได้เห็น ยิ่งเมื่อเพียงฟ้ายกมือขึ้นดีดหน้าผากเหนือฟ้าเบา ๆ ก็ทำเอาฮือฮาไปทั่ว

“เจ็บไหม”

“เจ็บ” เหนือฟ้าพยักหน้าอย่างคนสำนึกผิด จากหมาบ้ากลายเป็นหมายักษ์ตัวโตที่กลัวเจ้าของทิ้ง

“ดี จะได้จำ” เสียงหวานเอ่ยอย่างฮึดฮัด

ฟงที่เห็นเพื่อนสนิทกลายเป็นหมาหงอย ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา ทว่าไม่นานก็ต้องร้องโอดโอยเพราะตนเองก็โดนคนตัวเล็กลงโทษเช่นกัน แถมยังแรงกว่าเหนือฟ้าเสียอีก

เพียะ!

“โอ๊ย!”

“ยังมีหน้าหัวเราะอีก ฟงเองก็เหมือนกัน ทำไมไม่ห้ามเพื่อน” เสียงหวานเอ่ยดุ

“ขอโทษ ไม่หัวเราะแล้ว...” ฟงรีบเม้มปากทันที

ภาพเบื้องหน้าทำเอาบรรดาสาว ๆ ที่เคยคุยกับสี่หนุ่มได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่พอใจ เพราะเมื่อครู่พวกเธอทั้งอ้อนวอน ทั้งห้าม ทั้งร้องไห้ แต่กลับไม่มีใครฟัง

ทว่าพอเป็นยัยผู้หญิงอวบ ๆ คนเดียวที่พูดเพียงไม่กี่ประโยค พวกเขากลับยอมเดินตามต้อย ๆ เหมือนลูกหมายักษ์!

“มึงร้อนไหม ดูดิเหงื่อเต็มเลย”

เหนือฟ้าไม่รอช้า เขารีบทำคะแนนคว้ากระเป๋าของเพียงฟ้ามาถือ พลางหยิบทิชชู่ที่พกติดตัวตลอดมาซับตามใบหน้าสวยอย่างเบามือ

“หิวน้ำไหม ยุซื้อน้ำมาให้”

วายุที่แอบฉวยโอกาสตอนเพียงฟ้าดุฟง ไปซื้อน้ำเปล่าเย็นเฉียบหวังดับอารมณ์ขุ่นมัวของเพื่อนตัวเล็ก เขาเปิดฝาขวดน้ำพลางเสียบหลอดจ่อปากเธอ

“มาทำไมยัยลูกหมู ร้อนจะตายห่า เดียวผิวเสียหมดทำไง”

ฟงไม่น้อยหน้า เขาหยิบพัดลมพกพาช่วยพัดใบหน้าเนียนทันที

“เฟยห้ามพวกมันแล้ว แต่พวกมันไม่ฟัง เฟยเลยต้องช่วยเพื่อน ดูดิ เจ็บไปหมดเลย”

เฟยเอ่ยพลางโอบเอวเพียงฟ้า แสร้งซบใบหน้าหล่อเหลาบนไหล่ของเธออย่างออดอ้อน เพียงฟ้ามองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว เอื้อมระอากับความปลิ้นปล้อนของพวกเขา

“กลับห้อง เดี๋ยวทำแผลให้”

“ครับ...”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่พวกเขามีความเห็นตรงกัน สี่พยัคฆ์แห่งวิศวะโยธาไม่รอช้า รีบเดินเรียงแถวตามหญิงสาวตัวเล็กออกจากสนามมวยจำเป็นอย่างว่าง่าย ท่ามกลางความเงียบงันและความตกตะลึงของคนทั้งมหาวิทยาลัย

และนั่นคือการตอกย้ำว่าคนที่น่ากลัวที่สุดในมหาวิทยาลัย ไม่ใช่แก๊งระดับGodผู้ขึ้นชื่อเรื่องการต่อยตี

แต่เป็นสาวชับบี้จากคณะสถาปัตย์ที่ชื่อเพียงฟ้า!