2

มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของรัฐบาลตั้งอยู่กลางเมืองหลวง ในห้องทดลองนี้เป็นสถานที่ทำงานวิจัยของนักศึกษาปริญญาโท มู่หรันเฟิงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อวิจัยการตัดแต่งพันธุกรรมของพืชเพื่อให้มีความสมบูรณ์แข็งแรงต้านโรคภัยได้ดีกว่าเดิมสองเท่าและเร่งการเจริญเติบโตได้ หญิงสาวหมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปด้านหลังคว้าเอาเอกสารเดินไปที่ตู้กระจก ด้านในมีพืชสีเขียวที่กำลังเจริญเติบโตได้เป็นอย่างดี มองดูเอกสารในมือก็พบว่าระยะเวลาเพียงไม่ถึงเดือนพืชที่ทำการทดลองก็เจริญเติบโตขึ้นมาจนน่าอัศจรรย์

แต่อารมณ์ที่ดีของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นใครบางคนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าตู้กระจกข้าง ๆ เธอ นึกไม่ถึงว่าวันนี้แม่คู่หูการทำวิจัยที่นาน ๆ จะโผล่หัวมาที จะเข้ามาเหยียบในห้องทดลอง

“ดูเหมือนการทดลองครั้งนี้จะเป็นไปได้ด้วยดี” การวิจัยนี้แทบจะไม่มีความเป็นไปได้ ตอนที่ต้องมาจับคู่กับมู่หรันเฟิงเธอเองก็หนักใจ แต่เพราะเชื่อมั่นในตัวอาจารย์หม่าและรู้ว่ามู่หรันเฟิงเป็นนักศึกษาชั้นแนวหน้า ถ้างานวิจัยนี้สำเร็จย่อมมีชื่อเสียงตามมา

“ปกติทุกวันเธอต้องรีบมีธุระกลับบ้านไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงโผล่มาที่นี่ได้” ตั้งแต่เริ่มต้นการทำวิจัยนี้มาเรียกได้ว่าเจอคู่หูอย่างหลี่เหยาเหยาไม่เกินสิบครั้ง อีกฝ่ายมักมีธุระเร่งด่วนเสมอทำให้ไม่สามารถเข้ามาช่วยงานเธอได้

หลี่เหยาเหยาเอื้อมมือมาจับมือของมู่หรันเฟิงไว้ ในแววตามีความรู้สึกผิด “เพราะฉันมีธุระสำคัญด่วนที่อาจารย์หม่าเรียกใช้เสมอ เธอคงไม่โทษฉันใช่ไหมที่ไม่ค่อยได้มาช่วยทำวิจัย”

ปรายตามองมือที่เกาะกุมมือเธอไว้ มู่หรันเฟิงยังคงมีใบหน้าที่นิ่งเฉย น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง “ธุระของอาจารย์หม่าอย่างนั้นเหรอ?”

“ถ้าคิดว่าฉันโกหกเหรอ เธอสามารถถามอาจารย์หม่าได้โดยตรง”

“ถ้าเป็นธุระของอาจารย์หม่าฉันคงไม่มีอะไรว่าเธอได้ ” ริมฝีปากของมู่หรันเฟิงเหยียดยิ้ม แววตาที่มองมาเหมือนจะทะลุร่างของหลี่เหยาเหยา ทำเอาอีกฝ่ายรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ

“ได้ข่าวว่าการทดลองเป็นไปได้ด้วยดี วันนี้ผมเลยแวะเข้ามาดู” ทั้งสองคนหันไปมองตามเสียง พบอาจารย์ที่ปรึกษายืนอยู่ตรงประตูทางเข้า หลี่เหยาเหยาที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เป็นครั้งแรกที่รู้สึกประหม่าเมื่อต้องอยู่กับมู่หรันเฟิง ปกติเพื่อนร่วมชั้นคนนี้เป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยจะมีปากเสียง

“สวัสดีค่ะอาจารย์หม่า” อาจารย์หม่าที่พวกเธอพูดถึงก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาในหัวข้องานวิจัยนี้ แม้อายุจะอยู่ในช่วงวัยกลางคนแต่หน้าตาของอาจารย์หม่าดีมาก เป็นขวัญใจของผู้หญิงในมหาวิทยาลัย

อาจารย์หม่าก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องตรงไปที่ตู้กระจก ที่มีพืชที่เกิดจากการทดลองเจริญเติบโตอยู่ “ดูต้นไม้พวกนี้สิเติบโตเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า ทำไมคุณหลี่ไม่ลองเทียบอัตราส่วนที่แน่ชัด แล้วส่งเอกสารงานวิจัยมาให้ผมล่ะ”

เมื่อได้ยินชื่อหลี่เหยาเหยาออกมาจากปากอาจารย์ที่ปรึกษามู่หรันเฟิงถึงกับกลอกตามองบน ดูท่าอาจารย์ลูกศิษย์คู่นี้กลัวไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นคู่รักยวนยาง

“ฉันจะรีบทดสอบดูเดี๋ยวนี้เลยค่ะอาจารย์” หลี่เหยาเหยามีใบหน้าที่งดงามเป็นถึงดอกไม้แห่งมหาวิทยาลัย ยิ่งมาอยู่ข้างเธอที่ใส่แว่นหนาเหมือนเด็กเรียน หลี่เหยาเหยาก็ยิ่งโดดเด่น

“จับระวังด้วย” เห็นมือของหลี่เหยาเหยาจับลูกรักที่เฝ้าทะนุถนอมอย่างไม่ระวังก็ปวดใจ ผู้หญิงคนนี้เข้ามาศึกษาต่อปริญญาโทได้ยังไงกัน แต่เมื่อเหลือบตาไปมองทางอาจารย์หม่าก็พอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด

“รีบไปทำแล้วรีบส่งให้ผม ถ้างานวิจัยนี้สำเร็จพวกเราจะได้ต้องได้ลงบทความของมหาวิทยาลัยแน่ บางทีอาจได้ลงบทความแห่งชาติเลยก็ว่าได้” ทั้งสองคนดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าของผลงานที่มองตามหลังพวกเขาสองคน เธอเหนื่อยหน่ายเกินกว่าจะอยู่ที่นี่กับสองคนนั้น

ในเมื่อหมดหน้าที่แล้วมู่หรันเฟิงก็เก็บของใส่กระเป๋าบอกลาทั้งสองคนเพื่อกลับบ้าน หลังจากอดหลับอดนอนมาหลายคืน “ฉันขอตัวก่อนนะคะ เชิญพวกคุณตามสบาย”

“รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ผมกับคุณหลี่จัดการเอง” อาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้ใส่ใจเธอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือหน้าตาและรูปร่างที่งดงามของหลี่เหยาเหยา แต่ก็นับว่าดีเพราะเธอไม่ต้องการอาจารย์แบบนั้นมาสนใจเธอสักเท่าไร

คล้อยหลังมู่หรันเฟิงเดินออกไป อาจารย์หม่าที่ผู้คนนับหน้าถือตาก็เดินไปซ้อนด้านหลังของหลี่เหยาเหยา ท่อนแขนโอบไปรอบเอวของคนตรงหน้า

“อาจารย์หม่าถ้าคนอื่นมาเห็นเราจะแย่เอาได้นะคะ” หลี่เหยาเหยามีสีหน้าเขินอายตีไปที่มือของอาจารย์ด้วยกลัวคนอื่นจะมาเห็นเข้า แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความตื่นเต้นของบุรุษเพศ

“ห้องทดลองนี้มีแค่เราสองคน” จมูกคลอเคลียอยู่ที่แก้มเนียน ความปรารถนาของเขาเริ่มลุกโชน

“แต่ว่า...”

“เหยาเหยาอย่าลืมสิ ว่างานวิจัยที่ดีขนาดนี้ผมสามารถยกให้คุณได้” หลี่เหยาเหยาเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ตาโต ถ้าได้เป็นเจ้าของงานวิจัยนี้คนเดียว ชื่อเสียงของเธอคงดังไปทั่วทั้งประเทศ ไม่ว่าบริษัทไหนก็คงอยากจะต้อนรับเธอเข้าทำงาน

“แล้วมู่หรันเฟิงเราจะทำยังไงกับเธอคะ” ก่อนหน้านี้บ่ายเบี่ยงไม่มาทำงานวิจัยอยู่ตลอด โชคดีที่มู่หรันเฟิงไม่เอาไปฟ้องอาจารย์ แต่ถึงฟ้องไปอาจารย์หม่าก็ต้องช่วยเธออยู่ดี ใบหน้างดงามเงยขึ้นสบตาอาจารย์ที่ปรึกษา รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่เลือกอยู่กับอาจารย์หม่า

“เหยาเหยาไม่เชื่อใจที่ปรึกษาของคุณเหรอ อย่าลืมสิ ก่อนหน้านี้ผมมอบอะไรไปให้คุณตั้งเยอะแยะ” มือแตะไปที่ปลายคางดันใบหน้างดงามให้เงยขึ้นเพื่อรับจูบอันร้อนแรงที่กักเก็บไว้จนแทบจะระอุ “ยังจะปฏิเสธผมอยู่อีกไหม” สิ้นเสียงกระซิบที่ข้างหู หลี่เหยาเหยารู้สึกเหมือนร่างกายล่องลอยอยู่ในอากาศ

มู่หรันเฟิงแวะเข้าห้องน้ำ เมื่อเดินออกมาล้างมือเธอก็ถอดแว่นที่สวมอยู่วางไว้บนอ่างล้างหน้า มือรองน้ำขึ้นมาล้างหน้าให้สดชื่นก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำออก มองดูเพื่อนตัวเองที่เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับกระดาษทิชชูแบรนด์นี้มู่หรันเฟิงก็ยิ้มออก หลังจากกลับไปไหว้เจ้าแม่ไฉ่หงทุกคนก็ดูยุ่งกันมาก เลยยังไม่มีเวลามาเจอกัน เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพรที่ทุกคนขอไปจะได้ผลไหม

มองดูผู้หญิงในกระจกที่มีใบหน้าที่งดงาม ไร้การแต่งแต้มจนดูบริสุทธิ์เหมือนดอกบัวขาว ริมฝีปากบางยกยิ้มเมื่อนึกถึงดอกบัวขาวตัวจริงในห้องทดลองที่เธอจากมา หญิงสาวหยิบแว่นหนาขึ้นมาใส่กลับตามเดิมก่อนจะเดินกลับไปทางเก่า

เสียงที่ดังออกมาจากห้องทดลองทำให้ฝีเท้าที่เดินอยู่หยุดชะงัก ดวงตาลอดมองไปทางช่องว่างของประตู เห็นกิจกรรมอันเร่าร้อนของอาจารย์กับลูกศิษย์ก็รู้สึกสะอิดสะเอียน ไม่รู้ว่าภรรยาที่บ้านของอาจารย์หม่าจะว่าอย่างไรกับเรื่องนี้