สวาทรัก6

​

จันทร์เจ้าเดินเข้าห้องผู้บริหารด้วยหัวใจที่ตื่นเต้น หล่อนใจคอไม่ค่อยดีเลย อยู่ๆก็เรียกหล่อนเข้าพบ

"เชิญคุณจันทร์เจ้า "เสียงบอสโรงพยาบาลเอ่ยเชิญให้หญิงสาวเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นว่าหล่อนยืนลังเลอยู่อย่างนั้น

"เรียกจันทร์เจ้ามามีอะไรหรือเปล่าคะ "เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความสงสัย หล่อนมองหน้าเขานิ่งเพื่อรอฟัง

"มีสิ คือผู้ใหญ่ที่คอยช่วยเหลือโรงพยาบาลของเรานั้น เขาขอพยาบาลไปช่วยดูแลเขาที่บ้านหนะ"

"และคณะกรรมการของเราก็เห็นสมควรให้คุณไปทำงานที่นั่น " ประโยคนั้นดังขึ้นหลังจากที่หล่อนไม่ได้โต้ตอบแววตาเป็นกังวลเล็กน้อย

"คุณคิดว่าอย่างไรครับ " จันทร์เจ้านึกอ้ำอึ้งเล็กน้อย หล่อนจะคิดอย่างไรได้ เขาสั่งอย่างไรเราก็ต้องทำ แม้หล่อนจะไม่เต็มใจก็ตาม

"แล้วจันทร์เจ้ายังคงทำงานอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ "เสียงหวานตัดสินใจถามเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ครับ คุณเป็นคนของโรงพยาบาลครับคุณยังได้ค่าตอบแทนจากทางเรา " เพียงคุณเปลี่ยนที่ทำงานเท่านั้นเอง หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ในใจรู้สึกอึดอัด ร่างบางเดินออกมาจากที่นั่นสมองของหล่อนมีแต่เรื่องงาน บอสโรพงพยาบาลบอกให้เราเริ่มทำงานพรุ่งนี้ วันนี้เขาอนุญาตให้กลับไปเตรียมตัว "เฮ้อ จันทร์เจ้าเด็กใหม่ก็อย่างนี้แหละ" หล่อนบ่นพึมพำ

รุ่งเช้าหล่อนเตรียมตัวนั่งรถไปยังบ้านหลังที่หล่อนจะต้องไปทำงาน หญิงสาวใจจดใจจ่อกับถนนหนทางเป็นอย่างมาก หล่อนรู้สึกว่ามันไกลแล้วก็เริ่มจะไม่มีบ้านคน ทั้งสองข้างทางมีแต่ป่าทึบ นี่ขนาดกลางวันนะเนี่ย กลางคืนหละหมดสิทธิ์

"คุณผู้หญิงจะมาคฤหาสน์นี่เหรอครับ " เสียงแท็กซี่เอ่ยขึ้นเป็นภาษารัสเซีย

"คะ จอดตรงนี้ก็ได้คะ"

"มันน่ากลัวจังครับ ดูวังเวงชอบกล" น้ำเสียงกับท่าทางของคนขับรถทำเอาจันทร์เจ้าต้องมองไปที่ตึกนั้นอย่างหวาดๆ หลังจากที่หล่อนลงจากรถ หญิงสาวก็ยืนงงอยู่หน้าประตูพักใหญ่ อาณาจักรบริเวณบ้านที่กว้างขวางนั้นทำให้จันทร์เจ้าเข้าใจแล้วว่าทำไมบอสโรงพยาบาลถึงเกรงใจนึก คงช่วยเหลือโรงพยาบาลนั้นเยอะเลยทีเดียว จันทร์เจ้ากำลังจะเดินไปกดกริ่ง แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะเอื้อมมือขึ้น ประตูบานหรูนั้นก็เปิดออกอัตโนมัติ "อุ๊ย...."  หญิงสาวอุทานอย่างตกใจ เขารู้ได้อย่างไรว่าเรามา หล่อนเดินเข้าข้างในอย่างสงสัย

บ้านก็ใหญ่ แต่ทำไมไม่มีคนมาต้อนรับเลย หญิงสาวนึกในใจ ไม่นานนักสาวใช้วัยน่าจะ 60 กว่าก็เดินมายังหล่อน สีหน้าแล้แววตาดูน่ากลัวจัง

"มาพบนายท่านใช่ไหม " เสียงที่เย็นชาก็บสีหน้าเรียบเฉยนั้นเอ่ยขึ้น

"คะป้า หนูมาเป็นพยาบาลส่วนตัวคะ " เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับยื่นมือจะจับเพื่อทักทาย แต่คุณป้านั้นไม่รับไมตรีด้วย หล่อนพยักหน้าและเดินนำให้หล่อนเข้าไปในตึกนั้น

"เชิญนั่งตรงนี้ก่อน เดี๋ยวนายท่านก็ลงมา " จันทร์เจ้ารับคำแล้วนั่งลงยังโซฟาหรู ทุกอย่างในคฤหาสน์นี้มันดูเก่า ตาหรูเรียบแบบผู้ดี หญิงสาวกวาดสายตาสำรวจมันไปทั่ว ร่างบางสะดุดตาเข้ากับรูปพระจันทร์เสี้ยวที่อยู่ตรงโต๊ะนั้น มันสวยและสะดุดตามาก ร่างงามลุกขึ้นไปเพื่อจะดูมันใกล้ๆ ยังไม่ทันที่มือเรียวจะแตะมัน

"ทำอะไรของคุณหนะ"

"อุ้ย ว้าย"  ประโยคที่ดังขึ้นจากความเงียบนั้นทำให้หญิงสาวตกใจ จันทร์เจ้ารีบหันหลังไปตามเสียงนั้นทันที หล่อนไม่รู้ว่าร่างหล่อนปะทะกับสิ่งใด มันแข็งแกร่งยังกับหินผา ร่างบางเซถลาจะล้มลง แต่ยังดีที่แขนแกร่งของใครบางคนรังเอวคอดของหล่อนไว้ทัน ดวงตากลมนั้นเบิกกว้างมากยิ่งขึ้น เมื่อใบหน้าสวยของหล่อนซบอยู่กับอกแกร่งของใครที่ช่วยหล่อนไม่ให้หน้าขมำคนนั้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง

"คะคุณ อีคอน " ปากบางอุทานเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างเบาหวิว หล่อนเจอเขาที่นี่อีกแล้ว เขามาทำอะไรที่บ้านหลังนี้ หรือว่า หญิงสาวมองหน้าเขานิ่งเหมือนกับตกตลึง

อีคอนมองร่างบางในอ้อมกอดนี้ก็ยกยิ้มมุมปาก จมูกโด่งของเขาได้กลิ่นสาวโชยเข้าจมูก เขาสูดมันเข้าเต็มปอด สายตาคมจ้องมองไปในตาคู่หวานนั้นเขาอ่านใจหล่อนอยู่ จันทร์เจ้าใจเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด ร่างบางขยับเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวว่าอยู่ในอ้อมกอดเขา

"เอ่อๆคุณอีคอนคะ ปล่อยจันทร์เจ้าได้แล้วคะ " เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก พรางมือเรียวก็ดันหน้าอกแกร่งของเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยใสตอนนี้เอ่อแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อีคอนยังคงมองหล่อนนิ่ง ร่างนุ่มนิ่มอยู่ในอ้อมอกเขาแล้วใครจะปล่อยให้โง่หละ ชายหนุ่มคิดในใจ

"ไม่ปล่อยคุณซนอะไรที่บ้านของผม " ชายหนุ่มพูดใส่ใบหน้าสวยที่เงยหน้ามองเขานี้ สายตาคมจับจ้องแต่ปากอวบอิ่มของหล่อน

"ปะ ป่าวนี่คะเจ้าแค่จะจับมันดู " หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หล่อนไม่เคยถูกผู้ชายกอด แล้วยิ่งคนที่กอดหล่อนเป็นผู้ชายที่หล่อราวกับเทพบุตรด้วยแล้ว หล่อนกำลังหัวใจวาย หญิงสาวเผลอแทนชื่อตัวเองอย่างลืมตัว

"คุณรู้ไหมว่ามันแพงมาก "

"ไม่ทราบคะ " หล่อนส่ายหน้าไปมาแล้วหันไปมองรูปพระจันทร์เสี้ยวนั้นอีกครั้ง ในใจนึกขอบคุณที่เขามาก่อน ไม่อย่างนั้นหล่อนอาจทำมันพังก็ได้

"เจ้าขอโทษนะคะ คราวหลังเจ้าจะไม่อยากแตะต้องอะไรอีก " เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับส่งสายตารู้สึกผิด อีคอนมองหญิงสาวแล้วนึกขัน เขาไม่เคยรู้สึกสนุกอย่างนี้มาก่อน ความรู้สึกที่มีชีวิตชีวาอย่างนี้

"เอ่อๆ คุณปล่อยเจ้าได้หรือยังคะ " หล่อนพยายายเอ่ยอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเขาจะรั้งร่างหล่อนแน่นขึ้น

"ยังๆไม่ปล่อย"

"แต่ว่า.....อะ อ๊ะ อุ๊บ!!!  เสียงของของหญิงสาวขาดหายไป เพราะปากหนาของเขาฉกวูบลงปากอวบอย่างรวดเร็วชายหนุ่มจูบหล่อนอย่างหลงใหล จันทร์เจ้าทำอะไรไม่ถูก หล่อนถูกชายหนุ่มจูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ร่างบางยืนแข็งทื่อ อีคอนไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถูกจูบหล่อน เขาอดใจไม่ไหวแล้วกลิ่นสาวของหล่อนมันทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ ลิ้นร้ายของเขาพยายามสอดเข้าควานหาความหวานของหล่อน จันทร์เจ้าเผยอปากหล่อนอย่างลืมตัว ตอนนี้ร่างหล่อนกำลังปั่นป่วน

"อืมมมม....." เสียงทุ้มครางออกมาอย่างพอใจ เมื่อลิ้นหนาเข้าไปเกี่ยวต้อนลิ้นเล็กข้างในโพรงปากหวานนี้ ลิ้นเล็กปล่อยให้เขาดูดดึงหล่อนอย่างหนักหน่วง จันทร์เจ้าไม่เข้าใจตัวเองเลยว่า ทำไมถึงต้องการให้เขาสัมผัสหล่อนได้มากมายขนาดนี้ หล่อนนึกถึงคืนแรกที่หล่อนฝันถึงเขา หญิงสาวหลับตาเคลิบเคลิ้ม

อีคอนจูบหญิงสาวอย่างหนักหน่วงและเรียกร้องเรียวปากหนาบดเบียดกลีบปากบางอย่างแนบแน่น ลิ้นหนาเล็มเลียมันไปทั่ว จากความเนิบนาบตอนนี้เปลี่ยนเป็นจูบที่เร่าร้อนรุนแรง มือหนาของเขาตอนนี้เริ่มเคลื่อตัวไปทั่ว มันเข้าเคล้นคลึงร่างงามทั่วเรือนร่าง มือหนาเข้ากอบกุมสองเต้าเต่งชูชันนั้นอย่างรวดเร็ว เขาทำเหมือนคนหื่นกระหายมือหนาบีบขยำมันอย่างเมาส์มัน อีกมือที่ว่างเว้นตอนนี้มันกำลังเคลื่อนไปยังใจกลางความสาวของหญิงสาวอย่างช้าๆ

"อ๊ะ อื้อออ " จันทร์เจ้ารู้สึกตัวเมื่อน้องสาวของหล่อนกำลังถูกเขาบุกรุก หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน เป็นอะไรจันทร์เจ้าปล่อยให้เขาจูบแบบนี้ได้อย่างไรกัน เรามาทำงานพยาบาลนะ ไม่ได้มาหาสามี หญิงสาวนึกในใจร่างกายกำลังต่อต้าน แต่ทำไมร่างหล่อนเหมือนไม่มีแรงนะตอนนี้เหมือนจะยืนไม่อยู่ วูบบบบบ!!! สติของหญิงสาวดับวูบ....>>>>>>