4 ปรามาส(1)

"แม่ว่าไงนะครับ"

            "แม่ถามว่า หมอกสนใจงานพี่เลี้ยงเด็กหรือเปล่า"

            หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน รุ่งรัตน์ก็ชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจถามคนใกล้ตัวที่สุดนั่นก็คือมารุตลูกชายของเธอเอง

            "ทำไมอยู่ดี ๆ แม่มาถามหมอกแบบนี้ครับ ไหนแม่บอกว่าไม่อยากให้หมอกทำงานประเภทนี้ยังไงล่ะ"

            มารุตขมวดคิ้วถามกลับ แม่เป็นคนบอกกับเขาเองว่างานประเภทนี้มันเหนื่อย ไม่อยากให้เขาทำ แต่ทำไมวันนี้กลับยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

            "ก็แม่เห็นว่าลูกกำลังหางานทำอยู่ แล้วแม่ก็คิดว่าลูกน่าจะเหมาะกับงานนี้ ลูกเรียนเกี่ยวกับการดูแลเด็กมาไม่ใช่หรือ"

            "หมอกเรียนวรรณกรรมสำหรับเด็กครับ"

            "นั่นแหละที่แม่หมายถึง แหมเด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย ผิดนิดผิดหน่อยไม่ได้"

            มารุตอมยิ้มน้อย ๆ แม่ไม่เคยเรียกชื่อสาขาวิชาที่เขาเรียนถูกเลย แต่ที่แม่พูดมันก็ไม่เชิงผิดเพราะว่าเอกที่เขาเรียนมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเด็กทั้งสิ้น แม้จะเน้นหนักไปทางด้านวรรณกรรมแต่มันก็ยังมีวิชาที่ให้ได้ศึกษาเกี่ยวกับพัฒนาการของเด็กด้วย ดังนั้นเรื่องของการดูแลเด็กก็เป็นปัจจัยพื้นฐานที่คนที่เรียนอย่างเขาควรจะต้องคำนึงถึงอยู่แล้ว

            "แล้วแม่ผันตัวไปเป็นนายหน้าจัดหางานตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

            "แม่ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นหรอกลูก พอดีผู้ว่าจ้างที่แม่ไปทำงานด้วยน่ะเขากำลังต้องการพี่เลี้ยงเด็ก แม่ก็เลยจะมาถามหมอกดูว่าสนใจไหม"

            "แล้วทำไมไม่หาผ่านเอเจนซีละครับ อย่างนั้นจะไม่สะดวกกว่าเหรอ ตรวจสอบอะไรก็ง่ายกว่าหาแบบนี้เยอะ"

            "มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นหรอกนะลูก หาผ่านเอเจนซีมันสะดวกก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะได้คนที่ทำงานดีและไว้ใจได้ คุณกฤษน่ะเขาเปลี่ยนพี่เลี้ยงเด็กมาไม่ต่ำกว่า 4-5 คนแล้วภายในเวลาแค่สามเดือน เขาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวต้องไปทำงานนอกบ้านไม่ได้มีเวลามาตรวจสอบหรือดูละเอียด เจอหัวขโมยในคราบพี่เลี้ยงบ้าง อู้งานบ้าง ปล่อยปละละเลยลูกเขาบ้าง ล่าสุดเห็นว่าเป็นคนรู้จักแท้ ๆ กลับหายหน้าหายตาไปเลย ไม่ยอมมาทำงาน แม่ก็เลย..."

            "แม่ก็เลยอาสาเป็นเจ้าภาพจัดหาคนให้เสียเลย"

            "หนูถุงแป้งน่ารักมากนะลูก และที่สำคัญถ้าได้งานนี้คุณกฤษเขาจะจ้างดูน้องยาว ๆ เลย ที่พักฟรี กินฟรีอยู่ฟรี ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว"

            "หมายความว่าไงครับ กินฟรีอยู่ฟรี อย่าบอกว่าเป็นพี่เลี้ยงแบบดูแลประจำ"

            "ใช่จ้ะ 24 ชั่วโมง"

            "โห แบบนี้หมอกคงไม่ไหว"

            มารุตบอกปัดโดยแทบไม่ต้องคิดเมื่อได้ยินคำว่า 24 ชั่วโมง เขาทำงานแบบฟรีแลนซ์มาตั้งแต่เรียนจบ ไม่ต่างอะไรจากการเป็นนายตัวเอง จู่ ๆ จะให้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนั้นเห็นทีคงจะยาก

            "ทีนี้เชื่อแม่หรือยังว่าพี่เลี้ยงมันไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ เงื่อนไขมันจุกจิกเกินไปขนาดหมอกยังไม่เลือกเลย แต่แม่กำลังคิดอยู่ว่าถ้าลูกไม่อยากทำ แม่อาจจะรับหน้าที่นี้เอง"

            "ทำไมครับ"

            "แม่สงสารเด็ก... "

            รุ่งรัตน์เงียบไปอึดใจก่อนจะพูดต่อ

            "หนูถุงแป้งเป็นเด็กน่าสงสารมาก แม่ก็ตายจาก ส่วนคนเป็นพ่อก็ทำแต่งานไม่ค่อยว่าง ลูกน่าจะรู้ว่าเด็กช่วง 10 เดือนอย่างน้อยก็ควรจะเริ่มตั้งไข่หรืออาจจะหัดเดินได้สักก้าวสองก้าวแล้ว แต่นี้น้องเพิ่งจะคลานเป็นและทำได้ช้ากว่าเด็กปกติทั่วไป แล้วยิ่งมาเจอพี่เลี้ยงที่ไม่ค่อยดูแลเอาใจใส่ยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ แม่เองก็เคยทำให้ลูกตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นมาก่อน จะให้แม่เห็นแล้วทำเฉยงั้นหรือหมอก"

            รุ่งรัตน์พูดน้ำเสียงสั่นเครือนึกไปถึงตอนที่สามีเสียชีวิตใหม่ ๆ จากคนที่มีเวลาดูแลลูกเต็มที่ มีชีวิตที่สุขสบาย ต้องกลายมาเป็นเสาหลักของครอบครัว เธอไม่ได้มีการศึกษาสูง ไม่ได้มีความสามารถที่โดดเด่น อาชีพแม่บ้านจึงกลายมาเป็นทางเลือกหลักที่ทำให้เธอมีรายได้มาเลี้ยงตัวเองกับลูกนับแต่นั้น 

            แน่นอนว่ารุ่งรัตน์ไม่ได้มีเงินมากพอที่จะไปจ้างพี่เลี้ยงเด็กอย่างใครเขา บางครั้งก็ต้องกระเตงลูกไปไหนมาไหนด้วย มีอยู่หลายครั้งที่เธอจำเป็นต้องฝากลูกไว้กับคนอื่นโดยที่ไม่อาจรู้ได้เลยว่าในแต่ละวันลูกของเธอถูกกระทำอะไรบ้างและนั่นก็ติดอยู่ในใจของเธอมานานไม่ต่างอะไรจากกฤษณะที่เธอเห็นในวันนี้

            "แต่การเป็นพี่เลี้ยงเด็กแบบประจำมันจะเอาเวลาของแม่ไปหมด"

            "ไม่มีใครเป็นเด็กตลอดไปหรอกจ้ะ สัญญาจ้างก็ทำปีต่อปีไม่ใช่สัญญาทาสเสียหน่อย นอกจากแม่จะได้ช่วยเด็กคนหนึ่งแล้วแม่ก็ยังได้เงินเดือนเป็นการตอบแทนด้วย ไม่มีอะไรเสียหายนี่ลูก"

            มารุตคิดหนักกับคำตอบที่ได้รับ มันค่อนข้างเป็นการตัดสินใจที่ปุบปับ แต่เขารู้ดีว่าแม่ตัวเองเป็นคนขี้สงสารและคงจะคิดมาดีแล้วถึงได้บอกกับเขาแบบนั้น

            "หมอกจะรับงานนี้ก็ได้ครับ ถ้าแม่ให้คำสัญญากับหมอกได้"

            "ลูกมีอะไรงั้นหรือ"

            "หมอกอยากให้แม่เลิกทำงาน หมอกจะเลี้ยงแม่เอง"

            "หมอก"

            "แม่รู้ใช่ไหมครับว่าถ้าหมอกรับงานพี่เลี้ยงแบบประจำ หมอกจะต้องเอาเวลาแทบทั้งหมดไปทุ่มเทให้กับคนอื่น หมอกต้องทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียว แล้วถ้าแม่ยังต้องทำงานงก ๆ อยู่ หมอกจะสบายใจได้ยังไง"

            "แล้วถ้าแม่ทำตัวว่างไปวัน ๆ โดยที่ลูกตัวเองต้องทำงานงก ๆ หมอกคิดว่าแม่จะสบายใจงั้นหรือ"

            "แต่หมอกอยากให้แม่พัก หมอกเลี้ยงแม่ได้"

            รุ่งรัตน์ลูบหัวลูกชายคนเดียวของเธอด้วยความเอ็นดู ได้ฟังเพียงแค่นั้น ความเหนื่อยล้าที่มีเหมือนถูกปลิดทิ้งจนหมดสิ้น

            "แม่รู้จ้ะ แต่แม่เองก็ยังอยากทำงานอยู่ ถ้าอย่างนั้นแม่จะรับงานให้น้อยลงดีไหม ลูกจะได้สบายใจ"

            "เฮ้อ! แม่ก็เป็นอย่างนี้ทุกที ชอบหลอกหมอกอยู่เรื่อย"

            มารุตจับมือแม่ที่กำลังลูบหัวเขามาซุกและถูไถหน้าตัวเองอยู่อย่างนั้น นึกว่าตัวเองเป็นคนที่ดื้อดึงมาตลอดแต่วันนี้รู้แล้วว่าไม่ใช่

            "แล้วสรุปหมอกจะว่ายังไง"

            "ถ้าแม่คิดว่าดี หมอกก็ตกลงครับ แต่เขาจะรับหมอกไหมก็อีกเรื่องนะ"

            "เชื่อแม่สิ คุณกฤษเขารับหมอกแน่จ้ะ"

            รุ่งรัตน์เอ่ยยิ้ม ๆ เธอไม่ได้มีความมั่นใจมาจากไหน เพียงแต่รู้ว่าลูกชายของเธอไม่ใช่คนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ถ้าได้ตัดสินใจทำอะไรแล้วก็ไม่มีใครมาล้มความตั้งใจของเขาได้เช่นกัน

TBC.