5 ปรามาส(2)

[เช้าวันถัดมา]

            "คุณไม่ใช่คนที่ผมต้องการ"

            "ครับ?"

            มารุตเอียงคอทำสีหน้าฉงน วันนี้แม่ให้เขาเข้ามาคุยรายละเอียดงานที่บ้านของผู้ว่าจ้าง แต่เข้ามายังไม่ทันได้หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยซ้ำก็โดนปฏิเสธแล้ว

            "แม่บ้านรุ่งรัตน์บอกว่าวันนี้จะมีคนมาสมัครงาน คือคุณใช่ไหม ถ้าใช่ ผมไม่รับ"

            "ทำไมล่ะครับ เรายังไม่ได้คุยรายละเอียดอะไรเลยนะ"

            "ผมต้องการพี่เลี้ยงที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย แค่นี้คุณสมบัติคุณก็ไม่ตรงแล้ว"

            มารุตขมวดคิ้วเป็นปม ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองตามเจ้าของบ้านที่กำลังเปิดประตูเชื้อเชิญให้เขาออกไป สรุปที่เขาตัดสินใจและพร่ำบอกตัวเองทั้งคืนให้พยายามสู้กับงานนี้ก็ต้องสูญเปล่าเพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ

            "คุณด่วนตัดสินใจไปหรือเปล่าครับ ผมยังไม่ได้ทดลองงานเลยนะ"

            "ไม่"

            กฤษณะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังไม่พอใจ เขาอุตส่าห์ยอมเสียเวลาลางานอีกวันเพียงเพื่อจะได้จัดการเรื่องพี่เลี้ยงคนใหม่ให้เรียบร้อย แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ตามที่คิด ตอนแรกเขานึกว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่มาคุยเรื่องหาพี่เลี้ยงคนใหม่ให้กับลูกเขาเสียอีกถึงได้เชิญเข้าบ้าน แต่คงมีใครเข้าใจอะไรผิดอยู่แน่ ๆ  กฤษณะจ้องตามารุตเขม็งกดดันให้อีกฝ่ายรีบออกไปพื้นที่ส่วนตัวของเขา

            "คุณไม่รับผมทำงาน เพราะแค่ผมเป็นผู้ชายเนี่ยนะ"

            "ลูกสาวผมเป็นเด็กผู้หญิง ผมจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายหน้าไหนมาแตะต้องลูกผมเด็ดขาด อีกอย่างผมไม่คิดว่าคุณจะทำงานนี้ได้หรอก"

            มารุตขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เรื่องหวงลูกสาวนั้นเป็นเหตุผลที่พอจะเข้าใจได้ แต่การที่มาบอกว่าเขาทำไม่ได้นั่นมันดูถูกกันชัด ๆ นี่แม่เขาไปเห็นใจคนปากแบบนี้ได้ยังไงกัน

            "ผมสงสารลูกสาวคุณจริง ๆ ที่มีพ่อแบบนี้ คุณตัดสินคนอื่นโดยที่ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ไม่มีเหตุผลเลย"

            ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นแทงใจดำคนฟังแค่ไหน รู้แต่ว่าทันทีที่เขาพูดจบ มารุตก็ถูกผลักติดกับประตู ไหล่เขาถูกบีบแน่นเหมือนกระดูกภายในจะหักลงให้ได้ 

            "ทำอะไรของคุณ ปล่อยผม"

            "แงงงงงงงง"

            ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังปะทุดุเดือด เสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นจนทั้งคู่ต้องหันไปมองหาที่มาของเสียง กฤษณะรีบปล่อยมือจากคนตรงหน้าก่อน ออกปากไล่มารุตอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้อง ๆ หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลไปอย่างหัวเสีย เสียงร้องที่ผิดแปลกไปจากปกตินั่นทำให้เขาใจไม่ดีเอาเสียเลย มารุตเองก็ดูจะตกใจไม่น้อย เขาเลือกเดินตามเข้าไปโดยไม่สนใจว่าเจ้าของบ้านจะอนุญาตหรือไม่ 

            กฤษณะอุ้มลูกขึ้นมาไว้แนบอก ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของชายคนตรงหน้ารวมถึงสภาพของหนูน้อยบ่งบอกได้ดีถึงอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้มารุตเริ่มจะเข้าใจอะไรได้มากยิ่งขึ้น

            "ร้องทำไม"

            ดูเหมือนว่าคนเป็นพ่อจะไม่เข้าใจวิธีการปลอบเด็ก ด้วยน้ำเสียงและแววตาที่ใช้ทำให้ลูกน้อยให้อ้อมกอดของเขาตกใจกลัวจนร้องไห้หนักกว่าเดิม

            "คุณกำลังทำให้เด็กกลัว"

            "ผมบอกให้คุณออกไปไง"

            กฤษณะเริ่มขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าแขกที่ไม่ได้ตั้งใจรับเชิญเดินตามเขาเข้ามาในห้องลูก ยิ่งพูดเสียงดังมากเท่าไร ลูกเขาก็ร้องไห้เสียงดังมากเท่านั้น แต่พออีกฝ่ายพูด ยัยหนูของเขากลับมีท่าทีชะงักงันและพยายามเอี้ยวตัวกลับไปหาต้นตอของน้ำเสียงนุ่ม ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ

            ไม่รู้ว่ามันบังเอิญหรือเป็นแค่ปฏิกิริยาตอบสนองตามปกติของเด็กอายุเท่านี้ แต่มันก็ทำให้ร่างสูงที่มีอารมณ์คุกรุ่นเริ่มจะนิ่งลงด้วยความสนอกสนใจและรอดูว่าเจ้าตัวเล็กจะทำอะไรต่อ

            "แอ๊"

            ใบหน้าจิ้มลิ้มเหลียวมองไปทางด้านหลังพร้อมกับเสียงเล็กแหลมที่เปล่งออกมา ร่างกายนุ่มนิ่มนิ่งงันไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มขยับตัวอีกครั้งและเอื้อมสองมือเข้าหาผู้มาใหม่ แต่กฤษณะกลับกระชับกอดแน่นขึ้นจนลูกเขาส่งเสียงงอแงอีกรอบถึงได้ยอมคลายมือออก

            มารุตอ้าแขนรับเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมกอดด้วยสีหน้างุนงงไม่ต่างไปจากพ่อเด็ก แต่มันก็เป็นที่น่าพอใจที่อย่างน้อยจะได้ทำให้คนตัวสูงใหญ่ตรงหน้านี้รู้สึกตัวเสียทีว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ไม่ใช่เรื่องที่สมควร

            "แอ๊…"

            "ว่าไงครับ"

            "แอะ…แอ๊…"

            "หืม..อายัยงับ"

            สองคนคุยกันราวกับอยู่ในโลกที่คนอื่นเข้าไม่ถึง มารุตเอื้อมมือขึ้นลูบแก้มยุ้ยนั่นเบา ๆ เด็กคนนี้น่ารักเหมือนที่แม่เขาบอกไว้ไม่มีผิด ส่วนกฤษณะได้แต่ยืนมองดูลูกตัวเองกำลังทำเสียงอ้อแอ้คุยกับคนแปลกหน้าอย่างที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน พอเห็นภาพนั้นในใจก็เกิดสับสนขึ้นมา 

            "พอได้แล้ว"

            พอกฤษณะเอ่ยขัดและเอื้อมมือไปอุ้มลูกกลับคืน เจ้าตัวเล็กก็ร้องเสียงดังขึ้นมาอีก แม้จะไม่ชอบใจที่เห็นคนแปลกหน้าทำแบบนี้กับลูกตัวเองแทนที่แม่ตัวจริง แต่ภาพของทั้งสองคนที่คุยกันเมื่อครู่ก็ยังคงติดตาและสร้างความรู้สึกแง่บวกให้เกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาได้ไม่น้อย

            เสียงร้องทักท้วงที่ฟังไม่ได้ศัพท์นั้นทำให้กฤษณะยอมปล่อยลูกให้มารุตอุ้มดังเดิม สิ่งที่เห็นทำให้เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังมองอะไรพลาดไปหรือเปล่า หรือสิ่งที่เขาคิดมาตลอดมันผิด

            "คุณอยากจะทำงานนี้จริง ๆ ใช่ไหม"

            มารุตได้ยินคำถามก็พยักหน้าตอบอัตโนมัติ เขาตอบตกลงแม่ตัวเองไปแล้วและไม่คิดจะคืนคำ ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาเองก็ถูกชะตากับเด็กคนนี้ไม่น้อย

            "ผมจะให้คุณทดลองงานก็ได้ ถ้าคุณยอมรับข้อตกลงของผมได้"

            "เรื่องนั้นเราคุยกันได้ครับ"

            "ดี ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้นผมจะรอดู ขนาดพี่เลี้ยงมืออาชีพยังทนอยู่ไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับคุณ"

            กฤษณะยังคงใช้วาจาดูแคลนอีกฝ่ายไม่เลิก ผู้ชายตรงหน้าแม้จะพูดจาฉะฉานชัดเจนเหมือนผู้ใหญ่กร้านโลก แต่ดูก็รู้ว่าอายุอานามน่าจะน้อยกว่าเขาหลายปี ใบหน้าที่ไร้ริ้วรอยแลดูสดใสกับท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นค่อนข้างขวางหูขวางตาเขามากทีเดียว แต่แม้จะยังขุ่นใจอยู่บ้างที่โดนเด็กที่ไหนไม่รู้หาว่าไม่มีเหตุผล แต่ก็ต้องยอมรับว่าตอนนี้ตัวเขาไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว เขาต้องทำงานและยัยหนูต้องการพี่เลี้ยงโดยด่วน ดังนั้นลองดูก็คงไม่เสียหาย

            ส่วนมารุตได้ยินประโยคสุดท้ายถึงกับต้องข่มใจเอาไว้ ว่าที่นายจ้างอุตส่าห์ใจอ่อนยอมทำข้อตกลงด้วยแล้ว จึงคิดว่าไม่ควรต่อปากต่อคำให้เสียบรรยากาศดีกว่า อีกอย่างมาปรามาสกันแบบนี้มันยอมได้ที่ไหน นายหมอก มารุตคนนี้จะพิสูจน์ให้ดูเองว่าเขามีคุณสมบัติในการเป็นพี่เลี้ยงอย่างครบถ้วนแบบที่หาใครมาแทนไม่ได้อีกเลยล่ะ