สังเวยรักจี้ฟู่บิดาต่างสายเลือด

สังเวยรักจี้ฟู่บิดาต่างสายเลือด

last updateLast Updated : 2024-12-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
6Chapters
726views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คุณหนูวัยปักปิ่นโดนลงทัณฑ์อย่างหนักหน่วง กับความผิดที่กระทำซ้ำๆ จากความแค้นกลายเป็นความรักที่ไม่อาจพรากจากกัน

View More

Chapter 1

อารัมภบท 1

“ถ้าคนที่ตายคือฝุ่นคุณป๋า....จะพอใจใช่มั้ยคะ”

“คงใช่ ถ้าเป็นเธอแทน....”

สองปีแล้ว สองปีที่พี่ฝนจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืน สองปีที่ฉันเอาแต่โทษตัวเองว่าฉันคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

สองปีที่คุณป๋าเย็นชากับฉัน ไม่สิ! ฉันไม่เคยอยู่ในสายตาคุณป๋าเลยต่างหาก ในสายตาของคุณป๋าคงมีแค่พี่ฝน ถึงแม้วันนี้พี่ฝนไม่อยู่แล้ว ฉันก็ไม่อาจไปแทนที่ได้ ไม่ว่าจะฐานะอะไรก็ตาม....

———————————

แสงแดดยามเช้าสาดส่องมากระทบกับใบหน้าของฉันที่กำลังนอนหลับอยู่ ฉันค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาพรางมองไปที่บานหน้าต่างเฉกเช่นทุกวันพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของแม่บ้าน

“คุณฝุ่นคะ ตื่นหรือยังคะ รีบ ๆ อาบน้ำแต่งตัวนะคะ เดี๋ยวคุณท่านจะพานโมโหใส่อีก”

ป้าชมจะคอยเป็นห่วงฉันและปลอบใจฉันตลอดในเวลาที่ถูกคุณป๋าดุ

วันนี้เป็นวันครบรอบสองปีที่พี่ฝนจากไป ฉันกับคุณป๋าต้องไปทำบุญที่วัดเหมือนทุกปีในวันครบรอบ พี่ฝนคือพี่สาวฝาแฝดของฉันเอง เราสองคนเหมือนกันมาก เหมือนกันทุกอย่างแม้กระทั่งนิสัยยังคล้าย ๆ กัน

จริง ๆ ฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคุณป๋าหรอกนะ แต่พ่อกับแม่ที่แท้จริงของฉันประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในตอนที่ฉันอายุได้สิบสองปี ฉันกับพี่ฝนก็นั่งในรถไปด้วย แต่เราทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพราะพ่อกับแม่เอาตัวมาบังเราสองคนเอาไว้ ภาพนั้นยังคงติดตา ฉันยังคงคิดถึงพ่อกับแม่อยู่ตลอด หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นคุณป๋าก็เป็นคนรับฉันกับพี่ฝนมาดูแล เพราะเราไม่มีญาติที่ไหน

“คุณภาคินครับ เรื่องประชุม....”

“วันนี้ฉันไม่ว่างให้ไอ้เพทายไปประชุมแทนแล้วกัน” อาเพทายคือน้องชายแท้ ๆ ของคุณป๋า

“อะ เอ่อ ครับ ๆ”

คุณป๋าตวัดสายตามองมาทางฉันที่เผลอเหม่อมองคุณป๋าอยู่อย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเผลอไปสบตากับคุณป๋าเข้า ฉันก็รีบก้มหน้าลงทันที่พร้อมกับใจที่เต้นรัวเพราะว่ากลัวจะเจอดุ

“ชักช้า !” คุณป๋ามองฉันด้วยสายตาตำหนิ

“ขะ ขอโทษค่ะ”

ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด คุณป๋าเดินนำไปที่รถโดยไม่คิดที่จะรอ ฉันจึงต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อไปถึงรถให้ทันคุณป๋า

คุณป๋าเป็นผู้ชายวัยสามสิบกลาง ๆ ที่ยังดูวัยรุ่นอยู่ และดูดีมากๆ แถมยังเป็นนักธุรกิจที่กำลังมาแรงในตอนนี้ ทำให้มีผู้หญิงเข้ามาหาไม่ขาดสาย แถมคุณป๋ายังมีนิสัยเจ้าชู้เป็นที่หนึ่งอีกด้วย

หลังจากทำบุญให้พี่ฝนเสร็จแล้วฉันนั่งรถกลับมาบ้านพร้อมกับคุณป๋า

“เรื่องที่ฝุ่นขอคุณป๋าไปเรียนต่อที่กรุงเทพ...”

“อยากไปก็ไป ฉันไม่ห้าม” มันเหมือนเป็นคำตอบที่ตอบเพื่อปัดรำคาญไปก็เท่านั้น หรือความจริงคุณป๋าก็ไม่อยากให้ฉันอยู่ที่บ้านสวนด้วยอยู่แล้ว

“ขะ ขอบคุณนะคะ ^_^” ถึงคุณป๋าจะทำหน้าบึ้งใส่ฉันตลอดเวลา แต่ฉันก็พยายามจะปั้นหน้ายิ้มให้คุณป๋าเห็นว่าฉันโอเค ถึงแม้จะไม่เคยถูกคุณป๋าสนใจเลยก็ตาม

ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านสวนกับคุณป๋ามาตั้งแต่เด็ก บ้านสวนคือบ้านที่อยู่ท่วมกลางไร่องุ่นพื้นที่หลายพันไร่ ฉันได้เรียนโรงเรียนหญิงล้วนในเมือง เป็นโรงเรียนประจำ เสาร์อาทิตย์จะได้กลับมาที่บ้านสวนครั้งหนึ่ง ส่วนคุณป๋างานยุ่งบินไปต่างประเทศบ่อย

ช่วงหกโมงเย็น ฉันมานั่งเล่นที่ริมสระ หลังบ้านจะมีสระว่ายน้ำอยู่ ซึ่งปกติฉันจะไม่ชอบมานั่งแบบนี้ เพราะเป็นคนที่กลัวน้ำ แต่ไม่ใช่ว่าไม่กล้าอาบน้ำนะ เรื่องมันมีอยู่ว่าตอนเด็ก ๆ ฉันเกือบจะจมน้ำ พูดง่าย ๆ ก็คือเกือบตายเพราะน้ำ มันเลยทำให้เข็ดและไม่กล้าจะอยู่ใกล้ครองน้ำ สระว่ายน้ำ ทะเล มาตั้งแต่นั้นจนโต

แต่ที่วันนี้ฉันใจกล้ามานั่งห้อยขาอยู่ริมสระว่ายน้ำแบบนี้ ก็เพราะมันเป็นวันครบรอบสองปีที่พี่สาวสุดที่รักของฉันจากไป ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นค่อย ๆ หวนกลับคืนมาในหัวของฉัน

ภาพที่พี่ฝนกำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่กลางทะเล โดยมีฉันที่กำลังยืนมองอยู่ ขามันแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ เพราะก้าวเท้าไปน้ำมันก็ลึกลงไปเรื่อย ๆ จำได้ว่าตอนนั้นฉันยื่นสั่นไปทั้งตัวพร้อมกับร้องไห้ มันเป็นความขี้ขลาดของฉันเอง ความรู้สึกผิดมันยิ่งตอกย้ำ คุณป๋ามาเห็นเหตุการณ์จึงรีบว่ายน้ำไปช่วยพี่ฝน แต่ทุกอย่างมันก็สายเกินไปแล้ว

ไม่รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่เหมือนกัน ฉันค่อย ๆ หย่อนตัวลงไปในน้ำ แล้วเดินไปกลางสระด้วยใจที่เต้นรัว ตรงกลางสระว่ายน้ำจะเป็นจุดที่ลึกที่สุด ฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็กที่สูงเพียง160เซ็นติเมตร เท่านั้น ทำให้พอมาถึงกลางสระ ร่างของฉันเลยจมดิ่งและค่อย ๆ จมลงไปที่ก้นสระ

ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเมื่อสติกลับมาแล้ว ฉันพยายามตะเกียกตะกายถีบตัวเองให้ขึ้นไปเหนือน้ำ แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น สุดท้ายฉันก็ค่อย ๆ หมดแรงไปในที่สุด

“พี่ฝน ฝุ่นจะได้ไปอยู่กับพี่แล้วนะ”

ความรู้สึกตอนนี้มันทรมานเหลือเกิน หายใจไม่ออก ร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้ว จากนั้นทุกอย่างก็ค่อย ๆ ดับวูบไป

จู่ ๆ หูก็ได้ยินเสียงคนร้องไห้ จำได้แม่นว่าเสียงนี้คือเสียงของป้าชมกำลังร้องไห้เรียกชื่อฉันอยู่ และรู้สึกเหมือนมีมือตบมาที่หน้าเบา ๆ ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีริมฝีปากของใครบางคนแตะลงมาบนริมฝีปากของฉัน

ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตามันพร่ามัวมองเห็นอะไรไม่ค่อยชัด เห็นภาพตรงหน้าเป็นภาพลาง ๆ ก่อนที่ริมฝีปากของฉันจะถูกริมฝีปากหนาปิดอีกครั้ง

คุณป๋า...

เมื่อสายตาปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้าได้แล้วฉันก็เห็นคุณป๋า ที่ตอนนี้เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เส้นผมสีดำขลับมีน้ำหยดลงมากระทบใบหน้าของฉัน สีหน้าของคุณป๋าดูเป็นกังวล แต่เมื่อเห็นฉันลืมตาขึ้นคุณป๋ากลับมีสีหน้าหงุดหงิดทันที

“ทีหลังอย่าทำอะไรโง่ ๆ อีก”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
6 Chapters
อารัมภบท 1
ย่างเข้าเดือนหก ท้องฟ้าเริ่มโปร่งใส ใบไม้เริ่มจะเปลี่ยนสีเตรียมร่วงโรยออกจากต้น ลมฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศในเมืองสุ่ยเปี้ยนแลดูร่มรื่นขึ้นเป็นกอง ผู้คนเริ่มออกมาสัญจรไปมากันขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้า พากันกู่ร้องขายของกันอย่างคึกคักป่าดอกท้อนอกเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชายหนุ่มหญิงสาวมักแอบมาพลอดรักกัน ท่ามกลางดอกท้อปลิดปลิวในฤดูใบไม้ร่วง ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม แต่ก่อนที่ฝ่ามือของฝ่ายชายจะทันได้ล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของฝ่ายหญิง ทั้งร่างก็ถูกกระชากอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ครั้นฝ่ายหญิงเห็นว่าผู้ใดเป็นคนลงมือ ดวงตาของนางพลันเบิกโพลง“ท่านพ่อ!”ฝูเยว่เยี่ยย่อมรู้บิดาโหดร้ายแค่ไหน ใบหน้างามจึงซีดเผือด แขนบอบบางถูกกระชากอย่างแรงผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านพ่อไม่สนใจสักนิดว่านางจะเจ็บหรือไม่ เขาลากร่างเล็กอย่างไม่ปรานีปราศรัย แล้วจับไปโยนใส่รถม้าบนถนนเรียบแม่น้ำฮู่ยโห มีจวนใหญ่อยู่หลังหนึ่ง ป้ายชื่อบนซุ้มประตูเป็นสีทองอร่าม ไม่มีผู้ใดในเมืองที่จะไม่รู้ว่าอักษรคำว่าจวนตระกูลฝูนั้น เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของไท่ซางหวง บ่งบอกถึงคุณงามความดีที่เจ้าของจวนกระทำเพื่อแผ่นดิน ว่ากันว่าแม้แ
Read more
ตอนที่ 1 ไม่ใช่พ่อ 1
ในเรือนไผ่งามดวงตาบวมแดงของเด็กสาวยังคงเหม่อลอย เยว่เยี่ยปล่อยให้แม่นมอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายจนเสร็จโดยไม่มีการตอบสนอง ท่านพ่อที่นางโหยหามาตั้งแต่วัยเยาว์กลับกระทำกับนางเช่นนี้ จิตใจของเยว่เยี่ยมีหรือจะไม่บอบช้ำ ตอนยังเด็ก นางเคยภาวนาขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มจากเขา แต่จนแล้วจนรอดท่านพ่อก็ไม่เคยยิ้มให้นาง ทุกครั้งเจอ หากไม่ดุด่า นางก็จะถูกตีเพราะเช่นนี้ เยว่เยี่ยจึงมักทำผิดบ่อย ๆ เพื่อจะได้เจอหน้าท่านพ่อ แต่ใครจะรู้ ว่าท่านพ่อที่นางโหยหา กลับไม่ใช่พ่อแท้ ๆ คิดแล้ว น้ำตาของเยว่เยี่ยก็ไหลลงมาอาบแก้มแม่นมเฉาถือถ้วยยาเดินเข้ามาเห็น รู้สึกสะท้อนใจยิ่ง คุณหนูของนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก มารดาไม่ใส่ใจ บิดาไม่ใช่บิดา เรื่องนี้จะโทษใครได้ คงเป็นเวรกรรม คิดแล้วแม่นมเฉาได้แต่ทำใจ เดินถือถ้วยยาเข้าไปหาเด็กสาวบนเตียง“คุณหนูยาเจ้าค่ะ”แค่ได้กลิ่น ใบหน้าซีดเซียวก็เบือนหน้าหนีแล้ว“แม่นมเฉา ข้าไม่กินได้หรือไม่” เยว่เยี่ยส่ายหน้าไปมา นางเป็นคนกินยายากมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ซึ่งแม่นมเฉาเองค่อนข้างอ่อนใจกับเรื่องนี้ สุดท้าย แม่นมเฉาก็ไม่กล้าบังคับ“ถ้าอย่างงั้นคุณหนูนอนพักผ่อนนะเจ้าคะ”ไม่ต้องรอให้แม่นมเฉาบอก เยว
Read more
ตอนที่ 2 ไม่ใช่พ่อ 2
นางถูกเลี้ยงดูโดยแม่นมเฉาตั้งแต่ยังเยาว์ มารดาของนางแทบจะจดจำใบหน้าไม่ได้ บิดาต่างสายเลือดเคยบอกไว้ว่ามารดาของนางป่วยเป็นโรคประหลาดจึงกลับไปรักษาตัวที่บ้านเกิดตั้งแต่เย่วเยี่ยยังมิได้ความ นางเติบโตและคลุกคลีอยู่กับบ่าวไพร่ในจวน ส่วนเส้าชิงก็ไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าเห็นตาเพราะต้องเดินทางทำการค้าที่ต่างเมืองอยู่บ่อยครั้งเยว่เยี่ยกลายเป็นบุตรีที่ขาดแคลนความรักความอบอุ่นจากบุพการี คำสั่งสอนส่วนใหญ่จะมาจากแม่นมเฉาซิ่น แต่ก็ไม่ได้เป็นคำสั่งสอนที่ดีนัก นางจึงคล้อยตามบ้างแหวกกฎบ้าง เฉกเช่นเหตุการณ์ที่นางแอบไปพบกับผู้ชายในป่าดอกท้อ ด้วยวัยที่อยากริอยากลองของเด็กสาวจึงทำให้นางแอบไปพลอดรักกับมู่หรงเหยียน ลูกชายคนโตตระกูลมู่เช้าวันต่อมา อากาศค่อนข้างจะสดใสแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า เสียงนกร้องกระจิบกระจับ แม่นมเฉาเข้ามาช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้กับเยว่เยี่ย นางทำหน้าที่อย่างเต็มที่และเต็มใจ ความรักและทะนุถนอมเฉกเช่นลูกในไส้ของตน“แม่นม ข้าทำเองก็ได้ ข้าโตแล้วนะ ไม่ได้เป็นเด็กแล้ว”“ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนูต้องให้นมสางผมให้ เพราะว่าตอนยังเยาว์ คุณหนูเคยกรีดร้องลั่น วิ่งไปทั่วจวนผมเผ้ายุ่งเหยิง ตะโกนโยเยจะให้นมสางผ
Read more
อารัมบท 2
ย้อนไปเมื่อสิบหกปีก่อนฝูเส้าชิงรักสตรีนางหนึ่งจนหมดใจ และได้แต่งกับนางตอนอายุสิบเจ็ด หลังจากแต่งงานกันได้หนึ่งเดือน ด้วยความที่เป็นลูกพ่อค้า เส้าชิงต้องเดินทางไปต่างเมืองบ่อยครั้ง สองสามเดือนแรกยังไม่มีอะไร ทว่าพอเข้าเดือนที่สี่ ภรรยาของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปนางเย็นชา อีกทั้งไม่ยอมให้เขาหลับนอนด้วย จนกระทั่งเข้าเดือนที่ห้า คืนนั้นไม่มีผู้ใดทราบว่าเส้าชิงกลับมา มีคนบอกว่าภรรยาของเขากลับไปดูแลมารดาที่กำลังป่วยแต่ฝูเส้าชิงไม่ได้เชื่อเช่นนั้น ในกระท่อมกลางป่านอกเมือง ภาพที่เขาเห็น คือภรรยาอันเป็นที่รักกำลังเสพสังวาสกับชายอื่นภาพที่นางร่างกายเปลือยเปล่านั่งคร่อมช่วงล่างของชายผู้นั้นยังติดตามาจนถึงทุกวันนี้ ยิ่งคิดไปถึงอดีต อวัยวะเบื้องล่างยิ่งจ้วงแทงหนักขึ้น โดยไม่กลัวว่าช่องทางอ่อนนุ่มจะฉีกขาด ประหนึ่งว่าต้องการใช้ทัณฑ์นี้ระบายความเคียดแค้นตลอดหลายปีที่มีมา สองมือที่จับยึดปทุมถันอวบอัดไว้อย่างละข้างออกแรงบีบขยำอย่างไร้ความปรานีท่อนกายแกร่งขนาดผิดธรรมดา มุดเข้าออกช่องทางด้านหลังของบุตรสาวต่างสายเลือดแทนการลงหวายในขณะที่เยว่เยี่ยคิดว่าตนคงต้องตาย ร่างกายกลับมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ น
Read more
ตอนที่ 3 ท่านพ่อใจร้าย 1
เจ็ดวันต่อมาวันนี้ตระกูลมู่ส่งแม่สื่อไปทาบทามคุณหนูตระกูลฝูการเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น หลังจากตกลงแลกวันเดือนปีเกิดกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม่สื่อที่มาก็กลับไปแจ้งแก่คนตระกูลมู่สามวันหลังจากนั้น รถม้าสองคันก็มาหยุดหน้าประตูจวนตระกูลฝู เพื่อส่งของหมั้นหมายหีบทรงสี่เหลี่ยมทำจากไม้จันทน์แดงสลักลวดลายดอกโบตั๋นลงรักสีแดงและปิดทองประดับตกแต่งหรูหราบ่งบอกถึงความมั่งคั่งร่ำรวยของผู้ที่ส่งมอบ ชายรูปร่างกำยำหกคนช่วยกันแบกหีบสามใบทยอยเข้ามาภายในบรรจุ ทองคำแท่ง เครื่องประดับเงิน รวมถึงสร้อยคอ กำไล แหวน ต่างหู และปิ่นปักผม เครื่องประดับที่ทำจากหยกถือเป็นของที่มีค่าสูงผ้าไหมเนื้อละเอียดและผ้าฝ้ายคุณภาพสูงที่มีลวดลายสวยงาม มักจะถูกมอบให้ฝ่ายหญิงเพื่อใช้ในการตัดเย็บเสื้อผ้า ผ้าที่ปักลวดลายดอกไม้และสัตว์เป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองและความเป็นสิริมงคล เพราะเชื่อว่าจะนำโชคลาภและความคุ้มครองมาให้ทุกหีบถูกเปิดออกเพื่อให้ฝ่ายเจ้าสาวตรวจดู หลังจากพ่อบ้านตรวจตราดีแล้ว คนตระกูลมู่ก็พากันกลับฝูเส้าชิงสั่งให้ยกทุกหีบไปที่เรือนบุตรี โดยไม่คิดจะเหลือบมองมัน แม้แต่ตัวเขาเองตอนนี้ ยังไม่รู้ว่ากำลังคิดส
Read more
ตอนที่ 4 ท่านพ่อใจร้าย 2
“ท่านพ่อ ท่านใจร้ายเกินไปที่ทำกับข้าเช่นนี้ ฮึก ฮือ”“ข้าเองก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะขัดขืน เสียงครางของเจ้าบ่งบอกถึงไฟร่านในตัวเหมือนแม่เจ้าไม่มีผิด หึ”น้ำเสียงแข็งกร้าวตะคอกออกมาด้วยความเคียดแค้นภายในใจของเส้าชิง“ข้าอยากรู้ว่าทำไมท่านถึงต้องให้ข้าแต่งงานกับมู่หรงเหยียนด้วย ข้าไม่อยากแต่ง” เยว่เยี่ยยังเอ่ยถามเขาต่อด้วยเสียงสั่นเครือ มือเรียวบางเอื้อมโอบกอดอกแกร่งไว้แต่ไม่เป็นผลเส้าชิงผละออก พลันลุกจัดแต่งอาภรณ์“ถึงวัยปักปิ่นเจ้าก็ต้องแต่งงานออกเรือน เจ้าเป็นบุตรีคนเดียวถ้าไม่แต่ง จะให้ข้าโดนชาวบ้านประณามอย่างนั้นเหรอ”“แต่ข้ารักท่านพ่อ ข้าไม่อยากไปอยู่ที่อื่นนะเจ้าคะ ฮึก ฮือ”เยว่เยี่ยเอ่ยด้วยเสียงสะอึกสะอื้นน้ำใสไหลลงอาบแก้มตามประสาสตรีขี้แย“หุบปาก!” เขาตวาดกลับมาทันควัน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาหวาดกลัวที่สุด กลัวว่าจะใจอ่อนกับนาง “เจ้ากลับไปได้แล้ว! และต่อไปไม่ต้องมาที่ห้องหนังสืออีก เตรียมตัวแต่งงานก็พอ!”“ท่านพ่อ ฮึก!”“ข้าบอกให้กลับไป!”ร่างบอบบางหมุนตัววิ่งออกประตูไปพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ ครั้งนี้เป็นครั้งที่นางเสียใจที่สุด เสียใจจนถึงขั้นที่ว่าจะตัดใจจากเขาสองอาทิตย์ต่อมาจวนตร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status