สังเวยรักจี้ฟู่บิดาต่างสายเลือด

สังเวยรักจี้ฟู่บิดาต่างสายเลือด

last updateHuling Na-update : 2024-12-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
6Mga Kabanata
727views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

คุณหนูวัยปักปิ่นโดนลงทัณฑ์อย่างหนักหน่วง กับความผิดที่กระทำซ้ำๆ จากความแค้นกลายเป็นความรักที่ไม่อาจพรากจากกัน

view more

Kabanata 1

อารัมภบท 1

Ever since Corey Richards and I broke up, I've been in a constant state of gloom.

Not that I was head over heels for him, but the time we spent together was just too good to let go. He was, without a doubt, the most outstanding man I had ever met. Whether it was his stamina or his physique, he was by far the best boyfriend I've ever had.

From our very first date, I felt a kind of pleasure I'd never experienced before, a joy so profound that I was startled by the secret my own body had been hiding.

Turns out, I was born with a craving—for that kind of pleasure.

Once I'd tasted the best of it, I found myself falling more in love with it, over and over again. But I hadn't realized it until I met someone like Corey, someone who was a masterpiece of a man.

After that, there was no turning back. I became insatiable, always wanting more, needing more.

But Corey couldn't keep up with the constant demand for affection, the way I clung to him day and night, and in the end, he chose to leave me.

Since then, I've dated a few other men, but none of them could give me the level of pleasure that he did. None of them came close.

So, I stayed stuck in this melancholy, unable to shake it off.

My best friend, Lisa Hudson, noticed and suggested I try something new to take my mind off him.

"How about coming cycling with me? Maybe after some exercise, you'll be able to let him go," she said. Her eyes gleamed with a strange light, and her smile was a little odd.

At the time, I didn't think much of it. I just assumed she genuinely wanted to help me work through my heartbreak with some physical activity. And since moping around wasn't helping, I agreed to her idea.

Soon enough, I joined a local cycling group through her recommendation.

The group was small, just a dozen people or so, and mostly men. Lisa and I were the only women.

The moment I joined, some jokester in the chat started teasing me. He asked me, the newcomer to share a photo of myself.

I'm not one to share personal things with strangers, so I had no intention of responding to the group's banter. But before I could even react, Lisa went ahead and sent my photo without permission.

"This is my best friend Julie Hart. Gorgeous, isn't she? And she used to be the campus belle back in school!"

"Wow! She's an absolute stunner, alright! My eyes have been opened!"

"Lisa, how come you didn't introduce your friend to the group earlier? If I'd known I had a chance to meet someone this beautiful, I'd never have bothered getting a girlfriend."

"Lisa, you're the best! You always think of us single guys first…"

Someone tagged me directly, "Hey, beautiful, free this weekend? How about joining us for a ride?"

The group chat exploded. I went to the bathroom for just a few minutes, and by the time I came back, there were over 99+ messages.

Curious, I scrolled back through the flood of notifications, trying to catch up.

And then, I saw it.

I almost passed out on the spot.

Lisa, that sneaky little thing, hadn't just sent any photo. No. She had sent the one of us in bikinis, taken during a poolside photoshoot.

In the picture, I'm wearing a barely-there three-piece bikini, sprawled seductively by the edge of the pool, eyes lifted towards the camera.

My wet hair clung to my skin, emphasizing my glistening, exposed fair skin. The whole scene oozed with a sultry, drenched allure—an image that radiated temptation.

I quickly messaged Lisa, begging her to delete it. But she was too busy flirting with the guys in the group to notice my texts. It took a while before she finally replied with nothing more than a mischievous emoji.

"Why act shy?" she messaged back. "There are plenty of guys in the group who work out regularly—there's no way none of them could outdo Corey."

"I'm doing this for you, Julie! Trying to help you find your next flame. Don't worry, I've already vetted them all. You'll thank me later."

By the time I tried to get her to take the photo down, it was too late. The window to recall the message had already passed. There was nothing I could do but give up on that idea.

Still, the thought of my private photo being ogled by so many strange men left me feeling a weird, itchy kind of sensation inside. And then, echoing in my head were Lisa's words about these guys being better than Corey…

Before I realized it, I had already typed out a reply in the group chat, agreeing to their invite for a weekend ride.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
6 Kabanata
อารัมภบท 1
ย่างเข้าเดือนหก ท้องฟ้าเริ่มโปร่งใส ใบไม้เริ่มจะเปลี่ยนสีเตรียมร่วงโรยออกจากต้น ลมฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศในเมืองสุ่ยเปี้ยนแลดูร่มรื่นขึ้นเป็นกอง ผู้คนเริ่มออกมาสัญจรไปมากันขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้า พากันกู่ร้องขายของกันอย่างคึกคักป่าดอกท้อนอกเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชายหนุ่มหญิงสาวมักแอบมาพลอดรักกัน ท่ามกลางดอกท้อปลิดปลิวในฤดูใบไม้ร่วง ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม แต่ก่อนที่ฝ่ามือของฝ่ายชายจะทันได้ล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของฝ่ายหญิง ทั้งร่างก็ถูกกระชากอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ครั้นฝ่ายหญิงเห็นว่าผู้ใดเป็นคนลงมือ ดวงตาของนางพลันเบิกโพลง“ท่านพ่อ!”ฝูเยว่เยี่ยย่อมรู้บิดาโหดร้ายแค่ไหน ใบหน้างามจึงซีดเผือด แขนบอบบางถูกกระชากอย่างแรงผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านพ่อไม่สนใจสักนิดว่านางจะเจ็บหรือไม่ เขาลากร่างเล็กอย่างไม่ปรานีปราศรัย แล้วจับไปโยนใส่รถม้าบนถนนเรียบแม่น้ำฮู่ยโห มีจวนใหญ่อยู่หลังหนึ่ง ป้ายชื่อบนซุ้มประตูเป็นสีทองอร่าม ไม่มีผู้ใดในเมืองที่จะไม่รู้ว่าอักษรคำว่าจวนตระกูลฝูนั้น เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของไท่ซางหวง บ่งบอกถึงคุณงามความดีที่เจ้าของจวนกระทำเพื่อแผ่นดิน ว่ากันว่าแม้แ
Magbasa pa
ตอนที่ 1 ไม่ใช่พ่อ 1
ในเรือนไผ่งามดวงตาบวมแดงของเด็กสาวยังคงเหม่อลอย เยว่เยี่ยปล่อยให้แม่นมอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายจนเสร็จโดยไม่มีการตอบสนอง ท่านพ่อที่นางโหยหามาตั้งแต่วัยเยาว์กลับกระทำกับนางเช่นนี้ จิตใจของเยว่เยี่ยมีหรือจะไม่บอบช้ำ ตอนยังเด็ก นางเคยภาวนาขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มจากเขา แต่จนแล้วจนรอดท่านพ่อก็ไม่เคยยิ้มให้นาง ทุกครั้งเจอ หากไม่ดุด่า นางก็จะถูกตีเพราะเช่นนี้ เยว่เยี่ยจึงมักทำผิดบ่อย ๆ เพื่อจะได้เจอหน้าท่านพ่อ แต่ใครจะรู้ ว่าท่านพ่อที่นางโหยหา กลับไม่ใช่พ่อแท้ ๆ คิดแล้ว น้ำตาของเยว่เยี่ยก็ไหลลงมาอาบแก้มแม่นมเฉาถือถ้วยยาเดินเข้ามาเห็น รู้สึกสะท้อนใจยิ่ง คุณหนูของนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก มารดาไม่ใส่ใจ บิดาไม่ใช่บิดา เรื่องนี้จะโทษใครได้ คงเป็นเวรกรรม คิดแล้วแม่นมเฉาได้แต่ทำใจ เดินถือถ้วยยาเข้าไปหาเด็กสาวบนเตียง“คุณหนูยาเจ้าค่ะ”แค่ได้กลิ่น ใบหน้าซีดเซียวก็เบือนหน้าหนีแล้ว“แม่นมเฉา ข้าไม่กินได้หรือไม่” เยว่เยี่ยส่ายหน้าไปมา นางเป็นคนกินยายากมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ซึ่งแม่นมเฉาเองค่อนข้างอ่อนใจกับเรื่องนี้ สุดท้าย แม่นมเฉาก็ไม่กล้าบังคับ“ถ้าอย่างงั้นคุณหนูนอนพักผ่อนนะเจ้าคะ”ไม่ต้องรอให้แม่นมเฉาบอก เยว
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ไม่ใช่พ่อ 2
นางถูกเลี้ยงดูโดยแม่นมเฉาตั้งแต่ยังเยาว์ มารดาของนางแทบจะจดจำใบหน้าไม่ได้ บิดาต่างสายเลือดเคยบอกไว้ว่ามารดาของนางป่วยเป็นโรคประหลาดจึงกลับไปรักษาตัวที่บ้านเกิดตั้งแต่เย่วเยี่ยยังมิได้ความ นางเติบโตและคลุกคลีอยู่กับบ่าวไพร่ในจวน ส่วนเส้าชิงก็ไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าเห็นตาเพราะต้องเดินทางทำการค้าที่ต่างเมืองอยู่บ่อยครั้งเยว่เยี่ยกลายเป็นบุตรีที่ขาดแคลนความรักความอบอุ่นจากบุพการี คำสั่งสอนส่วนใหญ่จะมาจากแม่นมเฉาซิ่น แต่ก็ไม่ได้เป็นคำสั่งสอนที่ดีนัก นางจึงคล้อยตามบ้างแหวกกฎบ้าง เฉกเช่นเหตุการณ์ที่นางแอบไปพบกับผู้ชายในป่าดอกท้อ ด้วยวัยที่อยากริอยากลองของเด็กสาวจึงทำให้นางแอบไปพลอดรักกับมู่หรงเหยียน ลูกชายคนโตตระกูลมู่เช้าวันต่อมา อากาศค่อนข้างจะสดใสแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า เสียงนกร้องกระจิบกระจับ แม่นมเฉาเข้ามาช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้กับเยว่เยี่ย นางทำหน้าที่อย่างเต็มที่และเต็มใจ ความรักและทะนุถนอมเฉกเช่นลูกในไส้ของตน“แม่นม ข้าทำเองก็ได้ ข้าโตแล้วนะ ไม่ได้เป็นเด็กแล้ว”“ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนูต้องให้นมสางผมให้ เพราะว่าตอนยังเยาว์ คุณหนูเคยกรีดร้องลั่น วิ่งไปทั่วจวนผมเผ้ายุ่งเหยิง ตะโกนโยเยจะให้นมสางผ
Magbasa pa
อารัมบท 2
ย้อนไปเมื่อสิบหกปีก่อนฝูเส้าชิงรักสตรีนางหนึ่งจนหมดใจ และได้แต่งกับนางตอนอายุสิบเจ็ด หลังจากแต่งงานกันได้หนึ่งเดือน ด้วยความที่เป็นลูกพ่อค้า เส้าชิงต้องเดินทางไปต่างเมืองบ่อยครั้ง สองสามเดือนแรกยังไม่มีอะไร ทว่าพอเข้าเดือนที่สี่ ภรรยาของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปนางเย็นชา อีกทั้งไม่ยอมให้เขาหลับนอนด้วย จนกระทั่งเข้าเดือนที่ห้า คืนนั้นไม่มีผู้ใดทราบว่าเส้าชิงกลับมา มีคนบอกว่าภรรยาของเขากลับไปดูแลมารดาที่กำลังป่วยแต่ฝูเส้าชิงไม่ได้เชื่อเช่นนั้น ในกระท่อมกลางป่านอกเมือง ภาพที่เขาเห็น คือภรรยาอันเป็นที่รักกำลังเสพสังวาสกับชายอื่นภาพที่นางร่างกายเปลือยเปล่านั่งคร่อมช่วงล่างของชายผู้นั้นยังติดตามาจนถึงทุกวันนี้ ยิ่งคิดไปถึงอดีต อวัยวะเบื้องล่างยิ่งจ้วงแทงหนักขึ้น โดยไม่กลัวว่าช่องทางอ่อนนุ่มจะฉีกขาด ประหนึ่งว่าต้องการใช้ทัณฑ์นี้ระบายความเคียดแค้นตลอดหลายปีที่มีมา สองมือที่จับยึดปทุมถันอวบอัดไว้อย่างละข้างออกแรงบีบขยำอย่างไร้ความปรานีท่อนกายแกร่งขนาดผิดธรรมดา มุดเข้าออกช่องทางด้านหลังของบุตรสาวต่างสายเลือดแทนการลงหวายในขณะที่เยว่เยี่ยคิดว่าตนคงต้องตาย ร่างกายกลับมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ น
Magbasa pa
ตอนที่ 3 ท่านพ่อใจร้าย 1
เจ็ดวันต่อมาวันนี้ตระกูลมู่ส่งแม่สื่อไปทาบทามคุณหนูตระกูลฝูการเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น หลังจากตกลงแลกวันเดือนปีเกิดกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม่สื่อที่มาก็กลับไปแจ้งแก่คนตระกูลมู่สามวันหลังจากนั้น รถม้าสองคันก็มาหยุดหน้าประตูจวนตระกูลฝู เพื่อส่งของหมั้นหมายหีบทรงสี่เหลี่ยมทำจากไม้จันทน์แดงสลักลวดลายดอกโบตั๋นลงรักสีแดงและปิดทองประดับตกแต่งหรูหราบ่งบอกถึงความมั่งคั่งร่ำรวยของผู้ที่ส่งมอบ ชายรูปร่างกำยำหกคนช่วยกันแบกหีบสามใบทยอยเข้ามาภายในบรรจุ ทองคำแท่ง เครื่องประดับเงิน รวมถึงสร้อยคอ กำไล แหวน ต่างหู และปิ่นปักผม เครื่องประดับที่ทำจากหยกถือเป็นของที่มีค่าสูงผ้าไหมเนื้อละเอียดและผ้าฝ้ายคุณภาพสูงที่มีลวดลายสวยงาม มักจะถูกมอบให้ฝ่ายหญิงเพื่อใช้ในการตัดเย็บเสื้อผ้า ผ้าที่ปักลวดลายดอกไม้และสัตว์เป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองและความเป็นสิริมงคล เพราะเชื่อว่าจะนำโชคลาภและความคุ้มครองมาให้ทุกหีบถูกเปิดออกเพื่อให้ฝ่ายเจ้าสาวตรวจดู หลังจากพ่อบ้านตรวจตราดีแล้ว คนตระกูลมู่ก็พากันกลับฝูเส้าชิงสั่งให้ยกทุกหีบไปที่เรือนบุตรี โดยไม่คิดจะเหลือบมองมัน แม้แต่ตัวเขาเองตอนนี้ ยังไม่รู้ว่ากำลังคิดส
Magbasa pa
ตอนที่ 4 ท่านพ่อใจร้าย 2
“ท่านพ่อ ท่านใจร้ายเกินไปที่ทำกับข้าเช่นนี้ ฮึก ฮือ”“ข้าเองก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะขัดขืน เสียงครางของเจ้าบ่งบอกถึงไฟร่านในตัวเหมือนแม่เจ้าไม่มีผิด หึ”น้ำเสียงแข็งกร้าวตะคอกออกมาด้วยความเคียดแค้นภายในใจของเส้าชิง“ข้าอยากรู้ว่าทำไมท่านถึงต้องให้ข้าแต่งงานกับมู่หรงเหยียนด้วย ข้าไม่อยากแต่ง” เยว่เยี่ยยังเอ่ยถามเขาต่อด้วยเสียงสั่นเครือ มือเรียวบางเอื้อมโอบกอดอกแกร่งไว้แต่ไม่เป็นผลเส้าชิงผละออก พลันลุกจัดแต่งอาภรณ์“ถึงวัยปักปิ่นเจ้าก็ต้องแต่งงานออกเรือน เจ้าเป็นบุตรีคนเดียวถ้าไม่แต่ง จะให้ข้าโดนชาวบ้านประณามอย่างนั้นเหรอ”“แต่ข้ารักท่านพ่อ ข้าไม่อยากไปอยู่ที่อื่นนะเจ้าคะ ฮึก ฮือ”เยว่เยี่ยเอ่ยด้วยเสียงสะอึกสะอื้นน้ำใสไหลลงอาบแก้มตามประสาสตรีขี้แย“หุบปาก!” เขาตวาดกลับมาทันควัน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาหวาดกลัวที่สุด กลัวว่าจะใจอ่อนกับนาง “เจ้ากลับไปได้แล้ว! และต่อไปไม่ต้องมาที่ห้องหนังสืออีก เตรียมตัวแต่งงานก็พอ!”“ท่านพ่อ ฮึก!”“ข้าบอกให้กลับไป!”ร่างบอบบางหมุนตัววิ่งออกประตูไปพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ ครั้งนี้เป็นครั้งที่นางเสียใจที่สุด เสียใจจนถึงขั้นที่ว่าจะตัดใจจากเขาสองอาทิตย์ต่อมาจวนตร
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status