บทที่ 4 เริ่มงาน 1

บทที่ 4 เริ่มงาน

                ท้องฟ้ามืดไปนานแล้ว แสงสีของมหานครส่องแสงพร่าวพราวอยู่เบื้องล่าง วารุณยืนทอดสายตามองอยู่เงียบๆ ก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น คุณเพิ่มผลิตซึ่งเป็นหัวหน้าเลขานุการเข้ามาค้อมคำนับก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ซึ่งเต็มไปด้วยแฟ้มรายงานจากอาณาจักรเฟรเซอร์มากมาย ทั้งใบส่งสินค้าส่งออกจากสิบหกโรงงานในสามประเทศ รายงานการสอบบัญชีจากโรงงานผลิตรถยนต์ในเยอรมัน ใบเรียกเก็บเงินจากเครือข่ายกองเรือเดินสมุทร สถาบันการเงินและกลุ่มบริษัทประกันภัย

                “ข้อมูลเกี่ยวกับภพตะวัน กิตติธาราครับ”

                “ขอบคุณ” ร่างสูงสง่าสวมแว่นแล้วพลิกอ่านไปทีละหน้า คุณเพิ่มผลิตก็รายงานไปด้วย

                “ผลการสอบวัดระดับคะแนนของเขาน่าทึ่งมาก ช่วงที่เรียนอยู่เขารับจ๊อบทำบัญชีและภาษีให้ร้านค้าในโรงเรียน เป็นติวเตอร์สอนหนังสือในยูทูป รับพิมพ์รายงาน รับทำเอกสารธุรการให้พวกครูแลกกับค่าแรงตามแต่จะให้ ครูที่ดูแลเขาหลังจากสูญเสียพ่อแม่กล่าวชื่นชมเขามาก เขาเป็นเด็กดี หาเงินเองทั้งหมดและไม่เคยหยิบยืมหรือทำตัวเหลวไหล เพียงแต่...”

                คุณเพิ่มผลิตไม่กล้าพูดต่อ

                “ตอนนี้เขาพักอยู่ที่ไหน”

                “หอพักเก่าๆ ใกล้ที่ทำงานครับ ถ้าได้งานที่ไหน เขาก็จะย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ ที่ผ่านมาเขาทำงานพาร์ทไทม์ค่าแรงไม่มาก พอแค่ดำรงชีวิต แต่จากประวัติแล้วเขาถูกเชิญออกบ่อยมาก”

                “การทำงานของเขามีปัญหาอะไร”

                “ไม่เลยครับ แต่เป็นคำสั่งเชิญออกจากสำนักงานใหญ่”

                ในแฟ้มมีรูปถ่ายภพตะวันตั้งแต่สมัยยังเด็กไปจนถึงรูปตอนที่เขากำลังเก็บขวดพลาสติกจากถังขยะ อีกรูปเป็นรูปถ่ายด้านหน้าหอพักเก่าโทรม ค่าเช่ารายเดือนแค่พันห้า มีตัวอย่างสภาพห้องด้วย เป็นห้องโล่งๆ กับพัดลมเพดานหนึ่งตัว ไม่มีเตียงไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรให้ ซึ่งห้องที่เขาอยู่ก็คงสภาพเดียวกัน

                “เขาอยู่ตามลำพังงั้นหรือ”

                “ครับ”

                “แล้วคุณสุวิทย์ล่ะ เขาเป็นลุงแท้ๆ ของเขาไม่ใช่หรือ”

                “ดูเหมือนทางนั้นจะไม่นับเขาเป็นญาติครับ”

                ข้อมูลทั้งหมด ไม่ว่ามองมุมไหนก็เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรต่อเขาเลย ก็แค่บทชีวิตแสนโศกของเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แต่ไม่รู้ทำไมวารุณกลับติดใจแววตาดุดันของเด็กคนนี้ ภพตะวันฉลาดพอที่จะขยับยิ้มนุ่มนวลบ่อยครั้ง เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ดูไร้พิษภัย แต่เมื่อภพตะวันมองตาและพูดจาตรงเข้าประเด็นไม่กี่คำด้วยคำพูดเรียบง่าย มิได้ลงน้ำหนักเสียงอะไร แค่พูดไปเรียบๆ แต่กระนั้นไม่ได้หมายความว่าคำพูดเรียบๆ ของเขาไม่แรงพอ

                “ผมขอเรียนแจ้งว่าไม่ต้องไปสนใจเขาหรอกครับ”

                “ทำไม”

                “เขาค่อนข้างแปลก จิตเขาอาจไม่ปกติ”

                วารุณหัวเราะ เจ้าหนุ่มบุคลิกดี วาจานุ่มนวล หน้าตาดีราวกับดอกไม้แรกแย้ม แต่เที่ยวเดินเก็บขยะจำพวกขวดแก้วขวดพลาสติกไปทั่ว ไม่แปลกก็เกินไป

                “ฉันกลับมองว่าเขาเป็นคนที่ยืดหยุ่นดี มีถมไปที่คนหน้าตาดีถูกซ่อนไว้ใต้หมวกรุ่งริ่ง เขาไม่ได้มองว่าการเก็บขยะเป็นเรื่องน่าอาย แต่มันคืองานแบบหนึ่งต่างหาก อีกอย่างคนก็แตกต่างไปร้อยแปดพันเก้า หากตัดสินว่าคนที่แตกต่างจากเราว่าแปลก ตัวเราเองนั่นแหละที่แปลกไม่ใช่หรือ”

                วารุณปิดแฟ้มก่อนจะเงียบคิดไปอึดใจ เกิดเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวย แต่ต้องดิ้นรนเป็นบ้าเป็นหลัง ไม่มีใครให้พึ่งพิง ไม่มีแม้แต่กำลังจะส่งตัวเองเรียน แต่กระนั้นแววตาของภพตะวันมีเปลวเพลิงมหากาฬลุกโชนอยู่ในนั้น

                “ที่พักของเขาดูไม่ปลอดภัยเลย คุณช่วยเป็นธุระหาที่พักที่เหมาะสมให้เขาด้วย”

                “...ครับ ผมจะจัดหาที่พักสวัสดิการพนักงานให้เขา”

                “แล้วไม่ต้องบอกให้เขารู้ว่าฉันสั่ง”

                “ครับ แล้วไม่ทราบว่าจะให้ผมแจ้งทางโรงแรมให้รับเขาเข้าทำงานในตำแหน่งอะไรดีครับ”

                วารุณใช้ความคิดขณะหยิบรูปถ่ายของภพตะวันขึ้นมาดู รูปนี้เพิ่งถ่ายสดๆ ร้อนๆ เมื่อตอนบ่ายซึ่งภพตะวันกำลังเลือกชุดทำงานจากกระบะลดราคาในห้าง  เขาซื้อรองเท้าหนังสีดำ เน้นชุดเรียบง่ายแต่ดูดี ใส่มิกซ์กันได้หลายโอกาส เมื่อลองนึกภาพว่าเขาจะสวมชุดนั้นแล้วจะเป็นอย่างไร มุมปากของ CEO วารุณก็หยัดขึ้นช้าๆ

                “ให้เขาเป็นพนักงานส่งเอกสาร”

                “ครับ ห้ะ?” คุณเพิ่มผลิตกำลังจะจดบันทึก ก่อนจะกระเด้งหน้าขึ้นมาแทบไม่ทัน “พนักงานส่งเอกสาร? แมสเซนเจอร์น่ะหรือครับ”

                “ใช่ และให้เขาเริ่มงานทันที”