บทที่ 3 วารุณ เฟรเซอร์ 1

บทที่ 3 วารุณ เฟรเซอร์

                สถาบันการเงินเฟรเซอร์ ไฟแนนเชียล กรุ๊ปตั้งอยู่บนถนนสายหลัก ตึกใหญ่โตเป็นสถาปัตยกรรมเก่าสมัยคลาสสิกที่ตระหง่านสูงราวกับป้อมปราการ เมื่อดัดแปลงปรับปรุงเป็นอาคารสำนักงาน อาคารหลังนี้จึงเปรียบดั่งปราสาทอันแสนสง่างามมีรสนิยม และเป็นหนึ่งในศูนย์ข้อมูลของอาณาจักรเฟรเซอร์

                นาฬิกาข้อมือบอกเวลาหกโมงเช้าขณะรถเมอซิเดสสีดำสนิทเลี้ยววนเข้ามาจอดที่ด้านหน้าอาคาร ยามรักษาความปลอดภัยก้าวเข้าไปเปิดประตูรถให้อย่างรู้หน้าที่พลางยกมือขึ้นแตะขอบคิ้วเพื่อทำความเคารพ

                “อรุณสวัสดิ์ครับท่าน”

                “อรุณสวัสดิ์”

                ร่างผึ่งผายสวมชุดสูทสากลสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาเข้าขั้นงดงาม จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วหนาตาคม ริมฝีปากเรียวบางซึ่งมักจะเรียบเป็นเส้นตรงอย่างไม่แสดงพื้นอารมณ์ใด เขาคือวารุณ เฟรเซอร์ เจ้าของอาณาจักรเงินทุนที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชีย ปีนี้เขาอายุสี่สิบห้าแล้ว นิตยสารจัดอันดับความร่ำรวยบันทึกชื่อเขาไว้ว่าเป็นประธานคณะผู้บริหารที่อายุน้อยที่สุด แต่มูลค่าของสินทรัพย์ที่ถือครองมากที่สุดในวงการเงิน เขามาถึงสำนักงานใหญ่ใจกลางมหานครตอนเวลาหกโมงตรงทุกเช้าเป็นกิจวัตร กว่าที่คู่แข่งของเขาจะเริ่มต้นทำงาน เขาก็ทำธุรกิจไปแล้วหลายชั่วโมงกับบรรดาตัวแทนสิบกว่าประเทศ

                “ผมจัดเตรียมเอกสารที่ท่านต้องการไว้เรียบร้อยแล้วครับ” เลขานุการส่วนตัวของเขาค้อมศีรษะเล็กน้อยขณะรายงานตัวเลขเศรษฐกิจคร่าวๆ ชายหนุ่มยื่นมือมารับแฟ้มเอกสารมาอ่านไปเดินไป ตัวเลขและข่าวสารจัดเรียงลำดับความสำคัญได้ดี และกระดาษจดโน้ตแผ่นหนึ่งก็ร่วงลงมา

                “นี่คืออะไร”

                “เอ่อ... ขอประทานโทษด้วยครับ คงจะหลงเข้ามาในแฟ้มครับท่าน” เลขาจะหยิบมันไปทิ้ง แต่วารุณเป็นคนไม่ทิ้งรายละเอียดให้ไปตามยถากรรม จึงเรียกกลับมาไว้ก่อน

                “นายธนาคารจากญี่ปุ่นจะมาพบท่านในเวลาเจ็ดโมงครึ่งครับ พวกเขาสอบถามเรื่องขอเลื่อนเวลานัดพบ”

                “แจ้งพวกเขาว่าฉันขออภัยอย่างสูง ฉันมีเวลาว่างช่วงนี้เท่านั้น” วารุณกล่าวโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เพราะรู้ดีว่ากลุ่มนายธนาคารเพิ่งเดินทางไกลมาถึงเมื่อช่วงเช้ามืด ร่างกายและจิตใจย่อมอ่อนล้าและง่วงงัน นั่นแหละจุดอ่อนที่เขาจะใช้ขยี้ ตอนนี้ตึกยังไม่มีคนพลุ่กพล่าน การมาถึงของเขาจึงค่อนข้างรักษาความเป็นส่วนตัว แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงสายตาใครบางคนจึงเงยหน้าขึ้น

                เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนนั่งอยู่ที่ล็อบบี้ เมื่อเห็นเขา เขาก็ลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้ ดวงหน้าของเขาผุดผาด สองตาดำสนิทกำลังมองเขา

                “ลูกชายของพนักงานที่นี่หรือ”

                “อ่อ... ไม่ใช่ครับ เขามาสมัครงาน”

                “สมัครงาน?”

                “ครับ ผมเห็นว่าข้างนอกฝนตกก็เลยอนุญาตให้เขาเข้ามารอข้างในก่อนตึกจะเปิด”

                “บอกปฏิเสธไปซะ ฝนหยุดตกแล้วก็ส่งเขากลับด้วย”

                “ทราบแล้วครับ”

                เลขาของเขาปลีกตัวไปจัดการตามที่สั่ง ส่วนวารุณเดินไปรอลิฟต์ผู้บริหารพลางก้มอ่านกระดาษโน้ตแผ่นนั้นอยู่อึดใจ ก่อนจะเงยหน้าพรวดขึ้นมา เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เลขาของเขาเดินกลับมาพอดี

                “คุณเป็นคนเขียนหรือ”

                “เปล่าครับ เด็กคนนั้นเขียน” เลขาชี้ไปที่เด็กนักเรียนหน้าตาน่ารักที่กำลังก้าวขึ้นแท็กซี่ “ระหว่างที่กำลังรอท่าน ผมคุยกับเขานิดหน่อย เขาเขียนไปด้วยคุยไปด้วย ท่านจำคุณอนุรักษ์ กิตติธาราได้ไหมครับ เขาเป็นลูกชายของเขา”

                “ไปตามเขากลับมา”

                “หา? เอ่อ...” เลขาของเขาเริ่มสับสน “กระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่าอะไรหรือครับ”

                มุมปากของเขาหยัดขึ้นขณะพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บเข้าด้านในสาปเสื้อสูท “ถ้าคุณได้อ่าน คุณจะขนลุกเลยล่ะ นั่นน่ะปีศาจของแท้”