บทที่ 3 วารุณ เฟรเซอร์ 2

ภพตะวันศึกษาเกี่ยวกับ CEO ผู้โด่งดังคนนี้มาแล้ว และการแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนก็มีเหตุผลของมัน หนึ่งก็คือเขาไม่มีชุดแบบที่เป็นทางการเลยสักชุด และสอง ภพตะวันต้องการดึงดูดความสนใจ ซึ่งเขาก็ทำสำเร็จ นิตยสารและสื่อต่างๆ เขียนถึงความสำเร็จท่วมท้นของชายผู้นี้มากมาย แต่กลับมีคนเขียนถึงภูมิหลังของวารุณ เฟรเซอร์น้อยมาก ไม่มีใครอ่านเขาออก ไม่มีใครรู้ว่าเขาพักผ่อนตอนไหน ไม่รู้พื้นเพหรือชีวิตครอบครัวส่วนตัวเลยสักนิด นั่นแสดงว่าเขาไม่ชอบการใช้เส้น ซึ่งก็ดีเพราะภพตะวันเองก็ไม่คิดจะเอ่ยอ้างถึงตระกูลกิตติธาราแต่อย่างใด

                “คุณภพตะวัน เชิญทางนี้ครับ ผมจะพาไปที่ห้องรับรองครับ”

                “ขอบคุณครับ”

                ห้องรับรองตกแต่งอย่างมีเสน่ห์ ด้วยโซฟาหนังขนาดใหญ่สั่งทำพิเศษ ขนาบด้วยเก้าอี้ชิปเพนเดล มีประติมากรรมนูนต่ำซึ่งเป็นผลงานของศิลปินไทยฝีมือดี เป็นรูปโขลงช้างในป่าสลับซับซ้อน ภพตะวันยืนมองรายละเอียดของมันเพื่อฆ่าเวลาอยู่ร่วมๆ ชั่วโมง ก่อนที่พนักงานจะเชิญเขาเดินไปตามทางเดินยาวปูพรม ผ่านห้องประชุมทันสมัย จนกระทั่งมาถึงห้องซึ่งติดป้ายโลหะสีทอง แค่ป้ายก็รู้แล้วว่านี่คือห้องของพระราชาแห่งอาณาจักรเฟรเซอร์

                ห้องทำงานของท่าน CEO วารุณเรียบง่ายกว่าที่คิด มิได้หรูสุดขีดแบบที่เห็นในละคร แต่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม ไม่ฉูดฉาด เน้นการทำงานจริงๆ และมีมุมกาแฟสดตั้งอยู่  ทิวทัศน์นอกห้องงดงามตระการตาไร้ขีดจำกัดด้วยกระจกนิรภัยบานใหญ่ เมื่อมองลงไปก็รู้สึกเหมือนมหานครอยู่เบื้องบาท สายตาของภพตะวันกลับจ้องรูปทูตสวรรค์ที่ถูกพระเจ้าขับออกจากสวรรค์ที่อยู่บนผนัง ทูตสวรรค์ตนนั้นร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ปีกที่เคยขาวบริสุทธิ์บัดนี้ถูกย้อมอาบด้วยโคลนตม สายตาของทูตสวรรค์ตนนั้นหวาดกลัวสุดขีด

                “คิดว่ารูปนี้คือใคร”

                วารุณถามเมื่อเห็นว่าเขาสนใจ ภพตะวันหันมากลับมาตามเสียง ก็พบว่าเจ้าของห้องกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร สองมือวางประสานบนโต๊ะ เขาเป็นสุภาพบุรุษรูปร่างสูงสง่างาม บ่ากว้าง ไหล่บึกบึน ไว้ผมสั้นสีดำอมน้ำตาล ชุดสูทสากลสีดำสนิทพอดีกับมัดกล้ามของเขาอย่างพอเหมาะพอเจาะ หากจะนึกถึงชายหนุ่มสมบูรณ์แบบทั้งชาติตระกูลและรูปร่างหน้าตาสักคน ย่อมมีชื่อวารุณ เฟรเซอร์ติดอันดับต้นๆ เสมอ

                “พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 แห่งบาบิโลน”

                “ทำไมถึงคิดว่าเป็นเขา”

                “เจ้า​ผู้‍ส่อง‍แสง คือ​โอรส​แห่ง​รุ่ง‍อรุณ เจ้า​ถูก​เหวี่ยง​ลง‍มา​ยัง​พื้น‍ดิน​อย่าง‍ไร​หนอ” ภพตะวันอ่านถ้อยความภาษาอังกฤษที่ติดอยู่ด้านล่างของรูป “นี่เป็นถ้อยความจากหนังสืออิสย่าห์ ผู้ส่องแสงในหนังสืออิสยาห์[1]นี้จึงหมายถึงพระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 แห่งบาบิโลน ไม่ได้หมายถึงทูตสวรรค์ที่มีอำนาจมากและคิดกบฎต่อพระเจ้าจนถูกขับไล่ออกจากสวรรค์”

                ภพตะวันไล่สายตาไปที่ขนปีกซึ่งศิลปินตวัดฝีแปรงอย่างเฉียบคม ดูบางเบาราวกับขนนกจริงๆ และสีหน้าแววตาของทูตสวรรค์ก็ดูคล้ายจะเปล่งเสียงขอความช่วยเหลือออกมาจริงๆ รูปสีน้ำมันนี้วาดตามคติคริสตชนรุ่นหลังที่ตีความหมายถึงลูซิเฟอร์ แต่ถ้อยความกลับหมายถึงพระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ ภพตะวันพิจารณาแล้วก็เดาความหมายได้อย่างเดียวว่าเขาใช้ภาพนี้หยั่งความลึกตื้นของคู่สนทนา คนที่ไม่รู้ก็อาจจะชมว่าสวยมีรสนิยมไปตามแต่ปากจะพูด คนที่รู้ก็อาจจะพูดโพล่งถึงความผิดพลาด แต่ภพตะวันเลือกที่ยิ้มและมองเขาอย่างรู้ทัน

                “ไม่ว่าทูตสวรรค์ตนนี้จะเป็นใคร แต่สิ่งเดียวที่มิแปรเปลี่ยนคือพระเจ้า”

                เด็กคนนี้เป็นคนแรกที่มองทะลุ

                “นั่งสิ”

                เขายอมรับภพตะวันแล้ว ถึงจะแค่เบื้องต้นก็เถอะ ชัยชนะเล็กๆ นี้ทำให้ภพตะวันยืดไหล่นั่งตัวตรง แม้จะอยู่ห่างจากเขาเกือบสิบก้าว แต่ถึงกระนั้นเขารู้สึกว่า CEO วารุณจ้องเขาอยู่ตลอดเวลาแม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าใกล้ก็ตามที

                “นายต้องการสมัครงานอะไร”

                “เกรงว่าผมไม่ใช่คนตัดสินใจครับ”

                น่าสนใจดี... วารุณคิด ถึงจะวางตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อย แต่ตัวจริงคงจะเถียงเก่งไม่น้อย ท่าทางและวิธีพูดของเด็กคนนี้สง่าและมีศักดิ์ศรีอยู่ในที ชายหนุ่มจึงยิงคำถามกลับไปแทบจะในทันที

                “นายเก่งจริงหรือเปล่าล่ะ”

                คำถามง่ายๆ ไม่มีอะไรยากสักนิด แต่กลับตอบยากเมื่อเขาเป็นคนถาม ภพตะวันหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไปตามที่คิด

                “พ่อสอนผมว่าอย่าถือตัวว่าเก่ง คนเก่งกว่าเรายังมีอีกมากมาย ดังนั้นคำตอบของผมคือเก่งจริงครับ แต่ไม่ได้เก่งที่สุด”

                วารุณหัวเราะ ก่อนจะหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นออกมาคลี่วางทับบนเอกสารสมัครงานของเขา ตัวเลขและสัญลักษณ์ที่เขียนบนกระดาษเขียนด้วยดินสอเต็มไปหมด แววตาสดใสของภพตะวันก็แปรเปลี่ยนไปเป็นอีกอย่าง เป็นแววตาของปีศาจตัวน้อยที่ค่อยๆ เผยตัวออกมา แม้แต่นักธุรกิจที่เคี่ยวกรำมาตลอดชีวิตก็ยังไม่มีแววตาเย็นเยียบได้เท่าเขา

                “อายุแค่นี้ แต่คิดวางแผนล้มล้างธุรกิจตระกูลกิตติธาราได้เป็นขั้นเป็นตอน ใครสอนมาหรือ”

                ภพตะวันยิ้มรับ

                “คงจะเป็นปีศาจโทสะในตัวกระมังครับ ผมมิได้คิดถึงขั้นทำลายล้างอะไรขนาดนั้น แค่ต้องการตึกที่เคยเป็นของพ่อกลับคืนมา”

                “คุณอนุรักษ์น่ะหรือ”

                ภพตะวันพยักหน้า ยิ้มมีความสุขเมื่อได้เอ่ยถึงพ่อ “คนอื่นบอกว่าพ่อเป็นฮีโร่ที่พ่ายแพ้ แต่ฮีโร่ก็คือฮีโร่ ตอนผมอายุแปดขวบ พ่อซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยเงินจากน้ำพักน้ำแรง พ่ออุ้มผมเข้าไปแล้วบอกว่านี่คือปราสาทของผม มีสวนดอกไม้ มีเวทีหินอ่อนยกสูงจากพื้นให้ผมเปิดคอนเสิร์ตเปียโนเล็กๆ ตอนนั้นจำได้ว่ามีแม่บ้านตั้งสิบคน ไม่รวมคนดูแลสวนแล้วก็คนขับรถ”

                ภพตะวันยิ้ม แววตามีชีวิตชีวาเมื่อเอ่ยถึงความทรงจำ “ทุกครึ่งปีพ่อกับแม่จะพาผมไปเที่ยว ไปเล่นสกีที่สวิส ไปซัมเมอร์ที่ฮาวาย พ่อสร้างตึกมากมายที่หัวเมืองใหญ่ๆ ทั่วประเทศ แล้วก็ให้ผมเป็นคนตั้งชื่อ”

                “ชื่อแรกที่นายตั้งคืออะไร”

                “Imperial Topaz… พลอยทอปัดสีส้มแกมแดงล้ำค่า”

                “ตึกของกิตติธาราที่มีชื่ออัญมณีทั้งหมดเป็นชื่อที่นายตั้งสินะ”

                “ครับ” ภพตะวันยิ้มแฉ่ง “ความฝันของผมคือสร้างตึกของผมเพิ่มต่อไปเรื่อยๆ ครับ”

                “ก็ดี แล้วมันเกี่ยวข้องกับฉันอย่างไรหรือ”

                วารุณยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ และกำลังจะตัดบทสนทนาด้วยการเรียกเลขาเข้ามา วารุณมองเด็กหนุ่มหน้าตาดี ผิวพรรณผุดผ่อง แม้ผอมกะหร่องไปนิดแต่ก็นับว่าเขาเป็นเด็กที่มีแววตากล้าหาญ เขาอ่านประวัติอันทุกข์ระทมของครอบครัวนี้มาคร่าวๆ แล้วก็คิดว่าจะสั่งเลขาให้เงินเล็กๆ น้อยๆ ก้อนหนึ่งแบบให้เปล่า เป็นทุนเล่าเรียนต่อมหาวิทยาลัย อยากจะเรียนอะไรก็เรียนไป หรือจะเอาไปทำอะไรก็เอาไปเถอะ ทว่าเด็กคนนี้ไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น

                “คุณวารุณ ผมกำลังคุยกับเจ้าของเงินทุนครับ”

                ภพตะวันตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ถ้วยกาแฟที่กำลังจรดริมฝีปากพลันชะงัก ตระหนักได้ว่าการพบกันวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกอย่างวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนไว้ล่วงหน้าแล้ว เจ้าปีศาจตัวน้อยแสบไม่ใช่เล่น

                “การมาสมัครงานครั้งนี้ จุดประสงค์ของผมคือต้องการพิสูจน์ให้คุณเห็นชัดว่าผมเก่งมากพอที่คุณจะยอมปล่อยกู้ให้ผมครับ”

                “ไม่มีทาง”

                “คุณวารุณครับ โทรทัศน์ถูกคิดขึ้นมาครั้งแรกในปี 1884 แต่ทำได้จริงปี 1925”

                เด็กคนนี้ฉลาดพูดเสียจริง วารุณคิดในใจ กลวิธีที่จะกระตุ้นนายทุนก็คือชี้ให้เห็นถึงโอกาสการลงทุน นับว่าเขายิงตรงเข้าประเด็นโดยไม่ต้องพูดอะไรมากเลย

                “ต้องการกู้จำนวนเงินเท่าไร”

                “หนึ่งพันห้าร้อยล้านบาท บวกบวก”

                วารุณหัวเราะหึๆ ท่าทางเย็นชาไร้อารมณ์ หรี่ตาจ้องมองด้วยสายตาเย็นเฉียบ ว่ากันว่าความเห็นของเขามีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้ตลาดหุ้นขึ้นหรือลงได้ แม้ว่าอำนาจเช่นนี้เป็นสิ่งไม่จีรัง แต่วารุณสร้างชื่อเสียงว่าเขาวิเคราะห์ตัวเลขได้อย่างแม่นยำ นักลงทุนเชื่อเขาได้ นี่แหละที่เป็นอำนาจที่ทำให้เขาไม่หลบตาใคร

                “ฉันไม่ปล่อยเงินกู้ให้ลูกหนี้ที่มีประวัติหนี้เสียหรอกนะ โดยเฉพาะเด็กอายุสิบแปดที่ไม่มีประสบการณ์ และไม่มีหลักประกันอะไรเลย”

                “มีสิครับ คุณมีสัญญาจำนองตัวตึกอยู่ในมือ และผมสามารถทำกำไรมากพอชดใช้หนี้ของคุณพ่อของผมให้คุณด้วย ถือว่าผมลงแรงเพื่อหาใช้หนี้ให้คุณและทำให้คุณกลับมามีกำไร ข้อเสนอนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ หรอกนะครับ”

                วารุณลอบหัวเราะ คำพูดคำจาของเด็กคนนี้เกินวัยจนเข้าขั้นแก่แดด

                “นายยังเด็กและขาดประสบการณ์ ฉันไม่มีไอเดียพอที่จะอธิบายเหตุผลการอนุมัติเงินกู้ให้คณะกรรมการฟังแน่”

                “แต่คุณเป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้าย”

                “ก็จริง”

                ภพตะวันเป็นเด็กที่มีลูกบ้าจนน่าทึ่ง เด็กหนุ่มชุดนักเรียนมัธยมปลายมาที่นี่เพื่อขอกู้เงินเพิ่มหนึ่งพันล้านโดยรับรองว่าจะใช้หนี้ก้อนเก่าที่ถูกแทงศูนย์ไปแล้วบวกด้วยกำไรจากดอกเบี้ยเงินกู้ ตามหลักเกณฑ์แล้วนักลงทุนที่ดีจะบอกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยด้วยถ้อยคำอ้อมค้อม แต่วารุณสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีอะไรบางอย่างเดือดพล่านอยู่ในตัวเด็กคนนี้ เป็นส่วนผสมของความดื้อรั้นแบบเด็กๆ กับความแน่วแน่เกินวัยบ้าๆ ของเขา

                เผอิญว่าเขาเองก็เป็นคนบ้าเสียด้วยสิ

                วารุณหยิบปากกาหมึกซึมจากสาปเสื้อ จรดปลายปากกาลงไปเซ็นชื่ออนุมัติรับเข้าทำงาน เซ็นทับลงตรงกลางหน้ากระดาษนั่นแหละ แล้วยื่นให้เขา ภพตะวันเดินเข้ามาพลางยื่นมือไปรับ แต่คนตัวใหญ่ตวัดกระดาษแผ่นนั้นหนีมือเขาไปเสียก่อน

                “ระดับการศึกษาถือเป็นเกณฑ์พิจารณาคัดเลือกบุคคลเข้าทำงาน ในเมื่อนายมีวุฒิ ม.6 ก็ต้องเริ่มต้นจากงานตามวุฒิโดยไม่มีข้อยกเว้น”

                “ทราบแล้วครับ”

                “แค่ลมปากเพ้อฝัน ใครๆ ก็พูดได้ คนที่ทำตามคำพูดได้สิถึงจะมีค่า ฉันจะให้นายเริ่มงานในตำแหน่งที่เล็กที่สุด ในบริษัทในเครือที่มีผลประกอบการแย่ที่สุด”

                ต่างฝ่ายต่างปะทะสายตา วารุณก็ยกมุมปากขึ้นเมื่อพบว่าภพตะวันไม่หลบตา นับว่าใจกล้าไม่น้อย

                “ฉันให้เวลานายครึ่งปี หากพลิกกลับมาทำกำไรไม่ได้ เกมโอเวอร์ ถ้ากล้ารับข้อเสนอนี้ก็เอากระดาษใบนี้ไปยื่นที่เลขาของฉันได้เลย เขาจะเป็นธุระจัดการให้เอง”

                ข้อเสนอของเด็กมันบ้า แต่ของเขาก็บ้าไม่แพ้กัน สำหรับเด็กอายุสิบแปดที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากใบเกรดถือว่าเป็นเงื่อนไขท้าทายที่ยากยิ่งกว่าว่ายน้ำข้ามมหานทีสีทันดร ภพตะวันกลับยกยิ้ม พนมมือไหว้แล้วรับกระดาษอนุมัติเข้าทำงานแผ่นนั้นมาด้วยแววตาเป็นประกายฉายฉาน

                “หากผมไม่กล้า ป่านนี้ก็คงนอนอยู่บ้านเฉยๆ แล้วล่ะครับ”

                ภพตะวันกำลังจะกลับออกไป แต่ก็ถอยกลับมาเหมือนมีเรื่องลังเลใจ อยากจะพูดแต่ยังไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่

                “มีธุระอะไรอีก”

                “ผมขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปซื้อชุดทำงานได้มั้ยครับ” เมื่อเห็นว่าวารุณขมวดคิ้ว ภพตะวันจึงแบมือออกทั้งสองข้าง “นอกเสียจากว่าคุณต้องการให้ผมใส่ชุดนักเรียนแบบนี้ไปทำงาน”

[1] เป็นหนังสือลำดับที่ 5 ในหมวดผู้เผยพระวจนะ ประกอบด้วยคำทำนายสำคัญเกี่ยวกับการปลดปล่อยชนชาติอิสราเอลและผู้ชอบธรรม และการล่มสลายของ บาบิโลเนีย อัสซีเรีย, ฟิลิสเตีย, โมอับ, และซีเรีย อิสราเอลเหนือ (ขณะนั้นชนชาติอิสราเอลแบ่งเป็นอิสราเอลทางเหนือและยูดาห์ทางใต้), เอธิโอเปีย, อียิปต์โบราณ, อาหรับ และฟีนิเซีย