ตอนที่ 4 หรือช่วยตัวเองมากไป?

มู่หรงจิ่ง เพิ่งจะรู้ซึ้งว่าคำว่า "เดี๋ยวก่อน" ของเธอนั้นหมายถึงให้หยุดจริงๆ ก็ตอนที่โดนฝ่าเท้าของ เสิ่นชิง ยันเข้าเต็มรักที่ใบหน้านี่แหละ

จากนั้นเขาก็ได้แต่ยืนอึ้ง มองดูร่างบางกลิ้งขลุกขลักลงจากเตียงอย่างรีบร้อน เธอไม่รอให้เขาเข้าไปประคองด้วยซ้ำ แต่กลับตะเกียกตะกายลุกขึ้นโซเซพุ่งตรงไปยังห้องน้ำทันที

แล้วหลังจากนั้น... เขาก็ทำได้เพียงยืนจ้อง "ไอ้จั่นเจา" ของตัวเองที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางทางจนมันค่อยๆ คลายความแข็งขึงและหดตัวลงอย่างน่าเวทนา ไฟราคะที่เคยลุกโชนถูกดับมอดลงสนิท เขาทำได้เพียงรอให้เธออาเจียนจนเสร็จ เพื่อจะได้อุ้มเธอกลับไปนอนที่เตียงดีๆ

...

เช้าวันต่อมา

เสิ่นชิงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังลั่น ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา เธอก็รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดเพราะอาการแฮงก์

"ไอ้ร้านนั่นมันขายเหล้าปลอมให้ฉันแน่ๆ! ขวดละตั้ง 688 หยวน โคตรหน้าเลือดเลย"

เธอยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองแรงๆ พยายามเรียกสติให้คืนมา และสิ่งที่ทำให้เธอตาสว่างได้จริงๆ ก็คือเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์...

เธอไปทำงาน... สายแล้ว!

แม้จะลังเลว่าสภาพหัวจะระเบิดแบบนี้ควรลาหยุดดีไหม แต่สุดท้ายความเสียดายเงินที่เพิ่งถลุงใช้จ่ายแบบขาดสติไปก็ทำให้เธอตัดสินใจไปทำงาน

เมื่อวานไม่น่าสั่งเหล้านอกนั่นมาดื่มเลยจริงๆ! รู้งี้เสียใจชะมัด แถมยังแพงหูฉี่อีก!

เดิมทีเธอก็แค่กะจะดื่มเบียร์สักสองสามขวดเพื่อประชดชีวิตที่ถูกแม่บังคับให้จดทะเบียนสมรสกับคนแปลกหน้า แต่ไม่รู้ตอนนั้นผีเข้าหรือยังไง ถึงได้รู้สึกว่าเบียร์มันไม่แรงพอ เลยวู่วามสั่งเหล้านอกมาหนึ่งขวด

ปกติเธอก็ไม่ใช่คนคอแข็งอยู่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอซ่าดื่มเหล้านอกผสมชาเขียวไปครึ่งขวด ตอนดื่มมันก็หวานๆ ลื่นคอดีหรอก แต่ตอนนี้เธอซึ้งถึงฤทธิ์เดชของแอลกอฮอล์แล้วจริงๆ

ที่สำคัญ... เสิ่นชิงอยากรู้มากว่าเมื่อคืนพอถึงบ้านแล้วเธอทำอะไรลงไปบ้าง ทำไมท่อนล่างถึงได้เปลือยเปล่าล่อนจ้อน แต่เสื้อท่อนบนยังอยู่ครบแบบนี้ล่ะ?

แถมร่องรักยังรู้สึกระบมแปลกๆ เวลาเดินจะมีความรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ เหมือนโดนเสียดสีจนถลอก

เธอยื่นมือลงไปสำรวจ พอลองนวดคลึงที่กลีบเนื้อเบาๆ ปลายนิ้วที่สะกิดโดนปากทางก็ทำให้เนื้อนุ่มข้างในรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมา

หรือว่า... เมื่อคืนเมากลับมาแล้วฉันจะช่วยตัวเองหนักมือไปหน่อย?

ช่วงนี้ประจำเดือนใกล้จะมา ปกติเธอก็มักจะมีความต้องการสูงในช่วงนี้อยู่แล้ว และมักจะดูหนังผู้ใหญ่เพื่อช่วยระบายอารมณ์

แต่ประเด็นคือเมื่อคืนเธอจัดหนักแค่ไหนกันแน่ ทำไมสมองถึงขาวโพลนจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด?

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสกับอาการ "ภาพตัด" ซึ่งมันไม่โอเคเลยจริงๆ พยายามนึกเท่าไหร่หัวก็ว่างเปล่า เหมือนมีใครขโมยเวลาช่วงกลางคืนของเธอไปทั้งคืนอย่างนั้นแหละ

เสิ่นชิงทุบหัวตัวเองอีกรอบ เห็นว่าเวลาไม่คอยท่าแล้วจึงรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดอย่างเร่งรีบ

ก่อนจะออกจากบ้าน เธอยังอุตส่าห์รื้อเตียงเพื่อหา "ผัวปลอม" ของเธอว่าจะเอามาชาร์จแบตและล้างทำความสะอาดเสียหน่อย

ปรากฏว่าหาไม่เจอ แต่ดันไปเจอใบทะเบียนสมรสสองเล่มที่จดมาเมื่อวานแทน

สองเล่มเหรอ? หรือว่าเมื่อวานพอจดเสร็จเธอก็หยิบของตาคนนั้นติดมือมาด้วย?

เสิ่นชิงสมองเบลอเกินกว่าจะคิดละเอียด เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วพุ่งตัวออกจากบ้านทันที ทุกอย่างค่อยกลับมาคิดตอนเลิกงาน!

เธอมองแอปเรียกรถเห็นว่าคนขับใกล้จะถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว จึงยิ่งสปีดความเร็วในการวิ่งจนเกือบจะพุ่งชนคนคนหนึ่งเข้า

"เฮ้ย!"

"ขอโทษค่ะ!" เสิ่นชิงนึกว่าตัวเองชนคนเข้าแล้ว จึงรีบหันไปผงกหัวขอโทษขอโพยแล้วรีบวิ่งต่อไปอย่างเร่งรีบ

ผู้ชายคนเมื่อกี้สวมรองเท้าแตะหูคีบ ในมือถือถุงอาหารเช้า เดินไปพลางกัดปาท่องโก๋ไปพลาง... เฮ้อ น่าอิจฉาพวกที่ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานจริงๆ ได้นั่งกินมื้อเช้าชิลล์ๆ แบบนั้น ดีจังเลยนะ

ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังอิจฉาเขาอยู่นั้น ชายคนดังกล่าวที่ถือปาท่องโก๋ที่แหว่งไปครึ่งหนึ่งก็ได้แต่ยืนอึ้ง มองตามแผ่นหลังของเธอที่วิ่งจากไป

มู่หรงจิ่งตั้งใจจะเอาอาหารเช้ามาให้เสิ่นชิง เพื่อจะหาข้ออ้างเข้าไปทำความคุ้นเคยเพิ่มความสัมพันธ์สักหน่อย

ปรากฏว่า... ยัยนี่วิ่งหนีไปซะงั้น?

ดูเหมือนว่าเธอจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร?

...

ตอนเที่ยง

มู่หรงจิ่งนั่งยองๆ อยู่ริมถนน มือหนึ่งคีบบุหรี่ อีกมือยกโทรศัพท์ขึ้นมาส่องหน้าตัวเองจากกล้องหน้า

ผมเริ่มยาวแล้วแฮะ เหมือนจะไม่ได้ตัดมาสามเดือนแล้ว สงสัยต้องไปเล็มให้ดูเป็นผู้เป็นคนกว่านี้หน่อย นอกจากเรื่องผม เขาก็ไม่เห็นว่าหน้าตาตัวเองจะเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ตรงไหนเลยนี่นา

เขาวิจัยใบหน้าตัวเองอยู่นาน ก็ไม่เห็นว่ามีปัญหาอะไร แล้วทำไมยัยนั่นถึงจำเขาไม่ได้ล่ะ?

เขาสบถเบาๆ ทิ้งก้นบุหรี่แล้วลุกขึ้นยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

พอหันกลับมา ก็เจอพวกลูกน้องในอู่ซ่อมรถกำลังยักคิ้วหลิ่วตาให้

"พี่จิ่ง เป็นไรพี่ เช้านี้ส่องกระจกไปกี่รอบแล้วเนี่ย ห่วงหล่อขึ้นมาเชียวนะ มีเมียแล้วมันต่างกันจริงๆ เว้ย!"

"ไปไกลๆ เลยไอ้พวกเวร ถ้าพูดจาดีๆ ไม่ได้ก็หุบปากไป" มู่หรงจิ่งจุดบุหรี่มวนใหม่แล้วนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็กพลางมองลูกน้องที่ค่อยๆ เดินมารุมล้อมเขา

"พี่ไปหาเมียมาจากไหนเนี่ย ไม่เห็นส่งข่าวเลย ดูอย่างไอ้เแปดสิ มันจีบ 'น้องเจวน' แม่ค้าขายของทอดหน้าโรงเรียน ตั้งแต่เริ่มจีบจนคบกันพวกเรารู้ละเอียดยิบ แต่พี่เนี่ยอยู่ๆ ก็คว้าเมียมาเฉยเลย ไม่คิดจะเลี้ยงข้าวพวกผมสักมื้อเหรอพี่ ไม่เห็นพวกผมเป็นพี่น้องเลยนี่หว่า"

"นั่นดิพี่จิ่ง หรือพี่กลัวพวกผมไม่ช่วยใส่ซองฮะ?"

มู่หรงจิ่งเห็นพวกนั้นเริ่มแซวหนักเข้าก็ชักจะรำคาญ "พวกแกจะไปรู้อะไรวะ ข้าน่ะแต่งงานสายฟ้าแลบเว้ย แม่ง... ข้ายังไม่คิดเลยว่าเมื่อวานจะเป็นวันที่ข้าต้องแต่งงาน"

คำพูดนี้ยิ่งทำให้พวกนั้นอยากรู้อยากเห็นหนักกว่าเดิม แต่ก่อนที่ใครจะถามอะไรต่อ มู่หรงจิ่งก็ปัดขากางเกงลุกขึ้นแล้วพูดว่า "หุบปากให้หมด ไม่ต้องถาม ไว้ตอนจัดเลี้ยงข้าเรียกพวกแกแน่ ส่วนเงินใส่ซองไม่ต้อง เดี๋ยววันหลังข้าจะพาสาวแกมาให้รู้จัก แต่พวกแกต้องหุบปากสุนัขไว้ให้ดี อะไรไม่ควรถามก็อย่าถาม เมียข้าขี้อาย เดี๋ยวเธอจะตกใจกลัว"

พอพูดถึงเสิ่นชิง รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่หรงจิ่งก็ดูสดใสขึ้นมาทันที

ตอนนี้เธอดูเป็นคนเงียบๆ และขี้กลัวจริงๆ นั่นแหละ

เมื่อคืนตอนเธอร้องไห้กระซิกๆ เขาแทบไม่กล้าส่งเสียงดังใส่เธอเลย เพราะกลัวจะทำเธอขวัญกระเจิง

โตมาทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ?

มู่หรงจิ่งมองไปทางถนนแต่ไม่เห็นวี่แววของเสิ่นชิง เธอคงยังทำงานอยู่ กว่าจะเลิกงานกลับมาก็อีกตั้งหกชั่วโมง

เวลาแม่งโคตรยาวนานเลยว่ะ!

แต่ก็นะ วันนี้อากาศดีจริงๆ ออกซิเจนก็ดูจะสดชื่นเป็นพิเศษ!

มู่หรงจิ่งรู้สึกว่าท้องฟ้าในวันนี้ดูจะสีฟ้าสดใสกว่าปกติเยอะเลยแฮะ ไม่เลวๆ

...

หกโมงเย็น

เสิ่นชิงเลิกงานกลับมา

การไปทำงานสายทำให้เธอถูกหักเบี้ยขยันของเดือนนี้ไปเรียบร้อย ทำเอาเธออารมณ์ไม่จอยสุดๆ บวกกับเรื่องที่ดื่มจนภาพตัดเมื่อคืนด้วย

ตอนทำงานอยู่ๆ เธอก็ฉุกนึกถึงภาพลางๆ ได้ว่า เมื่อคืนตอนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน เหมือนจะมีคนมาส่งเธอเข้าบ้านจริงๆ แต่พอนึกละเอียดๆ ก็นึกไม่ออก มันเลยทำให้เธอหงุดหงิดใจมาก การพาคนแปลกหน้าเข้าบ้านไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ

เมื่อเช้าเธอรีบออกจากบ้านจนไม่ได้สำรวจว่ามีของอะไรหายไปไหม เกิดมีขโมยเข้าบ้านขึ้นมาล่ะก็สยองแน่!

เสิ่นชิงก้มหน้าก้มตาควานหากุญแจในกระเป๋า ใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ลังเลว่าควรจะกดเบอร์ 191 เตรียมโทรแจ้งตำรวจไว้ก่อนเลยดีไหม ถ้าเปิดประตูเข้าไปแล้วเจออะไรผิดปกติจะได้กดโทรออกทันที

ในขณะที่เธอกำลังเดินเข้าไปในเขตหมู่บ้าน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงผิวปากเบาๆ ดังมาจากข้างทาง

พอหันไปมองตามเสียง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าอู่ซ่อมรถใต้ตึก มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือถือประแจด้ามโต เขากำลังก้าวเดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางคุกคาม...

..