บทที่ 2

เขมินทร์อุ้มร่างน้อยขึ้นวางบนตัก โยกตัวไปมาอย่างแสนรัก ภาพนั้นเป็นภาพที่ผู้ใหญ่เห็นจนชินตา แต่ก็อยู่ในขอบเขตเสมอ เพราะเขมินทร์โอบกอดน้องด้วยความเอ็นดูและรักใคร่ แล้วยังทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน

“ไปโรงเรียนโดนใครรังแกหรือเปล่าครับ” เขมินทร์เอ่ยถามน้องน้อยบนตักที่นั่งเล่นโยกไปโยกมาอย่างสนุกสนาน

“ไม่มีใครรังแกค่ะ แต่ดอกแก้วโดนล้อ”

“ใครกล้าล้อดอกแก้วครับ พี่จะไปจัดการมัน”

“เพื่อนๆ ในห้องล้อดอกแก้วค่ะ”

“ล้อว่ายังไงครับ” เขมินทร์ก้มลงถามคนบนตักที่ตอนนี้กำลังหน้างอ

“ล้อว่าดอกแก้วเป็นแฟนกับนายเอ็กซ์ค่ะ”

“นายเอ็กซ์เป็นใครกันครับ” เขมินทร์ขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากัน เด็กสมัยนี้ อยู่ประถมก็มีแฟนกันแล้วหรือไง

“เป็นเพื่อนในห้องค่ะ ชอบแกล้งดึงผมเปียดอกแก้วเรื่อยเลย แล้วเพื่อนๆ ก็เลยแซวว่านายเอ็กซ์จีบดอกแก้ว” เด็กหญิงฟ้องแล้วทำหน้างอนๆ อย่างไม่ชอบใจ

“จีบยังไงถึงได้แกล้งดึงผมเปียของดอกแก้วครับ ถ้าเป็นแฟนกับพี่ พี่ไม่ยอมให้ใครรังแก และพี่ก็จะไม่รังแกคนที่พี่รักด้วย”

“นั่นน่ะสิคะ”

“ดอกแก้วก็บอกทุกคนไปเลยสิครับว่ามีคู่หมั้นแล้ว”

“พอดอกแก้วพูดแบบนั้น ก็โดนล้อค่ะว่าแก่แดด”

“ใครล้อ พี่จะไปจัดการมัน”

“ถ้าจะไปจัดการ ต้องไปจัดการทั้งห้องนะคะ บางคนบอกว่าดอกแก้วขี้โม้ค่ะ ไม่เชื่อว่ามีคู่หมั้นจริงๆ” การะบุหนิงทำปากยื่นอย่างขัดใจ

“ให้พี่ไปจัดการดีไหมครับ”

“พี่เขมจะทำยังไงคะ แต่ไม่ทำรุนแรงนะคะ”

“ทำไมล่ะครับ”

“พวกเค้าเป็นเพื่อนกับดอกแก้วนี่คะ ถ้าทำรุนแรงพี่เขมก็จะกลายเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กยังไงคะ”

“เป็นห่วงพี่เหรอครับ กลัวพี่จะโดนว่า”

“ใช่ค่ะ ดอกแก้วไม่อยากให้ใครว่าพี่เขมของดอกแก้ว” เด็กหญิงออดอ้อนอย่างแสนน่ารัก

“โอเคครับ เดี๋ยวพี่จะจัดการเอง”

“พี่เขมจะจัดการยังไงคะ”

“ไว้ใจพี่หรือเปล่าล่ะครับ”

“ไว้ใจค่ะ”

“งั้นพี่จัดการเอง” หลังจากเขมินทร์พูดแบบนั้น เขาก็ไปส่งและไปรับเธอที่โรงเรียนเป็นประจำ การะบุหนิงเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เพื่อนๆ ที่เคยล้อเธอ ไม่หยอกล้อเธออีก แล้วเวลาที่เห็นเขมินทร์ไปส่งเธอ เพื่อนๆ จะกรูกันออกมาเหมือนดีใจที่ได้เห็นเขา เด็กหญิงเอ่ยถาม แต่ไม่ได้รับคำตอบ เพราะพี่ชายข้างบ้านกลับบอกว่าเป็นความลับ เอาไว้จะบอกตอนโตแล้ว

วันหนึ่งทั้งการะบุหนิงและเขมินทร์ก็มีเพื่อนบ้านใหม่ที่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังติดกัน ครอบครัวของวิสูทกับจันทร์กนกมีลูกสาวหนึ่งคนคือบุษรา ทำให้การะบุหนิงมีเพื่อนเล่นเพิ่มมาอีกหนึ่งคนที่อายุไล่เลี่ยกัน

เด็กหญิงบุษราย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนเดียวกับการะบุหนิง แต่เธอมีนิสัยขี้อิจฉา ชอบยุแยงให้เพื่อนๆ ทะเลาะกัน แถมยังชอบแกล้งการะบุหนิงอยู่บ่อยครั้ง เสียงร้องไห้ของการะบุหนิงทำให้เขมินทร์รีบเข้าไปดูเหตุการณ์ จึงได้เห็นว่าบุษรากำลังเอาตุ๊กตาของการะบุหนิงไปทึ้งเล่นจนขาดกระจุย

“ทำอะไรน่ะ” เขมินทร์ถามเสียงเข้ม เขาไม่ใคร่จะชอบนิสัยของบุษรานัก

“บุษเค้าเอาตุ๊กตาของดอกแก้วไปหักแขนหักขาหมดเลยค่ะ”

“ทำแบบนี้ได้ยังไงบุษ” เขมินทร์ดุเด็กหญิงที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า

“ก็ดอกแก้วงก ไม่ยอมให้บุษ ขอกันแค่นี้ก็ไม่ได้”

“มันของดอกแก้วนะคะ ดอกแก้วให้เล่นได้ แต่ให้เลยไม่ได้ ตุ๊กตาตัวนี้พี่เขมซื้อให้ดอกแก้วนะ” ดอกแก้วฟ้องบ้าง แต่ไปหลบด้านหลังเขมินทร์เนื่องจากกลัวบุษราจะหยิกเข้าอีก

“ตัวเองมีของเล่นเยอะแยะ แบ่งให้คนอื่นเล่นบ้างก็ไม่ได้”

“ของอย่างอื่นเค้าก็ให้ตัวเองนะ แต่ตุ๊กตาตัวนี้ของพี่เขมซื้อให้เค้า” ดอกแก้วตอบไปร้องไห้สะอึกสะอื้นไปอย่างแสนเสียดาย

“บุษรา เธอนี่ใจร้ายจริงๆ ถึงกับทำลายข้าวของของคนอื่นเลยหรือไง” บุษราโดนดุก็แหกปากร้องเสียงดัง แต่เพราะจริงๆ แล้วเห็นผู้ใหญ่กำลังเดินมาทางนี้นั่นเอง เด็กหญิงวิ่งไปกอดมารดา

“บุษเป็นอะไรลูก ใครรังแก”

“พี่เขมตีหนูค่ะ แถมดอกแก้วก็ไม่ยอมให้เล่นของเล่น พอบุษเล่นก็เอาตุ๊กตาไปหักแขนหักขาจนหมด เพราะไม่อยากให้บุษได้เล่นของเล่น”

“นี่เธอ!!!” เขมินทร์ถึงกับควันออกหู อยากจะเข้าไปตีเด็กเลี้ยงแกะให้น่วมนัก

“แบ่งให้น้องเล่นบ้างสิดอกแก้ว อย่าขี้เหนียวนักสิลูก” เกดแก้วบอกบุตรสาว แต่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นการะบุหนิงร้องไห้กอดขาเขมินทร์แน่น

“ลูกก็เหมือนกันเขม เราเป็นผู้ชายไม่ดุหรือรังแกน้องผู้หญิงนะคะ” อินทิราเตือนบุตรชาย

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณแม่ คุณป้า”

“เรื่องของเด็กๆ ทะเลาะกันธรรมดา ลิ้นกับฟันค่ะ ดิฉันไม่ถือโทษโกรธหรอกนะคะ เอาเป็นว่าเลิกแล้วกันไปนะคะ” จันทร์กนกรีบปราม เพราะรู้นิสัยของบุตรสาวดีว่าไม่ยอมให้ใครรังแกแน่นอน

“แหม... ฝีมือทำอาหารของพี่เกดนี่อร่อยจริงๆ เลยนะคะ”

จันทร์กนกกับสามีรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ทำให้ผู้ใหญ่คนอื่นๆ มองหน้ากันเมื่อเห็นกิริยาบนโต๊ะอาหารของเพื่อนบ้านคนใหม่

ยิ่งเขมินทร์นั้นยิ่งไม่ชอบเพื่อนบ้านใหม่ครอบครัวนี้เลย เขาคิดว่าหลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จ คงต้องคุยกับมารดาและป้าเกดแก้วให้รู้เรื่องกันไป เขาไม่ชอบคนหน้าไหว้หลังหลอก ละโมบอยากได้ของคนอื่นแบบนี้