29 เข้าข้างความจริง

“ไหนคุณเจสสิก้าบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าตำแหน่งงานว่างในบริษัทมีแค่สองตำแหน่ง! แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีตำแหน่งผู้ช่วยเลขาฯ เพิ่มขึ้นมาสำหรับเพลิงคนเดียวได้ล่ะ? แบบนี้มันสองมาตรฐานชัด ๆ” เฌอเบลล์แย้งเสียงสูง สายตามองเจสสิก้าสลับกับเพลิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ เจสสิก้าชะงักเท้าหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเฌอเบลล์อย่างช้า ๆ ร่างบางยืดตัวตรง แผ่รังสีความทรงอำนาจและเย็นชาออกมาจนคนรอบข้างต้องกลืนน้ำลาย

“ฉันคิดว่าเธอคงเข้าใจอะไรผิดไปนะเฌอเบลล์....”เจสสิก้ากระตุกยิ้มมุปากเป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนและเหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

“ตำแหน่งพนักงานทั่วไปมันว่างแค่นั้นจริง ๆ แต่ตำแหน่งผู้ช่วยเลขฯ นี้นะ...มันคือตำแหน่งที่ฉันพิจารณาจัดตั้งขึ้นมาใหม่เป็นการส่วนตัว”

เจสสิก้าเว้นจังหวะก้าวขยับเข้าไปใกล้เฌอเบลล์อีกหนึ่งก้าว สายตาคมสวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่ปรับพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเน้นหนักชัดเจนทุกคำ

“และที่สำคัญ.....ในฐานะที่เพลิงเป็นสามีของผู้บริหารระดับสูงอย่างฉัน ฉันย่อมมีสิทธิ์เด็ดขาดในการตัดสินใจเพิ่มตำแหน่งใหม่ให้เขาตามความเหมาะสม โดยไม่จำเป็นต้องขอความเห็นชอบจากพนักงานระดับต้อนรับอย่างเธอ”

เฌอเบลล์หน้าชวาบเหมือนถูกตบหน้ากลางสี่แยก ความเจ็บปวดและความอับอายจุกแน่นอยู่ในอกเมื่อได้ยินคำว่าสามีของผู้บริหารจากปากเจสสิก้าเต็มสองรูหู

“ถ้าเธอรับเรื่องนี้ไม่ได้ หรือรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมจนทนทำงานต่อไปไม่ไหว....ใบลาออกอยู่ที่ฝ่ายบุคคล เขียนแล้วยื่นได้เลยฉันพร้อมจะเซ็นอนุมัติให้ทันที”

เจสสิก้าปรายสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะตอกหน้าปิดท้ายอย่างไม่แยแส

เสียงดนตรีสดจังหวะอะคูสติกเบา ๆ ภายในร้านอาหารนั่งชิลยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของเฌอเบลล์เย็นลงได้เลย แสงไฟสีส้มสลัวกระทบแก้วคอกเทลในมือที่เธอถือเอาไว้แน่น เฌอเบลล์ยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะวางกระแทกโต๊ะเสียงดังด้วยความอัดอั้น

“พี่ไม่ชอบมันเลยฌาน...ไม่ชอบเลยสักนิด! เจสสิก้ามันถือว่าตัวเองเป็นเจ้าของบริษัท เป็นผู้บริหารสูงส่งแล้วจะกดหัวพวกเรายังไงก็ได้เหรอ?” เฌอเบลล์เริ่มเปิดฉากบ่นกับน้องชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และแรงอารมณ์

ฌานถอนหายใจออกมาแผ่วเบา รินน้ำเปล่าส่งให้พี่สาว

“พี่เบลล์ ก็ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ ดื่มเบา ๆ หน่อย”

“จะให้พี่ใจเย็นได้ยังไง! ที่ฉันเกลียดมันที่สุดไม่ใช่เรื่องที่มันให้พี่ไปนั่งเป็นพนักงานต้อนรับหรอกนะ.....แต่เป็นเรื่องเพลิง เพลิงกับฉันกำลังจะไปได้ดีอยู่แล้วเชียว แต่มันกลับใช้ความร่ำรวยใช้ตำแหน่งผู้บริหารแย่งเพลิงไปจากพี่!” เฌอเบลล์เค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตาฉายแววเจ็บปวดและแค้นเคือง เฌอเบลล์กุมมือตัวเองแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อนึกถึงภาพความสำเร็จของอีกฝ่าย

“มองดูมันสิฌาน....ทำไมชีวิตมันถึงได้เพียบพร้อมขนาดนั้น มีทั้งเงิน มีทั้งอำนาจหน้าที่การงานก็ก้าวหน้าจนพี่ตามแทบไม่ทัน แล้วดูเราสิ ดูเราตอนนี้สิฌาน ต้องมานั่งฉีกยิ้มให้คนอื่นที่หน้าเคาน์เตอร์ พี่ยอมรับไม่ได้หรอกนะ!”

ฌานมองพี่สาวด้วยสายตาหนักใจ เขาประสานมือไว้บนโต๊ะแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ แต่มั่นคง

“พี่เบลล์ แต่ผมว่าพี่กำลังอคติกับพี่เจสเกินไปนะ” คำพูดของน้องชายทำเอาเฌอเบลล์ชะงัก มองหน้าฌานอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“ฌาน! นี่แกเข้าข้างมันเหรอ?”

“ผมไม่ได้เข้าข้างใคร แต่ผมพูดตามความเป็นจริง พี่เจสเขาเป็นญาติเรานะพี่เบลล์ ที่เขารับเราทำงาน และให้เราเริ่มจากงานระดับล่าง มันก็เป็นระบบของบริษัทเขา ถ้ามองตามจริง พี่เจสเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเขาเรียนจบมา เขาสร้างบริษัทขึ้นมาด้วยความสามารถของตัวเองทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีพ่อ” ฌานเอ่ยขัดขึ้นก่อนที่พี่สาวจะโวยวายไปมากกว่านี้

“ส่วนพี่เพลิง....ถ้าพี่เพลิงเขาเลือกที่จะอยู่ตรงนั้นมันก็เป็นเพราะตัวของพี่เพลิงเอง ไม่ใช่เหรอครับ? พี่เบลล์จะไปโยนความเกลียดชังทั้งหมดให้พี่เจสคนเดียวได้ยังไง”

“แก....” เฌอเบลล์อ้าปากค้าง หน้าชาไปแถบหนึ่งเมื่อถูกน้องชายแท้ ๆ ตอกกลับเข้าให้ ความรู้สึกเคว้งคว้างและทับถมด้วยความริษยายิ่งแล่นริ้วขึ้นมาจนเธอพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จ้องหน้าน้องชายด้วยความขุ่นเคือง

“แกไม่ต้องทำมาเป็นพูดดีเลยฌาน! แกไม่สงสัยบ้างหรือไง ที่อยู่ ๆ สองคนนั้นไปแต่งงานกัน ไปเป็นสามีภรรยากันตอนไหน? ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นฉันไม่เคยได้ยินหรือรู้เรื่องมาก่อนเลย ฉันเชื่อว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำ พวกเขาแทบจะไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ!” เฌอเบลล์ตวาดเสียงเข้ม กระแทกแก้วคอกเทลลงบนโต๊ะจนน้ำกระฉอกขอบแก้ว

เฌอเบลล์ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวงและจับผิด ขณะที่หวนนึกถึงอดีตที่ผ่านมา เพลิงเคยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอ เคยมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น แต่จู่ ๆ วันหนึ่งเขากลับเดินข้างเจสสิก้าในฐานะ 'สามีของผู้บริหาร' อย่างหน้าตาเฉย

“มันต้องมีเรื่องอะไรปิดบังอยู่แน่ ๆ... เพลิงไม่มีทางมองเจสสิก้าแน่ ๆ ถ้ามันไม่ใช้กลอุบายหรือเอาเงินเอาตำแหน่งไปล่อ!”

ฌานมองอาการฟูมฟายของพี่สาวแล้วได้แต่สลดใจ เขาส่ายหน้าเบา ๆ พลางถอนหายใจยาว