ตอนที่ 32 : วันที่ฉันรอคอย (2)

“ปู่เข้าใจและเห็นด้วยกับคุณหนูหวังนะ! แต่มันต้องมีสักทางออกสิที่จะทำให้เราไม่ต้องยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้” พูดจบ คุณปู่หยางผู้ซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุดก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาหันไปหา คุณชายหยางเว่ย หลานชายคนโตของเขา ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณชายหยางหลินซีนั่นเอง ซึ่งคุณชายหยางเว่ยคนนี้เป็นคุณชายรูปหล่อผู้ที่เพิ่งขึ้นสืบทอดกิจการต่อจากคุณปู่หยางของเขา เพราะพ่อและแม่ของเขาได้จากไปตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก คุณชายหยางเป็นเด็กจบนอกที่มีความคิดสมัยใหม่และเข้าใจการพัฒนาของโลกมากกว่าใครในรุ่น

“งั้นให้หยางเว่ย หลานชายคนโตของปู่เข้าพิธีแต่งงานแทนได้ไหมล่ะ?”

“หา!” หวังชุนเทียนผู้ซึ่งเป็นพ่อของคุณหนูหวังทั้งสี่ก็อุทานออกมาด้วยความตกใจทันที พร้อมกับถามขึ้น “แต่จู่ ๆ เราจะมาสลับตัวเจ้าบ่าวอย่างงี้ได้อย่างไงกัน? การแต่งงานไม่ใช่ของเล่นนะครับ”

“ก็เพราะว่าการแต่งงานไม่ใช่ของเล่นนะสิเถ้าแก่หวัง ฉันถึงกล้ายกหลานชายคนโตให้ เพราะนั่นหมายความว่าเยี่ยนอิงจะไม่ได้แค่เป็นสะใภ้ของเราเท่านั้น แต่หวังเยี่ยนอิงจะมาเป็นคนสืบทอดตระกูลและสมบัติพร้อมกับหลายชายของฉันด้วย ซึ่งนับว่าเป็นการชดเชยที่ต้องทำให้หวังเยี่ยนอิงต้องเสียใจจากการแต่งงานครั้งนี้อย่างไงล่ะ!”

หวังชุนเทียนที่ได้ยินแบบนั้นก็ดึงตัวเซี่ยนอิงผู้เป็นลูกสาวคนโตออกมาปรึกษาห่าง ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะสรุปได้ว่าจะให้เยี่ยนอิงเป็นคนตัดสินใจการแต่งงานครั้งนี้ด้วยตัวเอง

เมื่อสรุปได้เช่นนั้น เซี่ยนอิงก็เดินกลับไปที่ห้องแต่งตัวซึ่งอยู่ด้านบน พร้อมกับพูดเรื่องราวทุกอย่างให้เยี่ยนอิงฟัง พร้อมทั้งอธิบายให้ฟังด้วยว่าหากการแต่งงานครั้งนี้ถูกล้มเลิกลง ความน่าเชื่อถือทางธุรกิจของทั้งสองตระกูลก็จะสูญเสียไปด้วยเช่นกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เซี่ยนอิงพยายามอธิบายให้น้องฟังว่าอย่าได้สนใจในเรื่องธุรกิจอะไรเลย สิ่งเดียวที่สกุลหวังต้องการคือให้เยี่ยนอิงมีความสุขก็เท่านั้นเอง

หลังจากเยี่ยนอิงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากพี่สาวของเธอ เธอก็รู้ดีว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะทำลายงานแต่งงานนี้เพื่อความสุขของตนเองได้ เพราะหากแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักก็คงจะทำให้เธอเป็นทุกข์ไปทั้งชีวิต แต่ในตอนนี้เยี่ยนอิงไม่ใช้เด็กเล็กที่ควรได้รับการตามใจอีกต่อไปแล้ว มันถึงเวลาที่เธอควรจะคิดแบบผู้ใหญ่เสียบ้าง

“ตกลงค่ะ! หนูจะแต่งงานกับคุณชายหยางเว่ย”

คำตอบของเยี่ยนอิงทำเอาพี่สามคนตกใจเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เล็กยันโตพวกเขารู้ดีว่าเยี่ยนอิงนั้นเป็นเด็กดื้อไม่ชอบทำอะไรที่ขัดใจตนเอง โดยเฉพาะเซี่ยนอิงที่ตกใจมากกว่าใคร เธอจึงรีบพูดกับน้องสาวขึ้น

“น้องคิดดีแล้วหรอ? ลองคิดดูใหม่อีกสักทีได้นะ! บางครั้งการเสียสละอาจจะทำให้น้องต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิตนะ”

เยี่ยนอิงพยายามยิ้มกว้างขึ้น พร้อมกับปาดน้ำตาออกจากแก้ม ก่อนที่เธอจะตอบพี่สาวกลับไป “หนูคิดดีแล้วค่ะ! ในเมื่อสวรรค์กำหนดให้เส้นทางชีวิตหนูต้องเลือกแบบนี้ หนูเชื่อว่าสวรรค์คงมีอะไรดี ๆ รอไว้ให้หนูอย่างแน่นอน”

พลังความคิดบวกของเยี่ยนอิงกลับมาอีกครั้ง ทำให้เหล่าพี่สาวทั้งสามค่อยห่างห่วง และเยี่ยนอิงจึงรีบไปแจ้งให้ฝ่ายสกุลหยางทราบขึ้นทันที

พิธีแต่งงานระหว่างหวังเยี่ยนอิงและหยางเว่ยได้เริ่มต้นขึ้น เหล่าแขกมากมายต่างมาร่วมงานด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี แม้ในความคิดของพวกเขาจะรู้สึกสงสัยกับเจ้าบ่าวที่สลับคนกัน แต่เมื่อมองในมุมธุรกิจนับว่าทั้งสองสกุลสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างเก่งกาจเลยทีเดียว

หลังจากที่เสร็จสิ้นพิธีแต่งงานแล้ว เยี่ยนอิงก็ขึ้นรถกลับไปพร้อมกับคนสกุลหยาง สายตาของเธอไม่เหลียวมองหยางหลินซีเลยแม้แต่น้อย แม้หัวใจของเธอจะเจ็บปวดที่ถูกเขาทำลายอย่างไม่เหลืออะไร แต่เยี่ยนอิงก็ต้องกลั้นน้ำตาไว้ และไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาได้เห็นเป็นอันขาด

               

...เมื่อรถมาจอดที่หน้าคฤหาสน์ของสกุลหยาง ก็เริ่มเป็นค่ำแล้ว คุณชายหยางเว่ยจึงพาเยี่ยนอิงขึ้นไปพักที่ห้องหอซึ่งถูกตระเตรียมไว้ให้คู่บ่าวสาวนั่นเอง เมื่อเยี่ยนอิงได้เห็นดอกกุหลาบมากมายที่โรยอยู่บนเตียง น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาด้วยความโกรธ เธอพลางคิดในใจว่าค่ำคืนนี้ควรจะเป็นค่ำคืนที่เธอได้ร่วมรักครั้งแรกกับคุณชายหยางหลินซีที่เธอรัก แต่เธอกลับไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะไปร่วมรักกับคนแล้วในขณะที่เธอต้องเฝ้ารอเข้าอยากอดทน

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!” เยี่ยนอิงกรี๊ดออกมาทั้งน้ำตา พร้อมกับใช้มือเรียวบางของเธอกระผ้าปูที่นอนที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบอย่างแรง จนทำให้ผ้าปูหลุดออกมาจากที่นอน พร้อมกับกลีบกุหลาบมากมายที่หล่นลงพื้น 

ทางด้านของคุณชายหยางเว่ยที่หันมาเห็นอาการของเยี่ยนอิงที่กำลังร้องไห้และกรี๊ดออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวเธอเข้ามากอดทันที ทำให้เยี่ยนอิงหยุดการกระทำทุกอย่างลง และทิ้งตัวร้องไห้ในอ้อมกอดของคุณชายหยางเว่ยอย่างห้ามใจไม่ได้

“ฮือออออออออออออออออ!! ทำไม? ทำไม? ฉันเฝ้ารอเข้าอย่างอดทน ฉันนับวันรอที่จะได้เข้าหอกับเขา แต่เขากลับไปเข้าหอกับผู้หญิงอื่นแทน ฮือออออออออออออ!! ทำไม?”

เยี่ยนอิงถามขึ้นมาซ้ำ ๆ พร้อมกับร้องไห้ออกมาไม่หยุด คุณชายหยางเว่ยเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เขาได้แต่สงสารเธอจับใจที่จะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกับเธอเท่าไหร่นัก! แต่เมื่อเห็นเธอตกอยู่ในสภาพที่จิตใจแตกสลายแบบนี้ เขาก็อดห่วงเธอไม่ได้อยู่ดี เขาจึงกอดเธอไว้แน่นอยู่อย่างนั้น และปล่อยให้เธอร้องไห้จนพอใจ เมื่อรู้ตัวอีกทีเขาก็พบว่าเธอหลับไปในอ้อมอกของเขาแล้ว เขาจึงค่อย ๆ อุ้มร่างบางของเธอขึ้นไปนอนบนเตียงใหญ่ทันที และเขาก็เก็บกวาดดอกไม้ที่หล่นบนพื้นใส่ถังขยะให้เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะเอาตัวนอนบนพื้นห้องแทน

____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^