บทที่ 20 : เป้าหมายต่อไป

2 วันผ่านไป

.

เหวินเหยายืนกอดอกในท่วงท่าสง่างามอยู่บนยอดไผ่ ดงไผ่แห่งนี้อยู่เยื้องกับประตูเมืองฉางหลิงมาทางหรดีทิศราว 30 ลี้ ความสงบเงียบงันทำให้ง่ายต่อการทำจิตเป็นสมาธิ ก่อนที่ต่อมานางจะยกมือข้างซ้ายขึ้นมาดูด้ายแดงที่ผูกไว้บนนิ้วทั้งหมดซึ่งมีอยู่ 3 เส้นด้วยกัน นิ้วโป้งคือด้ายของเยว่เอ๋อ , นิ้วชี้คือด้ายของคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ และนิ้วกลางคือด้ายของเสี่ยวโม่ที่เพิ่งถูกเพิ่มเข้ามาเมื่อไม่กี่วันก่อน

.

นางจ้องมองมันพลางนึกถึงกลอุบายอับแยบยลของตนเองว่าแท้จริงแล้วสาเหตุที่นางมอบคัมภีร์สะกดใจวสันต์ให้เขา ก็เพราะต้องการให้เจ้าตัวช่วยสืบและจับตาดูเยว่เอ๋ออีกทางหนึ่ง เสี่ยวโม่อยู่กับเยว่เอ๋อแทบจะตลอดเวลาไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเขาจึงเป็นคนที่เหมาะที่สุด คัมภีร์เล่มนั้นแท้จริงก็แค่สมุดบันทึกเปล่า ๆ อย่างที่เจ้าตัวสงสัย ทว่าหากเสี่ยวโม่ยอมเขียนทุกอย่างลงไปจริงสิ่งนี้ก็มิต่างจากการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เพราะเหวินเหยาจะได้ข้อมูลของเยว่เอ๋อไปพร้อมกับรู้ความรู้สึกของเสี่ยวโม่ที่มีต่อนางด้วย

.

"อย่าหาว่าข้าหลอกใช้เลยนะเสี่ยวโม่ เพราะหากคน ๆ นั้นเป็นเจ้าจริงข้าก็จะแจ้งเรื่องนี้ต่อเยว่เอ๋อด้วยวาจาอันซื่อสัตย์ ความรักมิจำเป็นต้องมีเหตุผลใด ๆ หรอก"

จอมยุทธหญิงเอ่ยเสียงทุ้ม ต่อหน้ามือข้างซ้ายที่ผูกด้ายแดงเอาไว้ถึงสามนิ้ว

.

ยืนเด่นท้าทายแรงโน้มถ่วงอยู่บนนี้ราว 3 ก้านธูปต้นตอของเหตุผลก็มาถึง มิผิด! เหวินเหยากำลังรอเขาอยู่เลย นิ้วก้อยอันว่างเปล่ากำลังรอเส้นด้ายสีแดงจากชายผู้นี้อยู่ บุรุษผู้ซึ่งเข้าถึงตัวได้ยากเป็นที่สุดคุณชายผู้ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุดในเมืองฉางหลิง "เซียวจวินเหยียน"

.

สายตาเหยี่ยวมองหลุบลงไปที่ด้านล่าง พลันสังเกตเห็นขบวนคาราวานขนาดใหญ่ที่มีทหารม้านำขบวนมาหลายสิบ ตามติดมาด้วยรถม้าคันงามสลักเสลาลวดลายฝังทองคำเปลวอันวิจิตรบรรจงหนึ่งคัน คันที่สองเป็นรถม้ารูปทรงธรรมดาแต่ปิดทึบตันมิดชิด คันที่สามเป็นรถม้าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดมันถูกทาด้วยสีขาวสะอาดสะอ้าน ประดับลวดลายแกะสลักสวยงามอ่อนช้อย ท้ายขบวนถึงเป็นกลุ่มทหารม้าในชุดเกราะอีกโขยงหนึ่ง พวกเขาประดับธงรูปอินทรีย์ขี่เปลวเพลิงสัญลักษณ์ของราชวงศ์ไว้บนยอดเสาทั้งหน้าและท้ายขบวน

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าจะเป็นสิ่งที่เขลามากหากเหวินเหยาคิดจะบุกเข้าไปตรง ๆ ต่อให้นางจะเป็นศิษย์ลับแห่งสำนักเหลย (雷) แต่สตรีนางเดียวจะวัดกับทหารม้าเสื้อเกราะทั้งขบวน ก็มิต่างจากการเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงและแน่นอนว่านางมิมีทางทำอะไรเช่นนั้นเป็นแน่

.

"พรึบ! , พรืดดด!"

คลี่ม้วนกระดาษข่าวลับที่ได้จากตำหนักเงาจันทรา (万影楼) เมื่อคืนก่อนออกอ่านอีกทีเพื่อความแน่ใจ

.

ในนั้นมีข้อความระบุคร่าว ๆ ไว่ว่าคุณชายเซียวจวินเหยียนรับบัญชาจากราชสำนักให้ออกไปราชการนอกเมือง โดยมิทราบหมายกำหนดกลับที่แน่ชัด ในเนื้อข่าวไม่ระบุว่าเขาจะไปที่ไหนและไปเมืองอะไร ระบุแต่เพียงว่าจะใช้ทางออกตรงประตูเมืองทิศหรดี และเดินทางในยามไฮ่ของคืนนี้เท่านั้น

.

เพราะฉะนั้นโอกาสของเหวินเหยาจึงมีมิมาก หากนางไม่ใช้วิชาหงเหมยจือฮุน (红魅织魂) กับเขาตอนนี้ คุณชายใหญ่จะกลับมาฉางหลิงอีกตอนไหนก็ยังมิทราบ ประกอบกับการจะเข้าไปประชิดตัวข้าราชบริพารระดับสูงหากเป็นสภาวการณ์ปกติก็เป็นเรื่องที่โหดหินอยู่แล้ว ความเป็นไปได้ในการทะลวงด่านรักษาความปลอดภัยแทบจะเป็นศูนย์ 

.

แต่หากเทียบกับตอนนี้ที่แม้จะมีทหารเกราะเหล็กรวมกันกว่าครึ่งร้อย แต่ก็นับว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับตอนที่อยู่ในเมืองฉางหลิง จอมยุทธหญิงจึงเล็งเห็นตัวเลขแห่งความเป็นไปได้อยู่ เพียงแต่นางต้องรอบคอบขึ้นสักหน่อย ภาพหมายจับที่ติดไว้ตรงกระดานแจ้งราชกิจกลางจัตุรัสยังคงตราตรึง ล่าสุดก็เพิ่งซัดดัชนีใส่น้องชายเขาจนสาหัส หากหนนี้พลาดอีกคงมิแคล้วต้องยกเลิกภารกิจแล้วขับตนเองออกจากฉางหลิงสถานเดียว

.

" 没错 ! (เหมยชั่ว!) ใช่เลย! ตรงตามข่าวเป๊ะวิ่งตามเส้นทางนั้นไปเลยช้า ๆ เช่นนี้แหละถูกใจข้ายิ่งนัก"

แม่นางเหวินคิดในใจพลางใช้วิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้า วิ่งไต่ยอดไผ่ติดตามขบวนคาราวานไปห่าง ๆ

.

เบื้องล่างยังมิมีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของนาง หากแต่เป็นนางเสียอีกที่เริ่มใช้ทักษะการเป็นจารชนพยายามประเมินว่าคุณชายเซียวน่าจะอยู่ในรถม้าคันไหนใน 3 คันนี้ คันที่อยู่หน้าสุดหรูหราสุดภูมิฐานสุด , คันที่อยู่ตรงกลางมิดชิดทึบตันแข็งแรง หรือจะอยู่ในคันสุดท้ายที่ทั้งสวยและสง่างาม 

.

"คันกลางมิน่าใช่! แม้จะดูแข็งแรงเหมือนทำจากเหล็กทั้งคันดาบธนูคงฟันแทงมิเข้า อาวุธลับใด ๆ ก็คงมิระคายผิวเหมาะมากสำหรับคุ้มกันบุคคลสำคัญ แต่ข้าค่อนข้างมั่นใจว่ามิใช่ไม่มีทางที่คุณชายเซียวจวินเหยียนจะนั่งอยู่ในนั้นได้"

.

เหวินเหยาประเมินความเป็นไปได้โดยที่ฝ่าเท้ายังไม่สัมผัสผิวดินด้วยซ้ำ จากยอดไผ่ที่สูงขนาดนั้นทำไมนางถึงมั่นใจนักหนา เราคงต้องมาหาเหตุผลกันในตอนต่อไป