บทที่ 19 : ความลับของเสี่ยวโม่

"แย่แล้ว! ผ้าเช็ดหน้าของข้า!"

เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนเพราะผ้าผืนนี้ต่อให้ตายก็ต้องเอากลับคืนมาให้ได้ เสี่ยวโม่วิ่งกระโจนคว้าอย่างมิคิดชีวิตจนร่างหนาใกล้จะพรวดทะลุออกมานอกโรงเก็บ

.

เดือดร้อนไปถึงเหวินเหยาที่ต้องใช้ปราณควบคุมวัตถุดึงผ้าผืนนี้ลงมาให้ มันกลับคืนสู่เงื้อมมือเจ้าของได้อย่างละมุนละม่อม ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เผลอหลุดออกมามิต้องเดาก็รู้ว่าเสี่ยวโม่คิดอะไรอยู่

.

"ตกลงเจ้ายอมรับแล้วใช่หรือไม่? ว่าเจ้าคิดไม่ซื่อกับเจ้านายตนเอง?"

.

"ข้าเปล่านะขอรับ.."

.

"เหอะ! พวกเจ้าสองคนนี่ช่างคล้ายกันนักปากแข็งกันทั้งคู่ ถ้าเช่นนั้นก็เอาผ้าผืนนั้นคืนมา!"

.

"ฟึบ~!"

สะบัดดัชนีเตรียมจะเดินลมปราณอีกคำรบ

.

"อย่า! , อย่า! , อย่า! ก็ได้ขอรับข้ายอมแล้ว! ข้าชอบคุณหนูเยว่เอ๋อจริง ๆ ขอรับ!"

.

"ก็เท่านั้นแหละทำเป็นวางมาดไปได้ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นบัณฑิตจากสำนักศึกษาหรือพวกคุณชายสกุลดังหรือเยี่ยงไร?"

.

"ก็เพราะข้าเจียมตัวไงขอรับ ข้ารู้สถานะตัวเองดีพี่สาวก็น่าจะเข้าใจข้าบ้าง.."

พูดไปพลางมือก็พับผ้าเช็ดหน้าลายดอกท้อซะเรียบร้อย ก่อนจะจับมันยัดเข้าไปในเสื้ออย่างแน่นหนามิให้หลุดออกมาง่าย ๆ ได้อีก

.

"โถเสี่ยวโม่ผู้น่าสงสาร~!"

.

"ท่านมิต้องประชดข้าเช่นนั้นก็ได้ขอรับ แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ คุณหนูแบบนี้ทุกวันเสี่ยวโม่ก็มีความสุขแล้ว ความอ่อนโยนของคุณหนูทำให้ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปถึงจะเป็นแค่คนใช้ข้าก็สุขใจยิ่งนัก"

.

จอมยุทธหญิงฟังแล้วยังรู้สึกฮึกเหิม ด้ายแดงประจำตัวของเสี่ยวโม่ที่พันไว้ตรงนิ้วกลางมิได้สั่นไหวแต่มันเย็นเฉียบขึ้นอย่างฉับพลัน สิ่งนี้สื่อถึงความมุ่งมั่นหนักแน่นในความรักของผู้เป็นเจ้าของ วิชาด้ายทอวิญญาณหงเหมยจือฮุน (红魅织魂) โกหกกันมิได้ เหวินเหยาจึงมั่นใจมากขึ้นว่าสิ่งที่กำลังจะทำในลำดับถัดไปเป็นสิ่งที่เหมาะสม

.

"ถ้าข้าบอกเจ้าว่าข้าช่วยเจ้าได้ล่ะ"

.

"ช่วย? หมายถึงอะไรขอรับ?"

.

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลาร่างบางเร่งเดินตรงเข้าไปหาเขาทันที พลันควักเอาสมุดปกขาวที่คล้ายกับคัมภีร์เล่มหนึ่งออกมาส่งให้ นางบอกเสี่ยวโม่ว่านี่คือคัมภีร์วิชาลับของสำนักเหลย หากลงมือฝึกตามนี้แม่นางที่หมายปองก็จะตกหลุมรักและได้ครองคู่กัน

.

"พรึบ! , พรึบ! , พรึบ!" 

เร็วดั่งฟ้าผ่าเสี่ยวโม่รีบเปิดอ่านด้วยความตื่นเต้น

.

แต่ทว่า!

.

"พี่สาวครับนี่มันกระดาษเปล่า?"

.

"ปู้ซื่อ! , ปู้ซื่อ! (不是! , 不是!) หาไม่! เจ้าอย่าดูถูกตำราของสำนักเหลยเชียว นี่น่ะคือเคล็ดวิชาชุนซินสั่ว (春心锁) หรือ "สะกดใจวสันต์" เจ้าแค่ต้องทำตามที่ข้าบอกแล้วผลลัพธ์ถึงจะปรากฏออกมา"

.

แล้วเหวินเหยาก็เริ่มอธิบายว่าหลังจากที่เสี่ยวโม่รับเล่มคัมภีร์ไปแล้ว ก็ให้เขาใช้พู่กันจีนจุ่มน้ำหมึกแล้วก็ให้เขาเขียนสิ่งที่เขาอยากจะทำให้เยว่เอ๋อลงไป เขียนความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจลงไป หรืออะไรที่เจ้าตัวทำให้เยว่เอ๋อแล้วมีความสุขก็ให้เขียนลงไปทั้งหมด คำพูดไหนที่ไม่กล้าพูดก็เขียนลงไป มันสุขแบบไหนมันชื่นใจเช่นไรก็บรรยายลงไปในนี้ให้หมดให้สิ้น

.

"คัมภีร์เล่มนี้จะทำให้เจ้ามีความมั่นใจ ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนก็จริง แต่หากมิมีใครกล้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนความรักก็จะบริบูรณ์มิได้"

แม่นางเหวินสรุปจบ

.

"เอ่อพี่สาวครับ.. ข้าว่าแบบนี้มันก็มิต่างจากการจดบันทึกประจำวันธรรมดานะขอรับ นี่ท่านคิดจะล้อข้าเล่นหรือไม่? หรือตั้งใจจะหลอกใช้ข้าให้ทำอะไรกันแน่?"

.

แย่ล่ะสิเพราะดูเหมือนเสี่ยวโม่จะปราดเปรื่องเกินกว่าบ่าวรับใช้ทั่วไป กลลวงที่ชื่อว่า "สะกดใจวสันต์" ดูเหมือนจะถูกอ่านออกตั้งแต่หน้าแรกว่ามีเจตนาแอบแฝงซ่อนเร้น แต่ทว่าเหวินเหยาก็ยังมีปฏิภาณไหวพริบมากพอ

.  

นางเหลือบเห็นรถลากที่เฟืองล้อแตกผ่านทางหางตา มันคือรถคันที่เสี่ยวโม่กำลังซ่อมอยู่ และชั่วเสี้ยวอึดใจจอมยุทธหญิงก็ได้สะบัดดัชนีอัสนีบาตพุ่งเข้าไปใส่! ทำให้ล้อที่ดี ๆ อยู่อีกข้างเกิดระเบิดกระจุยกระจายเสียงดังเปรี๊ยงงง!!! พลันหันไปขู่เสี่ยวโม่อีกหนึ่งคำรบ

.

"เจ้ายังคิดว่าข้าล้อเล่นอยู่อีกหรือไม่?! เจ้ายังมีคำถามเกี่ยวกับวิชาของสำนักเหลยอยู่อีกรึเปล่า?!"

.

"อะ.. เอิ่ม.. มิมีขอรับ! มิกล้ามีแล้วขอรับ!"

.

ไฟเริ่มลุกไหม้แรงขึ้นเรื่อย ๆ จากซี่ล้อที่พังไปแค่ข้างเดียวถึงตอนนี้เพื่อแผนการที่สมบูรณ์แบบ เหวินเหยาถึงกับลงทุนเผารถทิ้งไปทั้งคันเลยทีเดียว