บทที่ 28 : รถม้าลายจตุรมุก (18+)

รอบตัวคลาคล่ำไปด้วยซุ่มเสียงแห่งการกระแทกเนื้อชนเนื้อ จอมยุทธหญิงเลิกสนใจนายทหารที่สมสู่กับสนมในบ่อโคลนแล้ว นางพยายามจะชิ่งหนีแบบเนียน ๆ หากแต่ทั่วบริเวณดันมีแต่พวกเขาที่เข้าคู่กระซวกโพรงจิ๋มกันเต็มไปหมด ในป่าต้นเจียนเจีย (蒹葭) , ในบ่อโคลน , บนกองหินกรวดริมแม่น้ำ หรือแม้กระทั่งในน้ำอย่างที่เพิ่งแอบดูไปเมื่อครู่ พยับเงาขึ้น ๆ ลง ๆ ของพวกเขาบ่งชี้ถึงความเร้าใจ แล้วก็คงจวบจนรุ่งสางโน่นกระมังกว่ากิจกรรมเริงสวาทรอบกองไฟนี้จะยุติ

.

"คุณชายเซียวอยู่ไหน?"

เหวินเหยาคิดในใจ พลางสืบเท้าเดินถอยหลังเชื่องช้าหวังจะลอบหนี

.

ทว่าทันใดนั้นเองส้นเท้าภายใต้ชุดเกราะเหล็ก ก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างกายอันแน่นิ่งของชายผู้หนึ่งที่นอนคว่ำหน้าอยู่แทบฝ่าเท้า จนนางถึงกับต้องเผลอร้อง

.

"อุ๊ย! , ศพใครอ่ะ?! เขาผู้นี้มิได้เปลื้องผ้าแล้วก็มิได้มีเพศสัมพันธ์เหมือนเช่นผู้อื่น?"

.

ด้วยความที่ชั่วยามนี้เป็นยามฉู่ นางจึงเห็นทุกอย่างเป็นเพียงม่านเงาที่มิคมชัดนัก

.

"หาไม่! ยังมีลมหายใจอยู่! เขาแค่สลบไปพลิกตัวดูหน่อยคงมิเป็นไรมั้ง , ฮึบ!"

.

"แกร๊ก ๆ ๆ !"

เสียงอาภรณ์สีม่วงกลิ้งคลุกกับก้อนหินริมลำธาร เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลมหอบใหญ่โหมกองไฟที่ห่างออกไปมิไกลนัก แสงสว่างจึงพอจะสาดลอดเข้ามาได้

.

"ท่านกงกง! นี่มันท่านกงกงจากตำหนักหลวงนี่? ใครกล้าทำร้ายท่านเช่นนี้โถท่านกงกงผู้น่าสงสาร~!"

หันมองซ้ายขวาแบบมิสนใจคู่รักหลายสิบที่สมสู่กัน ครานั้นเหวินเหยาก็ยังมิเห็นต้นสายปลายเหตุใด  

.

แต่พอนางเริ่มใช้ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ร่วมกับการสันนิษฐานที่ชำนาญ นางถึงรู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วกงกงชายผิดเพศแห่งราชสำนักนั้นมิได้ถูกใครทำร้ายแต่อย่างใด หากแต่เป็นเพราะแกเมามายในรสสุราเสียมากกว่า แกคือคนที่ควบรถม้าคันงามสีขาวสะอาดตาคันนี้มาจากฉางหลิง แล้วก็น่าจะโดนกลอุบายอะไรบางอย่างถึงเป็นคนเดียวในบริเวณที่ยังมีอาภรณ์อยู่ครบถ้วน 

.

"ท่านกงกงเจ้าคะ! , ท่านกงกง! , ท่านกงกง!"

.

"เพลี้ยะ! , เพลี้ยะ! , เพลี้ยะ!"

พยายามตบหน้าเพื่อฟื้นสติก็แล้ว ทว่าก็มิเกิดมรรคผลใด ๆ

.

"โถ่เอ๊ย! หากเป็นท่านต้องตอบข้าได้แน่ว่าสิ่งที่ทหารผู้นั้นบอกหมายถึงอะไร? คุณชายเซียวจัดกิจกรรมระเริงกามนี้ขึ้นมาทำไม เงินทองเหล่านั้นสตรีรูปงามจากในวังเหล่านี้ รวมถึงการปรากฏตัวของท่านด้วยพวกท่านเชื่อมโยงกันเช่นไรข้าคิดมิตกเลย!"

.

รั้นไปก็เห็นแต่จะเสียเวลาเปล่า จอมยุทธหญิงเลิกที่จะดื้อแพ่งแล้วจึงวางร่างของกงกงลงกับพื้นตามเดิม นางมิหาหมอนหรือผ้าห่มอะไรมาคลุมตัวให้ด้วยซ้ำ หนำซ้ำในใจลึก ๆ ยังแอบเคืองเพราะเป็นถึงข้าราชการแผ้วถางภาษีประชาชนแต่กลับมาทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงลับตาผู้อื่น แม้จะมิมีหลักฐานแต่เหวินเหยาก็เหมารวมไปแล้วว่ากงกงต้องรู้เห็นเป็นใจด้วย นางจึงจงใจทิ่งร่างของเขาให้แมลงกัดแทะเอาให้เป็นไข้ป่าตายคาแม่น้ำไปเลย

.

ศิษย์สำนักเหลย (雷) หยิ่งทนงเกินกว่าจะง้อคนหรือง้อใคร ในชุดเกราะเหล็กสุดเท่แห่งความภาคภูมิใจ แม่นางเหวินลุกยืนขึ้นโดยมีรถม้าสีขาวสลักลายเฟิ่งเหวิน (凤纹) จอดเด่นหลาอยู่เบื้องหน้า แน่นอนว่าตัวม้าที่ใช้ลากจูงจำนวน 2 ตัวได้ถูกนำไปผูกไว้ให้กินน้ำกินหญ้าตรงแนวป่าฟากโน้น ส่วนที่เหลืออยู่จึงมีแค่ส่วนของห้องโดยสารและคานไม้กับวงล้อสำหรับลากจูง

.

อาการสั่นกระเพื่อมขึ้น ๆ ลง ๆ ของมันบ่งชี้ว่าข้างในต้องมีคน แล้วก็น่าจะมากกว่า 2 คนด้วย เหวินเหยาครุ่นคิดและคำนวณจากขนาดความจุ จากที่นางเคยประเมินตอนยืนอยู่บนยอดไผ่นางคิดว่ารถคันนี้น่าจะขนนางสนมมาเต็มคันรถ เมื่อวิเคราะห์จากการโยกของมันที่ 3 ครั้งต่อ 1 ช่าหน่า เมื่อเอาความกว้างคูณความยาวหารความสูงแล้ว นางตอบได้อย่างแม่นยำเลยว่าในรถนี้ต้องมีคนมากกว่า 6 คนหรือ 3 คู่! เป็นชาย 3 หญิง 3!

.

พวกเขายังมิมีการสอดใส่แต่เริ่มใช้ปากอมให้กันและกันแล้ว! และเพื่อจะตรวจสอบว่าวิเคราะห์ถูกต้องหรือไม่? เหวินเหยาเลยต้องย่องเข้าไปดูตรงช่องหน้าต่างที่แง้มไว้โดยมิตั้งใจนั่นสักหน่อย

.

"ไหนขอดูซิว่าคุณชายเซียวจวินเหยียนจะอยู่ในรถคันสีขาวสะอาดสะอ้านนี้หรือไม่ ข้าอยากเจอท่านเหลือเกินคุณชาย เจอท่านเมื่อไหร่ผูกด้ายทอวิญญาณหงเหมยจือฮุนเสร็จแล้วข้าก็จะไป.."

.

จอมยุทธหญิงทิ้งท้ายด้วยการเอ่ยในใจ ก่อนจะใช้นิ้วชี้ธรรมดาเปล่า ๆ เขี่ยบานหน้าต่างด้านข้างเล็ก ๆ ให้แง้มกว้างขึ้นเอาแค่พอมองเห็น