บทที่ 69 : พัดของคุณชาย

แรงดึงรั้งเรียกได้ว่ามหาศาลมาก กระตุกตอดแต่ละครั้งนิ้วมือเหวินเหยาแทบจะหลุดออกจากข้อมือ นี่คือการหอบหายใจของคนที่กำลังระเริงเพลงสังวาสโดยมิต้องสืบ เหวินเหยาเจอสิ่งนี้บนนิ้วมือนางมานับครั้งมิถ้วน ล่าสุดก็เห็นจะเป็นเมื่อค่ำนี้ตอนที่เยว่เอ๋อเย็ดกับเสี่ยวโม่ก็ใช่ ตอนที่นายน้อยช่วยตัวเองด้วยนิ้วบนเก้าอี้หวายก็มิแตกต่าง

.

ด้วยความสัตย์จริงหากนางจะเอาจริง คุณชายรองเซียวจวิ้นอวี่พักอยู่เรือนหลังไหนก็มิใช่เรื่องยากหากจะติดตาม ก็แค่ใช้พิรุณย่ำฟ้ากระโจนขึ้นไปบนหลังคา แล้วก็วิ่งตามเส้นด้ายแดงบนนิ้วชี้เส้นนี้ไปนางก็จะรู้ซึ้งถึงความจริงว่าคุณชายผู้นี้กำลังแอบเย็ดกับใครในขณะถูกกักบริเวณ!

.

ติดก็แต่หากทำเช่นนั้นล่ะก็ คงมิแคล้วโดนทหารยามจับตัวได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบโดนแผ่นกระเบื้อง นางชักจะเริ่มถอดใจเสียแล้วแม้ภายในอยากจะไปต่อแต่ภารกิจนี้จำเป็นจะต้องรัดกุม จะต้องวางแผนให้มิดชิดชนิดที่ไร้ซึ่งช่องโหว่ จวนสกุลเซียวมิเหมือนจวนสกุลมู่ที่นางจะเดินดุ่ม ๆ เข้าไปทำทีว่าอยากได้อาภรณ์ชุดใหม่ แล้วก็ถล่มร้านเขาซะเละเทะ แถมยังถูกเลี้ยงดูปูสื่ออย่างดีแล้วเดินกลับออกมาอย่างผู้ชนะ

.

"เชิญท่านสำราญไปก่อนเถอะคุณชายรอง ไว้ข้าเตรียมข้อมูลชุดใหม่เสร็จเมื่อไหร่ท่านต้องได้เจอข้าอีกคำรบแน่ , ชิ! ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!"

เหวินเหยามักจะมีจุดอ่อนตรงนี้ ตรงที่พออะไรมิเป็นดั่งใจนึกก็มักจะหงุดหงิดและเปิดช่องว่าง นางยังไม่แกร่งพอในแง่ของสภาพอารมณ์ ศิษย์ของสำนักเหลย (雷) แต่ละคนจะต้องแกร่งขึ้นมาจากจิตใจมิใช่ใช้แต่สายฟ้าล้วน ๆ

.

และในระหว่างที่นางคิดจะกลับหลังหันกลับโรงเตี้ยม จู่ ๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ดันเกิดขึ้น!

.

"งึด! , งึด! , งึด! , งึด..ด..ด..ด!"

จังหวะการกระตุกของด้ายบนนิ้วชี้เปลี่ยนไป มันเริ่มแรงขึ้นอย่างผิดสังเกต!

.

แล้วมันก็เริ่มกระชากตัวเหวินเหยาเอาไว้ราวกับกำลังวิงวอนให้นางอยู่ ซึ่งเป็นอะไรที่แปลกมากแปลกชนิดที่ว่าผู้ใช้วิชาเองก็ยังมิเคยเห็นอะไรแบบนี้ ด้ายต้องเชื่อมต่อกับเป้าหมายแต่นี่เหมือนด้ายกำลังส่งคำท้าทายมาจากอีกฟากของเจ้าของชีวิต

.

"งึด! , งึด! , งึด! , งึด..ด..ด..ด!"

ยิ่งทิ้งช่วงคิดยิ่งกระตุกแรงขึ้น มันดึงแรงซะจนไหล่สวยขย่มโยก

.

"เฮ้! อะไรกันเนี่ยะ! จะเอาให้ได้ว่างั้นเถอะ! อยากเจอตัวจริงของข้าขนาดนั้นเชียวเหรอคุณชายเซียว!?"

จอมยุทธหญิงพูดราวกับว่าทางนั้นจับได้แล้วว่าโดนนางทำวิชาสะกดรอยใส่

.

ซึ่งนางเองก็มิแน่ใจนักหรอกแต่เพื่อจะลองพิสูจน์ดู ก็เลยต้องใช้พิรุณย่ำฟ้ากระโจนไต่กำแพงรั้วขึ้นไปยืนตรงส่วนบน ณ จุดนี้มีพื้นที่ให้วางเท้าเหยียบได้เพียงแค่หนึ่งฝ่ามือกับอีกเล็กน้อย มันทอดตัวยาวเป็นแนวล้อมกรอบจวนแห่งนี้เอาไว้ทั้งสี่ทิศ และเหวินเหยาก็เริ่มออกวิ่ง! เท้าของนางเบายิ่งกว่าตีนแมวแต่ความเร็วนั้นระดับฮายีน่า 

.

นางทำแม้กระทั่งพันเส้นด้ายแดงของคุณชายเซียวไว้กับหลังมือ เพื่อให้เส้นด้ายที่ทอดยาวออกมาจากเงามืดนั้นตึงขึ้น แล้วก็จะได้ย่นระยะให้สั้นเข้ามาอีก

.

"ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!"

ฝ่าเท้าลงน้ำหนักเบาหวิว พลันวิ่งไต่ไปตามสันกำแพงและสันหลังคา

.

โชคดีมากที่เวลานี้ยังมิมีใครสังเกตเห็น ดูทรงทหารยามจะฝีมือมิเท่าไหร่ เพราะขนาดเหวินเหยาใส่ชุดสีทองเหลืองอร่ามราวกับดอกเบญจมาศ พวกเขายังมิเห็นนางเลยไม่มีการยิงธนูหรือหน้าไม้ใด ๆ เข้าใส่แม้แต่น้อย

.

"ใกล้แล้วข้างหน้านี่เอง! เห็นแนวด้ายแดงเป็นเส้นตรงเข้าไปอย่างชัดแจ้ง อีกประเดี๋ยวก็จะได้รู้แล้วว่าท่านนำสตรีจากไหนลักลอบเข้ามาเย็ด! การฝ่าฝืนคำสั่งจากราชสำนักก็มิต่างจากการขัดราชองค์การมีโทษถึงประหาร หากข้าขัดขวางท่านไว้ก็แปลว่าข้าได้ช่วยชีวิตท่านไว้เลยนะ.."

แม่นางเหวินพูดกับตัวเอง นางยังคงพุ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว และเริ่มมั่นใจแล้วว่าจวนย่อยหลังนี้คือสถานที่กักขังชั่วคราวของคุณชายเซียวจวิ้นอวี่จริง ๆ

.

หากมิใช่เพราะจู่ ๆ จะมีพัดเหล็กอันเขื่อง! พุ่งสวนออกมาจากเงาของตัวเรือน!

.

"ฟิ้ว~! , ฟิ้ว~! , ฟิ้ว~!" 

.

"เฮ๊ย! อะไรน่ะ? , ฮึบ!"

.

"พับ! , พับ! , พับ! , พับ!" 

.

ลังกาหลังสามรอบหลบได้ทันแบบเฉียดฉิว! และตอนนั้นเองที่เหวินเหยาเริ่มรู้ตัวแล้วว่านางกำลังตกอยู่ในวงล้อม หอสังเกตการณ์ฝั่งตรงข้ามหันคบเพลิงมาตรงตำแหน่งนาง พลธนูขึ้นลำเตรียมเล็งยิงสนับสนุนจากเบื้องล่าง และที่ต้องชมคือพลยิงลูกศรหน้าไม้ที่บัดนี้ได้ปล่อยลูกศรออกไปจนหมดสิ้น! พวกมันนับพันกำลังลอยเท้งเต้งอยู่บนฟ้า! เหวินเหยาก็เลยหนีไม่ทันนางตกอยู่ในค่ายกลลูกศรของสกุลเซียวเสียแล้ว!