บทที่ 73 : แทรกซึมดูใหม่

2 วันผ่านไปหลังเหตุการณ์บานปลายที่จวนสกุลเซียวเสร็จสิ้น คุณชายรองผู้นั้นสาหัสเพียงใดล้วนเป็นที่ปกปิด อาณาบริเวณของจวนสกุลเซียวเงียบสงัด มิมีแม้แต่มดสักตัวที่จะแพร่งพรายเรื่องดังกล่าว ดูทรงพวกเขาคงจะผูกใจเจ็บอยู่มิน้อย มีอย่างที่ไหนลงทุนล่อเหวินเหยาให้เผยตัวออกมาได้ ทั้งยังใช้นางคณิกาจำนวนมากมารุมเสพสมกับคุณชายเซียวแต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว!

.

เรียกได้ว่าเหวินเหยาหนีรอดมาได้ด้วยปฏิภาณโดยแท้ ถึงผลลัพธ์สุดท้ายจะต้องลงเอยด้วยการตัดด้ายทอวิญญาณออก ต้องสูญเสียการติดตามเป้าหมายคนสำคัญไป แต่การที่นางยังสุขกายสบายใจก็นับได้ว่ายังมีโอกาสที่จะแก้ตัว เยว่เอ๋อจะต้องได้ล่อกับคุณชายเซียวดูสักตั้งติดก็แต่จะทำวิธีไหนและเมื่อใดก็เท่านั้น

.

ณ ชั้นสองของโรงเตี๊ยม ยามเหม่า (卯时) ใกล้ตะวันรุ่ง

.

"อูยยย.. เพียงปรับลมปราณข้ายังต้องใช้เวลาถึง 2 วันเชียวรึ ศึกหนนี้ช่างหนักหน่วงยิ่งนักพิษจากการแว้งกัดของวิชาสายฟ้าจำแลง ก็ทำเอากระอักช้ำในไปหมด , แค๊ก ๆ , แค๊ก ๆ , แค๊ก ๆ "

.

ด้วยความที่เหวินเหยาสำรองจ่ายห้องพักล่วงหน้าไว้ถึง 2 เดือนเต็ม อาณาบริเวณนี้จึงทั้งโล่งและกว้างขวางมาก มิมีแขกคนไหนสัญจรผ่านระเบียงไม้แถวนี้เลย จอมยุทธหญิงจึงสามารถนั่งปรับลมปราณได้โดยสะดวก

.

ขณะสมดุลเริ่มปรับเข้าที่แผลฉกรรจ์ตามตัวมากมายก็ถูกพอกทับด้วยโอสถยาและสมุนไพร พลางผนึกบาดแผลด้วยผ้าดิบแบบตามมีตามเกิด โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่มีหมอเทวดาไว้คอยบริการ หากแต่คนที่คอยทำหน้าที่ดังกล่าวก็คือเสี่ยวเอ้อที่คอยส่งข้าวส่งน้ำให้เหวินเหยาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มาตรฐานไม่สนหากจ่ายหนักแบบเหลือล้นเขาก็พร้อมจะบริการ

.

เรื่องเศร้าหนึ่งเดียวหลังเหตุปะทะคงจะมิพ้นอาภรณ์สวยงามของร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ที่ต้องสูญเสียไป! ชุดฮั่นฝูสีเหลืองลายดอกเบญจมาศมีอันต้องถูกเผาทำลายทิ้งเพราะมันง่ายต่อการจดจำ หากคนสกุลเซียวมาพบเข้าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ เผิน ๆ แม้แต่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมหรือเสี่ยวเอ้อก็อาจจะโดนเพ่งเล็งไปด้วยได้ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด

.

ไม่เสี่ยงก็ไม่เกิดภัยต่อให้ต้องจำใจแต่หารู้ไม่ว่าจังหวะที่เปลวไฟกำลังรุกโชนนั่นเอง ที่ทำให้จอมยุทธหญิงคิดอะไรดี ๆ ออก ประหนึ่งจิตประภัสสรเหมือนเข็มทิศทิ่มสมองสมาธิมาปัญญาเกิด

.

มือเรียวจึงตบเข่าฉาด! นางเร่งออกจากท่านั่งขัดสมาธิโดยพลัน!

.

"เพลี๊ยะ!"

.

"ข้ารู้แล้ว! ข้าต้องให้เยว่เอ๋อเปลื้องผ้า! จำได้ว่าตอนที่ประตูเรือนพังออกมา ตอนนั้นมีสตรีนุ่งน้อยห่มน้อยวิ่งกรูกันออกมาเต็มไปหมด!"

.

นางหลับตานึกย้อนถึงความหลัง

.

"มีแค่สตรีเท่านั้นที่จะเข้าถึงตัวคุณชายเซียวได้โดยมิผิดสังเกต! เทียบจากกรณีของเสี่ยวโม่ข้าว่าเยว่เอ๋อคงไม่รักคนที่นิสัยมากนัก! นางน่าจะเป็นพวกอยากรู้อยากลองเสียมากกว่า พอเสี่ยวโม่ทำให้ไม่ได้ดั่งใจนางก็ผลักไสไล่ส่งเขาเลย! เช่นนั้นหากเป็นคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ล่ะก็ความเป็นหนุ่มเจ้าสำราญของเขา , อืม.. บางทีก็อาจจะมีสิทธิ!"

.

ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก พลางยกฝ่ามือข้างซ้ายของตนขึ้นมาดู

.

"ดูสิ! เทียบกันระหว่างรอยก็ยังได้! นิ้วกลางของเสี่ยวโม่แทบมิมีรอยเชือกบาดตอนที่เขาร่วมรักกับเยว่เอ๋อ ส่วนนิ้วชี้ของเซียวจวิ้นอวี่ล่ะก็ขนาดด้ายแดงขาดออกจากนิ้วข้าไปแล้ว แต่ทว่าจนถึงตอนนี้เลือดกลับยังไหลซิบหยดติ๋ง ๆ อยู่เลย! ดูก็รู้ว่าอัตราการกระเด้านั้นห่างชั้นกันแบบคนละโยชน์!"

.

ถึงตรงนี้การเดินลมปราณก็เริ่มสะดุดเพราะสมาธิถูกย้ายไปที่ภารกิจจนสิ้น เหวินเหยาเริ่มตระหนักรู้ว่าตนเองพักนานเกินไป เวลาไม่คอยท่าวาสนาไม่คอยใคร และนางก็ต้องหาทางให้เยว่เอ๋อได้เปลื้องผ้าต่อหน้าคุณชายรองให้จงได้ หลุบตามองหันซ้ายแลขวาท่ามกลางความเงียบเชียบของโรงเตี๊ยมยามอรุณรุ่ง

.

บางทีอาจจะต้องกลับไปเริ่มต้นที่มู่ซื่อหรานใหม่ เพราะข่าวจากว่านอิ่งโหลว (万影楼) ก็บอกอยู่กลาย ๆ ว่านางเคยคบหากับคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ผู้นี้อยู่ ก่อนจะต้องเลิกรากันไปโดยมีเยว่เอ๋อน้อยเป็นตัวแปรสำคัญ!