บทที่ 81 : งานมงคลสมรส (18+)

คุกเข่าลงพรวดพราดหันหน้าสวยเข้าหาดุ้นควย พลันใช้สองมือตะกุยแหวกอาภรณ์ส่วนล่างของคุณชายเซียวออก

.

"เฮ๊ย! แม่นางมู่ท่านจะใจร้อนเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งตื่นเองนะ?! นี่ท่านคิดจะโม๊คควยข้าคาศาลากลางสวนเช่นนี้เลยรึ มิกลัวพวกบ่าวไพร่เห็นหรือเยี่ยงไร? , ชู่ววววว..!"

คุณชายเซียวตวาดแบบเก็บเสียง ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบแต่ดังสนั่นผ่านแววตา

.

ฝั่งแม่นางมู่ก็ได้แต่หันซ้ายแลขวา นางถึงกับหลุดหัวเราะออกมา พลันใช้ฝ่ามือตบลงที่หัวควยที่ถอกขึ้นมาแบบมันเขี้ยว

.

"นี่แหนะ! ใครว่าข้าจะทำเช่นนั้นกัน ข้าก็แค่อยากจะตรวจดูสักหน่อยว่าเจ้าเซียวน้อยยังใช้การได้ดีหรือไม่ มหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวาของสกุลมู่จะใช้เวลารักษาผู้ป่วยในแต่ละคนมิเท่ากัน และการที่ควยของท่านยังแข็งขึ้นได้ก็แปลว่าท่านน่าจะหายดีแล้ว.."

.

"อ๋อ.. เป็นเช่นนี้เอง งั้นผ้าที่พันรอบตัวข้าอยู่นี้ก็คงจะเอาออกได้แล้ว"

.

"มิผิดเจ้าค่ะ , มาเดี๋ยวข้าช่วย"

.

เกิดเป็นการทำกิจกรรมที่ได้ใกล้ชิดกันอีกครั้งเมื่อยามใกล้ค่ำ ซีนนี้หากเป็นหนังซีรีส์น่าจะมีดนตรีประกอบสุดโรแมนติกดังขึ้นเป็นฉากหลัง เพราะยิ่งดูก็ยิ่งน่ารัก สองคนคู่รักต่างช่วยกันแกะผ้าขาวที่พันอยู่ตามตัวออกทีละชิ้น ผู้ชายนั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อน ผู้หญิงก็อ้อมไปด้านหลังพลันค่อย ๆ ม้วนผ้าออกให้ด้วยความละมุนแผ่วเบา มีรอยยิ้มมีเสียงหัวเราะเกิดขึ้นระหว่างทางตลอด ซึ่งพอเคมีมันได้จะทำอะไรก็มิขัดเขินกันแล้ว

.

สาบานได้ว่ามิมีฮอร์โมนความเงี่ยนเกิดขึ้นเลยสักหยด มู่ซื่อหราน กับ เซียวจวิ้นอวี่ ยินดีใช้เวลาร่วมกันด้วยความจริงใจ เขารักนาง และนางก็รักเขา มันจำเป็นด้วยหรือที่ชายหญิงเมื่ออยู่ใกล้กันต้องมีเซ็กส์กันตลอด ไม่เลย! มิจำเป็นสักนิด กายเชื่อมกายจิตเชื่อมจิตหลังแกะผ้าพันแผลออกให้กันแล้วเสร็จ พอเห็นว่าพลบค่ำคุณชายเซียวก็เลยชวนแม่นางมู่ทานข้าวเย็นด้วยกันมันซะเลย

.

"ได้สิเจ้าคะ! ข้าคุยกับท่านแล้วสนุกดีจัง แต่พวกเด็ก ๆ ในจวนจะมิเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณชายใหญ่ใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

.

"ไม่หรอก! ถ้าข้าห้ามมิให้พูดพวกเขาก็จะมิพูด ถือว่าตอบแทนที่เจ้าอุตส่าห์เอาของวิเศษมารักษาข้า แล้วข้าก็ดีใจมากเช่นกันนะที่พวกเราได้ใช้เวลาร่วมกันอีก"

.

มื้ออาหารแบบจัดเต็มถูกจัดลงโต๊ะ หัวข้อการสนทนายังเต็มไปด้วยความสนุกสนาน มีสุรารสเลิศออกมาผสมโรงอีกเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ คุณชายเซียวก็อุตริคิดอะไรแผลง ๆ ออกมาได้ กล่าวคือแกอยากจะใช้เวลาร่วมกับคนรักเก่าให้มากกว่านี้ ก็เลยเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วก็หยิบเอาสาส์นเทียบเชิญงานแต่งงานอันหนึ่งออกมาให้แม่นางมู่อ่าน

.

อย่างที่ทราบว่าช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลวิวาห์ ฤกษ์งามยามดีคนในวัฒนธรรมจีนจึงเลือกออกเรือนกันเพียบ ขนาดคุณชายเซียวจวินเหยียนผู้พี่ ยังต้องออกเดินทางไปร่วมงานแต่งของคนเมืองอื่นเลย แล้วฉางหลิงจะเงียบสงบไปได้เยี่ยงไร! สาส์นเทียบเชิญนี้จึงเปรียบเสมือนใบเบิกทาง เขาจึงอยากจะชวนแม่นางมู่ให้ไปร่วมงานนี้ด้วยกัน

.

"แต่คุณชายรองเจ้าคะ หากทำเช่นนั้นผู้คนจะมินินทาเราหรือ? พอพี่ชายมิอยู่ก็ควงคู่หมั่นพี่ชายออกงานข้ากลัวจะได้มิคุ้มเสีย.."

มู่ซื่อหรานเห็นแย้งนางวางสาส์นเชิญนั้นลง พลันกระดกจอกสุรากลั้วลำคออีก ๆ

.

"ไม่หรอก ๆ เพราะสาส์นเชิญนี้ก็จะถูกส่งไปที่สกุลมู่ของเจ้าเช่นกัน นี่น่ะเป็นงานสมรสใหญ่ผู้มีชื่อเสียงทั้งฉางหลิงย่อมได้รับเชิญอยู่แล้ว ข้าก็ไปในฐานะสกุลข้า เจ้าก็ไปในฐานะสกุลเจ้า แล้วเราค่อยไปเจอกันในงาน ข้าก็แค่อยากจะพาเจ้าออกงานเป็นครั้งสุดท้าย ข้าอยากใช้เวลาร่วมกับเจ้าแบบเปิดเผยอีกสักหน แล้ววิธีนี้จะมีอะไรเสียหายตรงไหนข้าน่ะชอบอยู่กับเจ้ามากเลยนะแม่นางมู่"

.

ตาหวานเจี๊ยบเสียงนี่สั่นใสเป็นนกกาละเวก ดูก็รู้ว่านี่คือคำพูดของคนที่เมาแล้วเริ่มเงี่ยน มู่ซื่อหรานรู้ทันก็เลยชิงพูดตัดบทไปซะก่อน

.

"หยุดเลยคุณชายรอง ข้ามิมีอารมณ์จะทำแล้ว! แล้วข้าก็โม๊คให้ท่านไปแล้วด้วย! เอาเป็นว่าข้าจะลองนำดำริของท่านไปพิจารณาดู ส่วนผลจะออกมาเช่นไรค่อยไปเจอกันหน้างาน ถ้ามิเจอข้าก็จบแต่หากเจอเราก็จะควงกัน คืนนี้สนุกมาก สุราดี อาหารเลิศรส ท่านเองก็หายเจ็บป่วย ถึงเวลาที่ข้าต้องกลับแล้ว ถนอมตัวด้วยคุณชายรอง.. สุดที่รักของข้า.."

.

ยกจอกสุราขึ้นชนกันถือเป็นการจากลาที่นักเลงขัดบุคลิก แต่ถ้ามิทำเช่นนี้มีหวังคงต้องไปลงเอยกันที่บนเตียงอีก มู่ซื่อหรานขึ้นรถเทียมม้ากลับจวนสกุลมู่ โดยมีคุณชายเซียวถือตะเกียงน้ำมันเดินมาส่ง พวกเขาอาจจะดวงสมพงษ์กันจริง ๆ ก็ได้ และความรักของคู่นี้จะลงเอยกันแบบไหน โปรดติดตามได้ในตอนต่อไป