LOGINณ บริเวณชั้น 3 ของหอเพ่งนภาเทียนวั่งโหลว (天望楼)
.
จากยามยามซื่อ (巳时) ถึงยามซวี (戌时) ใครจะเชื่อว่าเหวินเหยาก็ยังอุตส่าห์เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่จนถึงตอนนี้ ซึ่งความจริงแล้วนางจะฉากหลบไปตั้งแต่ตอนที่มู่ซื่อหรานกับคุณชายเซียวจะมีเพศสัมพันธ์กันเมื่อตอนสายก็ได้ ประตูเรือนย่อยก็ปิดสนิทลงกลอนไปแล้วคันฉ่องจากหอดูดาวจะส่องห็นอะไร! แต่นางก็มิสนใจ! นางยังคงอยากที่จะติดตามจดหมายปลอมที่เขียนด้วยลายมือตัวเองว่าจะได้ผลลัพธ์ตามที่คาดไว้หรือไม่
.
ประกอบกับวิชาด้ายทอวิญญาณ (หงเหมยจือฮุน) ที่ยังคงผูกด้ายแดงเส้นหนึ่งไว้กับแม่นางมู่ เหวินเหยามองมิเห็นเหตุการณ์วาบหวิวในห้องส่วนตัวก็จริง แต่นางก็รับรู้ได้ด้วยการสั่นของตัวด้ายที่ทั้งโยกโยนยวบยาบแล้วก็สะบัดไปมาราวกับงูเลื้อย วิธีการสั่นเช่นนี้แตกต่างจากด้ายของเยว่เอ๋อตอนที่เย็ดกับเสี่ยวโม่ มันเป็นการสั่นแบบเอียงออกด้านข้างวูบไหวบิดเบี้ยวไปมา จนคลับคล้ายว่าเจ้าของเส้นด้ายน่าจะอยู่ในสภาวะการณ์หลายจิตหลายใจ
.
ด้ายแดงบนนิ้วนางกำลังบอกเล่าความจริง ต่อให้มู่ซื่อหรานจะมิพูดเหวินเหยาก็รู้อยู่ดีว่าแม่นางแห่งร้านทอผ้าผู้นี้เป็นพวกหลายเพศ หญิงก็ได้ชายก็ดี รุกก็ได้รับก็เร้าใจ รุกไซ้ชักทำได้หมดครบจบในคนเดียว ถือเป็นสิ่งหายากในแวดวงชาวจีนแห่งยุทธภพ แต่ก็นั่นแหละ! เพราะมันก็ต้องแลกมาซึ้งความทุกข์ในจิตใจนาง เหวินเหยาจึงได้แต่ถอนใจพลันถอยหลังออกมาจากกล้องคันฉ่อง
.
"เฮ้อ..อ..อ.. ข้ามิรู้จะช่วยท่านเช่นไรเลยแม่นางมู่ เพราะแม้แต่ข้าเองเผิน ๆ ก็อาจจะเป็นหนึ่งในสตรีที่ท่านคิดอยากจะร่วมรักด้วย ด้ายทอวิญญาณในมือข้าแม่นยำกว่าไพ่ยิปซีซะอีก มันอ่านพวกท่านได้หมดนั่นแหละ"
.
เป่าปากพลูสลับกับส่ายหน้า ฟ้าเริ่มมืดกว่าเดิมผู้คนบนหอสูงก็ชักจะบางตาลง
.
"แต่อย่างน้อยการที่พวกท่านทั้งสองเชิญชวนกันไปร่วมงานสมรสก็ถือว่าเข้าแผนอยู่! ข้าคิดแผนนี้ออกตอนที่อ่านกระดานแจ้งราชกิจที่ตลาด คุณชายเซียวจวินเหยียนก็มิอยู่พอดีทุกอย่างจึงลงล็อคแบบเหมาะเจาะ สกุลมู่ , สกุลเซียว , สกุลจ้วง สามตระกูลที่ข้าหมายปองมารวมตัวกัน ณ จุดเดียวทีนี้ก็บันเทิงกันล่ะ!"
.
ตบเข่าฉาดแกมหัวเราะคิกคักในลำคอ มิมีใครเห็นพฤติกรรมสุดสะใจนี้ของเหวินเหยาหรอก นางภาคภูมิใจในมันสมองของตนเองมาก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ว่าตนคิดแผนที่ปราดเปรื่องเช่นนี้ออกมาได้เช่นไร ก่อนจะค่อย ๆ เดินถอยหลังไปชนกับผนังหอสูงที่อยู่อีกฟาก นับ 1 , 2 , 3 ในใจแล้วก็ออกวิ่ง!
.
"ย๊ากกกกกก!!!"
.
"ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!"
.
"สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น! , ฮึบบบ!"
.
ไอ้หย๋า (哎呀!) คุณพระช่วย! แล้วนางก็กระโดดพุ่งพรวดทะลุราวกั้น ปล่อยชายผ้าอาภรณ์สีขาวสะอาดสะอ้านพริ้วไหวกลางฟากฟ้าราวกับหางปลากัด จากชั้น 3 ถึงจะมิสูงมากแต่หากตกลงไปก็เจ็บหนักอยู่ นางจึงเริ่มขดตัวกลางอากาศพลันตวัดนิ้วเป็นรูปดัชนีคู่วาดอักษรคำว่าเหลย ( 雷 ) ฟึบฟับ ๆ ๆ หลังจากนั้นก็..
.
"เปรี๊ยงงง!!!"
สุดอลังการเมื่ออัสนีบาตเส้นเบ้อเร่อกระหน่ำฟาดลงมาใส่!
.
มีเสียงร้องจากคนที่เห็นเหตุการณ์อยู่บ้าง มีการแหงนหน้าหาต้นตอของเสียงกันเล็กน้อย แต่ก็อย่างที่พวกเรารู้กันนั่นแหละว่าเหวินเหยาได้หายฟับไปเลย!
.
.
3 วันหลังจากนั้น งานมงคลสมรสสุดยิ่งใหญ่ที่จัดขึ้นโดยสกุลเวย อีกหนึ่งตระกูลดังที่มีชื่อระดับต้น ๆ ของฉางหลิงก็เกิดขึ้น ถนนรอบจวนของพวกเขาคลาคล่ำไปด้วยรถม้าและแขกหรื่อที่เดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศ ขนาดสมัยนั้นยังมิมีคำว่ารถติดทว่าภาพที่ออกมาก็สามารถใช้คำว่า "การจราจรเป็นอัมพาต" ได้เลย
.
และหนึ่งในผู้ได้รับผลกระทบก็คือเยว่เอ๋อที่นั่งอยู่ในรถม้าด้วยความหงุดหงิด ด้วยความที่เป็นงานใหญ่มีสกุลมีชื่อมากมายมาเข้าร่วม นางจึงใช้รถลากเปิดกระทุนเหมือนตอนไปส่งบะหมี่มิได้ การแต่งกายจะต้องเรียบร้อยสมฐานะ เครื่องประดับต้องมาเครื่องประทินผิวต้องมี ตั้งแต่มีนิยายเรื่องนี้มานี่คือวันที่เยว่เอ๋อแต่งตัวสวยที่สุดแล้ว
.
"เสี่ยวโม่! นี่ยังมิถึงอีกเหรอเนี่ยะข้าร้อนจะแย่อยู่แล้ว! มันจะติดอะไรนักหนาตอนนี้ข้ารู้แล้วล่ะว่าทำไมท่านพ่อถึงให้ข้ามาแทน!"
นางยังคงเป็นคุณหนูเอาแต่ใจอยู่เช่นเดิม เช่นกันกับเสี่ยวโม่ผู้ภักดีที่ชีวิตนี้คงเป็นได้แค่ขี้ข้าไม่มีทางได้เป็นผัว
.
"ถ้าเป็นรถลากข้ายังพอลัดเลาะได้ แต่รถม้าคันใหญ่แบบนี้เห็นทีจะต้องรออีกสักระยะล่ะขอรับ อดทนหน่อยนะขอรับคุณหนู.."
ชะเง้อคอเป็นเอ็นชายหนุ่มหันซ้ายแลขวาชั่งน้ำหนักอยู่ว่าจะให้ค่ากับสิ่งใดก่อนดี ระหว่างถนนหนทางกับนายน้อยเยว่เอ๋อที่เขาแอบรัก และหวังจะฟัคกับนางเพื่อแก้มืออีกที
.
ตัวละครสำคัญมาถึงแล้ว เหวินเหยาเองก็เนียนปลอมตัวเป็นแขกร่วมงานเข้ามา เรามารอดูกันดีกว่าว่าคูณชายเซียว กับ แม่นางมู่ซื่อหราน สองคนนี้จะมางานร่วมกันเหมือนที่นัดแนะกันไว้รึเปล่า?
อาการครุ่นคิดกินมิได้นอนมิหลับเริ่มกลืนกินตัวตน มิน่าเชื่อว่าสตรีผู้วางแผนอะไรก็มิเคยผิดพลาดอย่างเหวินเหยาจะมีช่วงเวลาแบบนี้กับเขาด้วย! นางอยู่ที่โรงเตี๊ยมมามากกว่า 3 ราตรีกับอีก 4 อรุณรุ่ง ครานั้นกลวิธีในการนำตัวคุณชายเซียวออกจากหอกักขังก็ยังคงมืดแปดด้าน! ทำให้ชวนให้คิดว่าตกลงเป็นนางหรือเป็นเขากันแน่ที่ถูกจองจำ จนมิเห็นเดือนเห็นตะวัน."หรือเราจะแหกคุกเข้าไปชิงตัวเขาออกมาดี! คุณชายเซียวน่าจะถูกตัดเส้นลมปราณไปหมดแล้ว เขาคงต้านทานแรงปรารถนาของเรามิได้!?"เหวินเหยาถึงกับใช้หมึกพู่กันกากบาททับหน้ากระดาษแผ่นนั้นทิ้งแทบจะทันที เริ่มต้นบทเหมือนคุณชายเซียวถึงย่อหน้านี้นางก็ชักจะเหมือนเยว่เอ๋อเข้าไปอีก กิริยานางมิต่างจากนายน้อยสกุลจ้วงที่ขยำจดหมายทิ้งเป็นร้อย ๆ ฉบับ!.เพราะนางเองก็มีกระดาษขาวที่ใช้วาดแผนการต่าง ๆ ซึ่งใช้มิได้อยู่เกลื่อนโต๊ะเต็มไปหมด สิ่งนี้ตอกย้ำว่าจอมยุทธหญิงพยายามมาหลายวันแล้ว หากแต่ความเป็นไปได้ยังเท่ากับศูนย์ คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ไม่มีคุณค่าพอที่จะให้นางเสี่ยงทำเรื่องเช่นนั้น การเลือกเป็นศัตรูกับราชสำนักก็มิต่างจากเอาคอขึ้นไปพาดไว้บนเขียง แค่คิดก็เสียสติสิ้นดี!."หรือต่อ
"世上无难事 ,只怕有心人" สำนวนจีนนี้หากแปลเป็นไทยน่าจะตีความได้ว่า "ทุกปัญหามีทางแก้ อย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรค" แล้วใครล่ะที่คู่ควรกับวลีนี้ที่สุดหากมิใช่เหวินเหยา! คดีพลิกเสียแล้วทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นายน้อยเยว่เอ๋อยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จะบอกมิบอกแหล่ ทว่าพอนางโพล่งสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา จอมยุทธหญิงที่เรียกตนว่าเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจก็ถึงกับต้องกุมขมับ! กลายเป็นนางเสียเองที่ตะกุกตะกัก คิดมิตกว่าจะหาทางบอกเรื่องคุณชายเซียวกับคุกที่ขังเขาไว้ยังไง."เจ้าเงี่ยนมากเลยรึ? เจ้าทนมิไหวเลยใช่หรือไม่เยว่เอ๋อ?"เหวินเหยาพยายามถามด้วยเสียงอัดเงียบเบากึ่งกระซิบ."หงึก! , หงึก! , หงึก!"ร่างเล็กตอบผ่านการพยักหน้า พูดไปก็อายปากเลยเอาสีหน้ากับท่าทางนี่แหละใช้แทนคำตอบ.ซ้ำร้ายที่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หว่างขามันก็ร้อนวาบขึ้นอีกแล้ว! เยว่เอ๋อถึงกับต้องเอาต้นขาบี้บดใส่กันยืนบิดไปบิดมาคล้ายกับคนคลั่งควย! และถ้าหากมีกล้องอีกสักตัวอยู่ด้วยตัดภาพไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง ป่านนี้ในลิ้นชักตรงเก๊ะที่ใส่ดิลโด้ยักษ์ไว้ก็คงจะสั่นโครมคราม! ปั๊ก! ๆ ๆ ๆ ประหนึ่งเปลี่ยนปราณแท้ที่เคลือบอยู่บาง ๆ ให้กลายเป็นเทคโนโลยีบลูทูธระดับสูง
"ใจเย็นก่อนพี่สาว! เหตุไฉนท่านจึงต้องแสดงกิริยาน่ากลัวเช่นนั้น ข้ามิได้ไปสังหารใครมาสักหน่อย ข้าก็แค่สังหารพรหมจรรย์ของตนเอง ผ่านอุปกรณ์ที่ท่านนั่นแหละที่เป็นผู้ส่งมา!"ตรงพอไหมถามใจเหวินเหยาดู เพราะที่พูดมาก็เป็นความจริงล้วน ๆ ทำไมด้ายแดงของเยว่เอ๋อถึงสะบัดแรงจนนิ้วมือผู้ใช้วิชาแทบขาด นั่นก็เพราะดิลโด้ที่ส่งมาให้มิใช่หรือ?."นี่องคชาตปลอมของคุณชายเซียวมีฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ? เจ้าเย้าข้าเล่นใช่หรือไม่สาวน้อย?"เหวินเหยาถามขณะที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ หมายจะดูเศษซากจดหมายที่เขียนค้างไว้บนโต๊ะ."หาไม่เจ้าค่ะ! ก็ท่านน่ะเป็นคนเขียนวิธีใช้แนบมาเอง แล้วข้าก็ทะลวงผ่านไปถึงด่านที่ 5 ก้าวย่างปรมัตถ์เลยด้วย!"."ห๊า!!! เจ้าทำได้เยี่ยงไรกัน!!! ข้าประเมินเจ้าไว้เพียงแค่ระดับ 3 แดนสวรรค์เซียนเหยาเท่านั้น! ที่ระดับการสั่นนั้นมนุษย์ทั่วไปก็ถึงจุดสุดยอดได้แล้ว แต่นี่เจ้าเล่นอั้นไปจนถึงระดับ 5 เจ้าวิปลาศไปแล้วรึเยี่ยงไรเยว่เอ๋อ?! กลีบผกาเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?! ข้าจะพาเจ้าไปโรงหมอเพียงแค่เจ้าเอ่ยวาจา!"ฤทธิ์ความตกใจสุดขีดตรงนี้ เหวินเหยาก็ทราบแล้วว่าเหตุอันใดเสี่ยวผ่างถึงลงทุนบินมาฟ้อง เพราะตั้
ดวงตะวันเริ่มรับขอบฟ้าแสงตะเกียงจากชายคาอาคารร้านบะหมี่นวลสลัว เหล่าบรรดาคนงานพนักงานร้านเริ่มทยอยกลับเข้าเรือนพัก แม้แต่เสี่ยวโม่บ่าวรับใช้คนสนิทที่รักษาตัวจนหายดีจากเหตุปะทะที่สกุลเวยแล้ว ก็ยังขอตัวกลับเข้าเรือนคนใช้ไปพลางก่อน เยว่เอ๋อมิได้สนใจเขาเท่าไหร่นักหรอก อันที่จริงนางมิยอมสนใจใครเลย! พลางคร่ำครึอยู่กับจดหมายลายมือของนางที่เขียนแล้วก็ขยำทิ้ง! แล้วก็เขียนใหม่อยู่หลายต่อหลายรอบ! ."เจ้าจะขอตัวไปนอนก็ไปเถอะเสี่ยวโม่ บอกคนอื่น ๆ ด้วยว่าเดี๋ยวข้าเสร็จธุระข้าจะดับตะเกียงเก็บทุกอย่างเอง ขอบคุณที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยสำหรับวันนี้นะ.."นายน้อยพูดทั้ง ๆ ที่ดวงหน้ายังก้มเขียนจดหมายอยู่ ฝั่งเสี่ยวโม่เองก็เลยต้องผละตัวจากไปแบบงง ๆ เขาแทบจะไม่มีบทบาทในนิยายพาร์ทนี้อีกต่อไปแล้ว และหลังจากที่ด้ายแดงประจำตัวถูกตัดออกจากวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) เหวินเหยาเองก็แทบจะมิได้ใช้บริการจากเขาอีกเลย."ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนนะขอรับคุณหนู คุณหนูเองก็รักษาตัวด้วย ใกล้เข้าเหมันต์ฤดูลมกลางคืนมักรุนแรง"."อืม..ม..ม ๆ ไปเหอะ ๆ ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าเองก็เพิ่งหายเจ็บกลับมา แทนที่จะเป็นห่วงข้าควรแบ่งไปห่วงตน
แข็งได้! โด่ได้! ยืดได้! ถอกได้! แล้วประสาอะไรทำไมจะหดไม่ได้! สังขารมนุษย์ก็แบบนี้ ต่อให้ดุ้นควยมหัศจรรย์นี้จะฉาบเคลือบไว้ด้วยปราณแท้แต่หลังจากมันกระทำชำเลาจิ๋มเยว่เอ๋อจนหนำใจแล้ว ก็ถึงกาลเวลาที่มันจะทำการละสังขาร ให้ตายเถอะ! ช่างเป็นภาพที่อิดหนาระอาใจ ใครเห็นก็อดสังเวชใจมิได้ หลังแท่งองคชาตหักคอห้อยต่องแต่งติดอยู่กับผนัง ราวกับมะเขือเผาที่งอมเพราะไฟแรง.ขนาดเยว่เอ๋อที่เพิ่งหลั่งน้ำเสร็จ นางได้เห็นสวรรค์เป็นครั้งแรก (แม้จะแค่แป๊บเดียว) แต่นางก็รู้ตัวดีว่าน่าจะรีบจัดการสิ่งนี้ให้เร็วที่สุด นางทนเห็นความกระเสือกกระสนอันเวทนาของลำควยดิลโด้นี้ต่อไปมิไหว มันผงกหัวดุ๊กดิก ๆ แต่ก็ทรงตัวไม่อยู่แล้ว เงยขึ้นได้นิดนึงก็หล่นป๊กลงไป! เงยแล้วก็หล่น! แล้วก็หล่นแล้วก็เงยอยู่เช่นนี้! ."เอาล่ะพอแล้ว ๆ ข้าจะให้เจ้าหยุดทำงานได้แล้ว เท่าที่ข้าจำได้หากข้าหยุดเงี่ยนเจ้าก็จะหยุดไปเองใช่หรือไม่?"เยว่เอ๋อถามใครก็มิรู้ล่ะ นางแค่ลุกขึ้นยืนด้วยชุดนุ่งลมห่มฟ้าพลางเดินตรงไปที่ผนังแล้วก็เตรียมจะดึงดุ้นยักษ์อันนี้กลับคืนสู่ที่เก็บ.จังหวะเอื้อมมือลงไปกำนั้นความอุ่นยังคงอยู่ และจังหวะที่นางออกแรงดึงแรงยื้อก็ยังพอ
สารพัดแรงถาโถมผนวกรวมกันตั้งแต่ขั้น 1 ถึง ขั้น 4 ดุ้นควยอันนี้จัดประเคนมาให้เยว่เอ๋อครบแบบทบต้นทบดอก นางสัมผัสได้ถึงการกระทุ้งอันรุนแรงทั้ง ๆ ที่ตัวนางแทบมิได้เคลื่อนบั้นท้ายไปชนกับมันเลย นี่คืออานุภาพของขั้นที่ 5 "ก้าวย่างปรมัตถ์" เยี่ยงนั้นหรือ? อาจเป็นได้! เพราะนวลนมทั้งสองเต้านี่ถึงกับกระเพื่อมบึ้มบ้ำ ๆ เลย!.ร่างบางโยกโครมครามราวกับถูกประหารผ่านช่องรัก ศีรษะสั่นคลอนปอยผมกระเซอะกระเซิงช่างเป็นอะไรที่เร้าใจมาก! ๆ นายน้อยหญิงถึงกับต้องกัดปากซีดตามในทุก ๆ ครั้งที่ดุ้นข้างหลังกระซวกเสียบ! ๆ ๆ ๆ แก้มก้นของนางกระเพื่อมตีปัง ๆ ๆ จนกลีบผกาชักจะเผยออ้ากว้าง!.ความซิงได้ถูกพรากไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เยื่อพรหมจรรย์นางน่าจะขาดยับ มิหนำซ้ำเพื่อเพิ่มอรรถรสให้ถึงเครื่องมากขึ้น เยว่เอ๋อถึงกับลงทุนจินตนาการถึงใบหน้าของคุณชายเซียวไปด้วย! พอคิดถึงความหล่อเหลาของเขาไม่ว่าจะเป็นคนพี่หรือคนน้องนางก็จะยิ่งเงี่ยน! จังหวะถูกเย็ดในท่ายืนจึงเป็นอะไรที่เสียวเช่นนี้นี่เอง แล้วยิ่งเป็นการเย็ดกับคนรักของคนอื่น ฟิลลิ่งแห่งการคบชู้ก็ยิ่งทำให้นางฟินมากขึ้นกว่าเก่า."อ่าาาา! ขอบคุณพี่เหวินเหยายิ่งนักเจ้าค่ะ! อ่
ความเหนื่อยล้ากัดกินแรงปีก ส่งของเสร็จงวดนี้เห็นทีเสี่ยวผ่างอาจจะต้องลาพักร้อน ปกติเดินทางจากจวนสกุลจ้วงถึงโรงเตี๊ยมกระพือปีกมิถึง 30 ทีก็ถึงแล้ว แต่นี่อะไรขนแทบร่วงหมดตัวยังบินมาได้มิถึงครึ่งทาง แต่ครานั้นด้วยความที่เป็นนกอาคมที่สร้างขึ้นจากปราณแท้ของผู้สำเร็จวิชา เสี่ยวผ่างก็เลยกระเสือกกระสนจนทำต
"เฮ่ย! ๆ ๆ นี่มันอะไรกันเนี่ยะควยท่านมีชีวิตคุณชายเซียว~!""อย่านะอย่าเข้ามาใกล้เชียว อยู่บนพื้นดิ้นกระแด่ว ๆ ไปอย่างงั้นแหละดีแล้ว""นี่เราคิดบ้าอะไรออกไป คิดจะเอากับของที่ดิ้นเป็นปลาเฮยอวี๋ (黑鱼) เช่นนี้เหรอ?""อี๋~! จะน่ากลัวเกินไปแล้ว~! , หยึ๋ยย~!".ด้วยความสัตย์จริงว่าถ้าหากเป็นโลกยุคปัจจุบัน
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก และพัสดุจากตำหนักเงาจันทรา (万影楼) ก็ถูกนำมาส่งโดยพิราบทมิฬกาฬตัวหนึ่ง วิหคตัวนี้ดูจะมีอัตลักษณ์ที่ผิดแผกกจากตัวอื่น ด้วยวงปีกที่กว้างอหังกากับกงเล็บที่แข็งแรง มันออกจะเหมือนอินทรีย์มากกว่าพิราบด้วยซ้ำ และบางทีนี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งความรัดกุมที่ตำหนักเงาจันทรามอบให้ลูกค้า
ต้องเรียนตามตรงด้วยความซื่อสัตย์ว่า ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นค่อนข้างรุนแรงกว่าสิ่งที่คนึงไว้ เหวินเหยามายืนอยู่ที่หน้ากระดานแจ้งราชกิจกลางตลาดฉางหลิงเป็นที่เรียบร้อย สารถีรถลากนางก็ไล่ให้กลับไปมิต้องหยุดรอ เพราะนางดูเหมือนจะหัวเสียกับสิ่งที่แจ้งบนกระดานอยู่มิน้อย! นั่นมิใช่เพราะคุณชายเซียวมิโดนโทษทัณฑ์ใ







