บทที่ 80 : เพ้อ!

ผ้าขาวจากบรรพกาลมหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวา ของสกุลมู่ถูกพันไปทั่วร่างของคุณชายเซียว สภาพเขาตอนนี้ก็มิได้ต่างจากเดิมมากนัก แต่หากลืมตาตื่นขึ้นเขาจะหายเป็นปลิดทิ้ง ผ้าม้วนนี้ใช้รักษาได้ทุกสรรพสิ่ง ขนาดเหวินเหยาที่โดนซัดจากภายใน โดนทั้งเข็มพิษและวิชาฝ่ามือสารพัด นางยังหายเป็นปกติราวกับมิมีอะไรเกิดชึ้น กับกรณีของคุณชายเซียวที่โดนฟ้าผ่าก็เช่นกัน

.

เพียงแต่เขาอาจจะต้องนอนนานหน่อย และคราวนี้ก็ถูกพันทับไปทั้งกระเจี๊ยว มิมีสิทธิจะซุกซนอุดมความเงี่ยนเหมือนเมื่อครู่ได้อีก เขายังคงหลับเป็นเด็ก ๆ อยู่บนเตียงเช่นเดิม กำหนดการณ์การฟื้นยังมิแน่อาจจะทั้งวันหรือแค่ครึ่งวันขึ้นอยู่กับความหนักหน่วงของอาการ และระดับปราณวรยุทธของผู้ป่วยด้วย

.

จะว่าไปแล้วบรรยากาศรอบตัวก็มีผล หากเป็นที่สวนหลังจวนสกุลมู่เชื่อว่าใช้เวลามินานธรรมชาติก็จะช่วยบำบัด ที่นั่นมีลำธารมีต้นเถาฮวาสีชมพูบานสะพรั่ง ดอกไม้ทุ่งหญ้าเขียวขจี มิเหมือนที่นี่ที่มีแต่สวนหินแข็ง ๆ จวนสกุลเซียวมีทหารยามอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุกอย่างจึงดูแข็งทะมึนทึม กลิ่นอายการหักหลังรสสัมผัสแห่งผลประโยชน์ ด้วยความสัตย์จริงว่าแม่นางมู่มิเคยชอบที่นี่เลยแม้จะเคยมาบ่อย

.

นางรู้ตัวดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วว่าตนเองมิเหมาะกับคุณชายเซียวอวิ้นจวี่ หากแต่เป็นเขาต่างหากที่ตามตื้อนาง คารมคมคายหน้าตาหล่อเหลาวรยุทธก็เข้าขั้นฉกาจ เจอกันตามโรงสังคีตหรือสถานเริงรมย์บ่อยครั้งเข้าก็มีอันได้เสีย! ความสัมพันธ์ของพวกเขามิได้แน่นแฟ้นในระดับหัวใจ หากแต่เป็นชายหญิงที่ต้องการเสพสังวาสและคลั่งไคล้ในจุดเสียวระหว่างกันและกันก็เท่านั้น

.

ณ ระเบียงไม้หน้าเรือนย่อย มู่เซี่ยวหรานยืนจิบน้ำชาทอดอารมณ์รอคนรักของนางตื่น

.

"จวบจนป่านนี้เราก็ยังมิรู้อยู่ดีว่าใครเป็นผู้ส่งจดหมายฉบับนี้มา แต่ครานั้นก็คงมิใช่ประเด็นสำคัญอะไรแล้วล่ะ เพราะเจตนาที่แท้จริงของเขา คงต้องการให้เราใช้ผ้าขาวสกุลมู่รักษาแผลให้คุณชายรองมากกว่า"

นางพยายามครุ่นคิดพลางเดินเตร็ดเตร่ลงมาถึงศาลากลางสวน

.

ซึ่งขณะก้าวเดินมาก็ต้องผ่านรอยฟ้าผ่าตรงลานกว้างนั้นอีกที

.

"จะใช้จอมยุทธหญิงผู้ใช้สายฟ้าผู้นั้นไหมนะ? เพราะเราค่อนข้างมั่นใจว่ารอยแผลบนร่างกายคุณชายรองต้องมาจากอัสนีบาตเป็นแน่ แต่นางจะทำเช่นนั้นเพื่ออะไร? นางมิได้มีความสัมพันธ์อะไรกับพวกเราสักหน่อย , เฮ้อ..อ..อ..อ คิดมากไปแล้วมู่ซื่อหรานเอ๊ย! คิดไปก็ปวดหัวเปล่า ๆ "

นางวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะหินกลางศาลา ก่อนจะเดินมาดูผีเสื้อคู่หนึ่งที่กำลังบินตอมดอกไม้

.

มันคือสัญลักษณ์ของความรักเป็นตัวแทนของการเป็นคู่ และนั่นก็ยิ่งทำให้แม่นางมู่รู้สึกหดหู่ นางมิรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับสภาวะจิตใจของตนเอง ทุกอย่างมันสับสนวนวกไปหมด นางมาที่นี่ในฐานะอะไร นางเป็นชู้กับน้องชายว่าที่สามีใช่ไหม ไหนจะเยว่เอ๋อที่เจอผ่าน ๆ ที่ตลาด ไหนจะเหวินเหยาที่เพิ่งพลั้งเผลอคิดถึงไปเมื่อครู่

.

"เฮ้อ..อ...อ...อ! ตกลงข้าชอบผู้หญิงหรือผู้ชายข้ายังมิรู้ใจตนเองเลย เป็นความรู้สึกต้องห้ามที่พูดกับใครก็มิได้ บางทีข้าก็อิจฉาผีเสื้ออย่างพวกเจ้าเหมือนกันนะ อยากบินไปไหนก็ไปดอกไม้ดอกไหนถ้าชอบก็แค่แวะลงมาตอมแล้วดูดน้ำหวาน มิเห็นจะต้องยึดติดกับประเพณีไม่ต้องถือสาผลประโยชน์ เบื่อก็แค่เปลี่ยนผ่านแค่เย็ดกันให้สนุกสนานทำไมต้องเลือกให้ยุ่งยากด้วย.."

เอาแล้วสิยิ่งอยู่นานยิ่งเพ้อไปกันใหญ่ หนักจัดจนถึงกับคุยกับผีเสื้อได้แล้วอ่ะคิดดู 

.

แต่นั่นก็คือก้นบึ้งในหัวใจของนางอย่างแท้จริง ในบรรดาแคนดิเดตรักแท้ทั้ง 4 คนของเยว่เอ๋อมู่ซื่อหรานคือคนที่มีความซับซ้อนมากที่สุด บางมุมนางก็เหมือนสตรีผู้บ้ากาม บางมุมนางก็เป็นนักรักที่เจ้าชู้ชอบคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย แต่บางมุมก็น่าสงสารเพราะยิ่งตัวเลือกมากความไม่สมหวังดังที่ตั้งใจก็มากตามเป็นเงาตามตัว

.

จวบจนกระทั่งผ่านไปราวชั่วยามใหญ่ ๆ จู่ ๆ ก็มีมือหนาคู่หนึ่งเคลื่อนเข้ามาโอบกอดนางจากทางด้านหลัง ผีเสื้อโบยบินแตกฮือด้วยความตกใจ สวนทางกับนางที่จำเจ้าของมือได้ ไอ้อุ่นจากร่างกายแบบนี้มัดกล้ามหน้าอกที่นาบชนแผ่นหลัง จะเป็นใครไปมิได้นอกจากชู้รักของเธอที่เพิ่งลุกเดินลงมาจากเตียง

.

"ตื่นแล้วเหรอคะที่รัก.."

แม่นางมู่ทักขึ้นโดยมิมองข้างหลังด้วยซ้ำ

.

"ทำไมถึงจำได้ล่ะข้ายังมิได้พูดอะไรสักคำ.."

คุณชายเซียวกระชับมือให้แน่นขึ้น ดึงร่างบางเข้าหาตัวให้แนบเข้า

.

"หึ ๆ ข้าน่ะจำคุณชายรองมิได้หรอก! แต่ข้าจำควยใหญ่ ๆ ของท่านที่แยงตูดข้าอยู่ ณ ตอนนี้ได้ต่างหาก!"