บทที่ 89 : เพลินพาที

พอทุกอย่างเข้าที่พิธีการต่าง ๆ เกี่ยวกับงานมงคลก็ดำเนินไป ทว่าความสนใจของเยว่เอ๋อเหมือนจะมิอยู่ที่ตรงนั้นอีกแล้ว ตั้งแต่ที่นางได้นั่งลงข้าง ๆ กับพี่สาวแสนสวย

.

"นี่ ๆ พี่มู่ว่าแต่ทำไมสกุลมู่ถึงส่งท่านมาแค่คนเดียวล่ะ ท่านน่ะหมั้นหมายกับคุณชายเซียวจวินเหยียนไปแล้วก็น่าจะมาด้วยกันมิใช่หรือ? ขนาดข้ายังมากับเสี่ยวโม่เลย แต่ตอนนี้ไปมุดหัวอยู่ไหนแล้วก็มิรู้"

.

"หากถามเช่นนี้คำตอบก็น่าจะอยู่ฟากโน้น เจ้าเห็นป้ายชื่อตราสกุลเซียวที่อยู่บนโต๊ะฟากตรงข้ามไหมเล่า เจ้าเห็นไหมว่ามันว่างเปล่า? คุณชายใหญ่เซียวจวินเหยียนตอนนี้มิได้อยู่ฉางหลิงหรอก แกเป็นคณะตัวแทนพระองค์ไปร่วมงานแต่งของอีกเมืองหนึ่ง กว่าจะกลับก็น่าจะเป็นเดือน"

มู่ซื่อหรานร่ายยาวให้ฟัง สลับกับคีบตะเกียบจับอาหารเข้าปากไปด้วย

.

"โห.. เหงาแย่เลยแบบนี้ แล้วท่านพี่เป็นเช่นไรบ้างข้าแทบมิเห็นหน้าท่านตามท้องตลาดเลย แต่ข้าก็เข้าใจนะว่าท่านกำลังจะออกเรือนต้องเก็บเนื้อเก็บตัว พวกเราจะมาเล่นสนุกด้วยกันเหมือนตอนเด็ก ๆ มิได้แล้ว"

.

"นี่ไง! บทจะพูดเป็นการเป็นงานเจ้าก็พูดได้นี่ ไอ้ลิงทะโมนเอาหัวโหม่งฉากทะลุเมื่อกี้หายไปไหนซะล่ะ? แต่อันที่จริงข้าก็เจอเจ้าบ่อยอยู่นะ ข้าเห็นเจ้ากับเสี่ยวโม่วิ่งส่งบะหมี่กันสนุกมากเลย ข้าอยู่บนรถม้าก็ได้แต่แอบยิ้มตามไปด้วย พวกเจ้าสองคนดูเข้าขารู้ใจกันมากเลย , หรือว่า.. เจ้ากับเสี่ยวโม่?"

.

"พี่มู่.. ไม่เอา.. ข้ามิอยากพูด..ด..ด.."

ตัวบิดเป็นเกลียวราวกับขนมโปเต้ เยว่เอ๋อถึงกับต้องกระเถิบเอาไหล่มาถู ๆ เข้ากับต้นแขนพี่สาว นางคงเขินของนางนั่นแหละแค่มิรู้จะอธิบายเช่นไร

.

"คุณหนูตระกูลใหญ่อย่างเจ้ากับบ่าวรับใช้ที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ครั้นจะตบแต่งจัดงานสมรสให้ใหญ่โตเหมือนดั่งที่เราเห็นบื้องหน้า ผู้คนก็คงจะนินทาสาปแช่ง เป็นสตรีในสังคมนี้นั้นช่างลำบากนัก ร่างกายก็ของเราจิตใจก็ของเรา แต่ความรักกลับมิให้เราได้เลือกเลย ทำไมข้าจะมิเข้าใจ ข้านี่แหละคือคนที่เข้าใจเจ้ามากที่สุด.."

.

"โถ.. พี่มู่ท่านจะทำให้ข้าร้องไห้ตามไปด้วยนะ , เอ่านี่! , เช็ด ๆ เช็ดน้ำตาซะ!"

แล้วมิใช้ผ้าของตัวเองด้วยนะ มือเรียวของเยว่เอ๋อเอื้อมไปดึงผ้าเช็ดหน้าแปดเหลี่ยมสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ ที่เหน็บไว้ตรงเสื้อนอกของแม่นางมู่ขึ้นมาถูแก้มใส นางถูมันฉึก ๆ ฉีก ๆ แล้วก็พับเหน็บคืนไว้ที่เดิม

.

"เหอะ ๆ ขอบใจนะข้าว่าข้าเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า เอาเป็นว่าตกลงเป็น "เจ้าชอบเสี่ยวโม่" หรือ "เสี่ยวโม่ชอบเจ้า" ตอบข้ามาซะดี ๆ"

หลุบตาลงจ้องทั้ง ๆ ที่น้ำตายังคลอเบ้าอยู่เลย แก้มก็แดงก่ำรอยผ้าเช็ดหน้ายังปรากฏอยู่

.

"(หืม.. นี่เรื่องใหม่แล้วเหรอ?)"

เยว่เอ๋อคิดในใจแต่ประโยคที่นางตอบออกไปกลับกลายเป็นว่า

.

"ข้าก็มิค่อยแน่ใจนักหรอกพี่มู่ ข้าเองก็สับสน.. หากข้าบอกสิ่งนี้ออกไปท่านสัญญาได้หรือไม่ว่าจะมิบอกผู้ใดต่อ.."

คีย์เสียงเปลี่ยนไปในบัดดล ความจริงจังถมทับความตลก ดูจากการวางตะเกียบลงขอบจานก็รู้ว่าเยว่เอ๋อจริงจังแค่ไหน

.

"ได้เลย! ข้าสัญญาด้วยชีวิต"

.

ร่างบางกระเถิบเปลี่ยนท่าเป็นนั่งย่อ จากต้นแขนที่แค่เบียดชนกันตอนนี้กลับกลายเป็นการโอบกอดมู่ซื่อหรานเอาไว้ทั้งแผ่นหลัง ก็ในเมื่อฉากกั้นมันไม่มี การกระซิบหนนี้จึงต้องสร้างพื้นที่แห่งความลับขึ้นมาเอง แม่นางมู่สัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากตัวเยว่เอ๋อ กลิ่นกายแตกเนื้อสาวหอมกรุ่นขึ้น และแม้แต่ยอดถันก็เริ่มชูชันเสียดสีใส่แผ่นหลังนาง

.

ทำไมนายน้อยจอมซนถึงเปลี่ยนไป วินาทีที่สองมือถูกป้องลงที่ใบหูราวกับโลกทั้งโลกนั้นหยุดหมุน เสียงระเบ็งเซ็งแซ่รอบข้างเงียบกริบลงในทันใด ในเสี้ยวอึดใจที่เยว่เอ๋อพ่นคำสุดวาบหวามนั้นออกมา

.

"พี่มู่เจ้าคะ.."

"ข้ากับเสี่ยวโม่.. เราเอากันแล้ว!"