บทที่ 90 : จริงดิ!

"เยว่เอ๋อ!!! เจ้าล้อข้าเล่นรึ!?"

เป็นการตวัดหน้าถามแบบตะโกนกึ่งเก็บเสียงอยู่ในที

.

"พรึบ! , พรับ!"

นายน้อยตอบด้วยการส่ายหน้าช้า ๆ แววตาซึมเศร้า

.

"เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึเยี่ยงไร?! แล้วมีใครรู้เรื่องนี้อีกหรือไม่?! แล้วสภาพเจ้าตอนนี้เป็นเช่นไรบ้างเจ้าอาเจียนบ้างรึเปล่า?!"

จับต้นแขนน้องเขย่า ๆ บีบคลึงลูบขึ้นลูบลงไปมา ใช้หลังมือแตะหน้าผากบ้าง หนักสุดก็คงจะเป็นการวางฝ่ามือไว้ที่หน้าท้องน้อย ๆ พยายามลูบ ๆ วน ๆ ด้วยความแผ่วเบา 

.

"พี่มู่ใจเย็น ๆ ท่านฟังข้าก่อน~! ตอนนี้ท่านน่ะส่งเสียงดังมากกว่าข้าเสียอีก , ชู่วววว...!"

.

เห็นจะจริงอย่างที่เยว่เอ๋อเตือน กิริยาการกระโดกกระเดกของมู่ซื่อหรานเริ่มเรียกการจับจ้องจากทุกสายตา เพราะลำพังความสวยงามจากอาภรณ์ที่สวมใส่ บวกกับการมาคนเดียวโดยปราศจากคู่หมั่นเท่านี้คนก็เริ่มซุบซิบจับประเด็นกันแล้ว 

. 

"ช่างประไร! ข้ามิสนหรอก! เอาเป็นว่าเจ้ารู้ใช่ไหมว่าการมีสัมพันธ์กับบุรุษอาจทำให้เจ้าตั้งครรถ์ได้?"

คราวนี้กลายเป็นนางที่ป้องปากกระซิบใส่หูน้องบ้าง

.

"หงึก ๆ , หงึก ๆ"

ตอบแบบผงกหัวอีกครั้ง เยว่เอ๋อมิอยากพูด

.

"เพลี๊ยะ!!!"

คุณพระตกใจสิใครจะไม่ช็อค! ในเมื่อแม่นางมู่เล่นวาดฝ่ามือฉาดเบ้อเร่อตบใส่กลางหลังเยว่เอ๋อเต็ม ๆ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว อย่าว่าแต่แขกหรื่อในงานเลย แม้แต่คู่บ่าวสาวสกุลเวยที่ทำพิธีอยู่ก็ยังหันหน้าขึ้นมามองต้นตอของเสียง 

.

เดือดร้อนไปถึงแม่นางทั้งสองที่ต้องแกล้งยิ้มแห้ง ๆ เอามือโค้งมาโอบกอดกัน พลางโบกมือหยอย ๆ ให้กับทุกคนในงานเพื่อเป็นดั่งสัญญาณว่ามิมีอะไร ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดโปรดดำเนินการตามพิธีกรรมต่อไปได้เลย พวกนางขอโทษที่ทำให้วุ่นวายและต่างคนก็ต่างลุกขึ้นโค้งคำนับเพื่อเป็นการขอโทษ

.

"พี่มู่ข้าเจ็บนะ.. ท่านตีข้าทำไมอ่ะ.. ก็ท่านถามข้า ๆ ก็ตอบท่านตรง ๆ ข้าผิดอะไรทำไมท่านต้องทำให้ข้าอับอายด้วย ฮือ ๆ เจ็บอ่ะ~!"

.

สีหน้าพี่สาวนักทอผ้าดูมิดีแล้ว ดูทรงนางจะหนักมือไปจริง ๆ ยิ่งเห็นเยว่เอ๋อมีน้ำตานางยิ่งอ่อนระทวยไปหมด

.

"ข้าขอโทษเยว่เอ๋อ.. เจ้าเจ็บมากใช่ไหม? มา! ขอข้าดูหน่อย? โถ่เอ๊ยข้าผิดเองแหละที่ร้อนรนเกินไป! วู่ววว..ว..ว..ว , ฟู่วว..ว..ว..ว , ฟู่ววว..ว..ว..ว , เพี้ยง~!"

.

"อุ่นดีจังเลยพี่มู่ท่านเป่าลมให้ข้าแค่นี้ก็หายแสบแล้ว ขอบคุณมากนะเจ้าคะ แต่ข้ามิใช่เด็กแล้วท่านมิต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้ามิโกรธท่านแม้แต่นิดเดียว , อิ ๆ "

.

กระดกไหล่ดุ๊กดิ๊กแค่นิดเดียวคอเสื้อที่โดนถลกให้โค้งเว้าจนเผยให้เห็นไหล่ขาวก็ตวัดกลับเข้าที่ ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งหันหน้าเข้าหากันอย่างสงบจิตสงบใจ

.

"ท่านฟังข้าดี ๆ นะพี่มู่ว่าที่ข้าร่วมรักกับเสี่ยวโม่น่ะ ข้ายังมิถึงจุดสุดยอดด้วยซ้ำ! ส่วนเสี่ยวโม่ก็แค่ปล่อยข้างนอกน้ำวิสุทธิ์ของเขายังมิโดนต้นขาข้าเลยแล้วข้าจะเอาอะไรไปตั้งครรถ์ ข้ายังมิรู้ด้วยซ้ำว่าความเมามันส์ของการเอากันนั้นคืออะไร? , แล้วอีกอย่าง! , อุ๊บบบ!"

.

โดยฉับพลันก่อนที่ขากรรไกรจะขยับส่งเสียง คราวนี้ไม่ฟาดลงแผ่นหลังแต่มือข้างเก่าอันนั้นกลับถูกใช้ปิดปากของนายน้อยเยว่เอ่อมิให้ขยับแทน มู่เซี่ยวหรานทำเหมือนกับจะรู้ว่าเยว่เอ๋อจะแพล่มอะไรที่มิควรพูดออกมา

.

เมื่อพิจารณาจากปัจจัยแวดล้อมอย่างสถานที่และผู้คน ที่ล้วนแต่เป็นคนในแวดวงสังคมชั้นสูง หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปก็อาจจะเป็นสตรีทั้งสองนางเองที่รับเคราะห์ พวกนางแบกตราสัญลักษณ์ตระกูลไว้บนหน้าผาก และทางที่ดีควรจะไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่า

.

"เงียบก่อนเยว่เอ๋อ! ข้าว่าพวกเราต้องเปลี่ยนที่ เรื่องนี้จะต้องรู้กันแค่เราสองคนที่นี่มีคนอยู่เยอะเกินไป ลุกขึ้น! แล้วเดินตามข้ามา!"

เด็ดขาดสมเป็นคุณหนูสกุลใหญ่ ปล่อยมือปุ๊บเยว่เอ๋อน้อยก็พยักหน้าทำตามทันที 

.

คิดว่าสองคนนี้จะไปที่ไหนกันดีล่ะ ในงานมงคลรื่นเริงแบบนี้จะมีที่เงียบ ๆ อยู่สักกี่ที่เชียว สายตาแม่นางมู่ลอกแลกไวกว่าใจเต้น เหมือนนางกำลังเร่งหลังเห็นซอกคอขาว ๆ กับแผ่นหลังชมพูระเรื่อที่เพิ่งเป่าลมใส่ลงไป นางอยากทำกับร่างกายเยว่เอ๋อมากกว่านี้ สาบานได้ว่านางกำลังมองหาที่เหมาะ ๆ ที่จะลงมือทำ!