บทที่ 93 : มันเริ่มขึ้นแล้ว (18+)

ทันทีที่สองคนกับสี่เท้ามาถึงห้องหมักสุรา หยาดน้ำเมาที่นำทางมาก็สลายหายกลายเป็นฝุ่นอากาศ ร่องรอยหายเรียบและถูกแทนที่ด้วยอากาศที่เย็นชื้นและสบายผิว แม่นางมู่หันซ้ายแลขวาอยู่พักหนึ่งเช็คจนมั่นใจว่ามิมีใครเห็นหรือตามมา ก่อนจะเอ่ยปากบอกกัยเยว่เอ๋อน้อยไปว่า

.

"พวกเราเข้าไปในห้องนี้กันเถอะ ในนี้น่าจะเงียบและมิมีใครเข้ามารบกวน"

.

"อืม.. เจ้าค่ะ! ข้าเชื่อฟังพี่มู่เสมออยู่แล้ว ข้าก็จะได้พักสักทีเหมือนกันท่านเล่นพาข้าเดินจนเมื่อยขาไปหมด.."

.

ก้าวขาข้ามธรณีประตูเข้ามาปุ๊บ เหวินเหยาก็เหมือนถูกตัดสัญญาณกล้องวงจรปิดไปเป็นที่เรียบร้อย นางมิสามารถได้ยินเห็นหรือได้ฟังการสนทนาเสริมความสัมพันธ์ของสองสาวจากสองตระกูล สิ่งเดียวที่จอมยุทธหญิงทำได้ก็คือการจับสังเกตจากตัวด้ายแดง วิธีการสั่นการสะบัดหรือการม้วนพันกันของมันจะบอกซึ่งความประสงค์ของเป้าหมาย และบางครั้งก็ทำได้ลึกซึ้งกว่าการฟังจากคำพูดของตัวเป้าหมายเองเสียอีก

.

"เอาล่ะเท่านี้ก็เรียบร้อยเชิญตามสบายเลยทุกท่าน เสร็จแล้วข้าจะเขียนลงในบันทึกอีกทีว่าแม่นางมู่ซื่อหรานเหมาะกับลูกค้าของข้าหรือไม่"

.

เหวินเหยาทิ้งคำพูดประโยคสุดท้ายใส่ไว้บนบานประตู ก่อนจะกลับหลังหันเดินย้อนไปยังซอกหลืบเล็ก ๆ ที่อยู่ก่อนจะถึงห้องน้ำ นางทิ้งเสื้อผ้าอาภรณ์ที่แท้จริงเอาไว้ที่นั่น แล้วก็คงจะถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปลี่ยนชุดบ่าวรับใช้คืนให้เจ้าของตัวจริงเสียที

.

.

ตัดภาพกลับมายังเหตุการณ์ที่อยู่ภายในห้องหมักสุรา

.

บรรยากาศภายในเหมือนจะมืดมากกว่าสว่าง มีความเหม็นอับที่ซ่อนอยู่ในความชื้น และแสงสว่างทั้งหมดที่สาดเข้ามาก็มาจากซี่ระแนงไม้ที่บุเป็นช่อง ๆ เอาไว้ที่บริเวณด้านบนถัดจากเพดานลงมา บนพื้นที่ก้าวย่างเป็นพื้นไม้กระดานที่แผ่นใหญ่พอสมควร มันมิใช่แผ่นกระเบื้องหินเฉกเช่นพื้นของจวนด้านนอก มิหนำซ้ำยังมีการใช้เศษฟางปูบุลงไปอีกชั้น

.

มู่ซื่อหรานคาดการณ์ได้ว่ามันน่าจะเกี่ยวกับการควบคุมอุณหภูมิ เพราะมองผ่าน ๆ ที่นี่ก็มิต่างจากห้องเก็บสุราสักเท่าไหร่ แต่แทนที่จะเป็นห้องที่เต็มไปด้วยถังไม้ที่วางนอนซ้อน ๆ กันเป็นล็อค ๆ ที่นี่กลับมีอ่างไม้สนอันเบ้อเร่อเรียงอยู่เต็มไปหมด บอกตามตรงว่าแค่ได้กลิ่นก็เมาได้แล้ว และด้วยความที่เป็นห้องที่ใช้สำหรับการหมัก ระยะเวลาย่อมต้องมากถึงหลายขวบปีกว่าสุราแต่ละอ่างจะได้ที่ ด้วยเหตุนี้ห้องหมักสุราแห่งนี้จึงค่อนข้างจะรกร้างผู้คน 

.

ยิ่งเป็นช่วงสายในงานมงคลแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ สถานะมันคงมิต่างจากห้องเก็บของ และจวบจนจบงานกระทั่งแขกเหรื่อพากันกลับบ้าน ก็คงจะมีเพียงสองคนพี่น้องมู่ซื่อหรานกับเยว่เอ๋อนี่ล่ะมั้ง ที่จะเข้ามาในห้องแห่งความลับนี้

.

ในทิศบูรพาเยว่เอ๋อน้อยยังคงซนเหมือนเช่นเคย นางลงทุนเปิดฝาอ่างที่เป็นไม้พลันชะโงกหน้าลงไปดูสุราที่อยู่ภายใน ก่อนจะใช้ไม้พายที่เจอแถวนั้นคน ๆ ดู

.

"พี่มู่! นี่มันข้าวทั้งนั้นเลยนี่เจ้าคะ!? มีแค่เม็ดข้าวสารกับน้ำสีใสแล้วก็กลิ่นอะไรมิรู้ตุ ๆ ของแค่นี้ก็กลายเป็นสุราเลิศรสได้แล้วหรือประหลาดดีแท้?"

นายน้อยทำหน้างงย่นคิ้วยู่เข้าหากันแลดูน่ารัก นางผินหน้าขึ้นมามองแม่นางมู่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

.

"สุราดีย่อมขึ้นอยู่กับเวลา อันที่จริงข้าว่าก็มิต่างจากโรงงานทำแป้งบะหมี่ที่จวนสกุลเจ้าเท่าไหร่นักหรอก กว่าจะเป็นแป้งสีเหลืองน่าทาน ก็ต้องมีการกวนแป้งหมักแป้งมิใช่หรือ?"

มู่ซื่อหรานเดินใกล้เข้ามา นางแทบจะตรงเข้ามาชนประชิดติดกับเยว่เอ๋อด้วยซ้ำ ถอยหลังก็ชนขอบบ่อครั้นจะเดินหน้าก็ชนขอบหีของพี่สาวร้านทอผ้าแล้ว!

.

"อะ.. เอ่อ.. คงจะใช่มั้งเจ้าคะคือข้าว่าพี่มู่น่าจะอยู่ใกล้ข้าเกินไปแล้วไหมเจ้าคะ เราอยู่ในนี้กันแค่สองคนมิต้องกระซิบกันใกล้ขนาดนี้ก็ได้ มิมีใครได้ยินเราหรอก.."

เสียงสั่นไปหมดพอเจอลมหายใจเบา ๆ ของพี่สาวพ่นใส่หน้าผากเข้า แม้แต่ความซุกซนก็แทบจะจมหายไปกับอ่างสุราหมัก

.

"นั่นสินะเยว่เอ๋อ.. เจ้าพูดถูกทุกอย่าง~! ถ้างั้นเรามาเข้าเรื่องของเราต่อดีกว่า เมื่อครู่เจ้าเพิ่งพูดไปใช่ไหมว่าในบ่อหมักสุรา มีข้าว , มีน้ำขาว ๆ , แล้วก็มีกลิ่นตุ ๆ "

.

แม่นางมู่รุกหนักมากจนเยว่เอ๋อต้องตัดสินใจพลิกตัวหันหลังให้ นางเอาท่อนแขนเกาะกับไม้ขอบอ่างไว้แน่น ทว่าไอ้ส่วนก้นกับแผ่นหลังนี่สิ! ที่โดนพี่สาวคว้าไปครอบครอง!

.

"พี่โม่ข้าตื่นเต้นไปหมดแล้ว ทะ..ท่านจะทำอะไรข้าเนี่ยะ~! ถามข้าดี ๆ ข้าก็ตอบท่านหมดทุกอย่างอยู่แล้ว ท่านมิต้อง..ง..ง.. อุ๊ย..ย..! จั๊กจี้อ่ะ! พี่มู่อย่า! , มิเอา! , อย่าจับตรงนั้น..น..น~!"

.

"เอ้า! ก็ตอนที่เจ้าให้เสี่ยวโม่เอา เขามิได้แตกใส่ตรงนี้ของเจ้าหรอกหรือ น้ำขาว ๆ ขุ่น ๆ ของเขามิได้กระเซ็นใส่แคมของเจ้าเลยรึ"

.

"อื้อออ! , อ่ะ! , อ่ะ! , อ่ะ! , อ๊าาา! , พี่มู่ข้าเสียวหยุดก่อนเจ้าค่ะท่านเข้าใจผิดแล้ว~! , ซีดดดดด!!! , อ๊ะ! , โอ๊ย! , โอ๊ยยยย! , หยุดเขี่ยติ่งข้าก่อนนน~!"

.

เยว่เอ๋อน้อยโดนล้วงจากทางด้านหลัง ผ้าเซี่ยฉวิน (下裙) ที่คล้ายกระโปรงของนางถูกถลกขึ้นมาพันไว้ที่เอว ก่อนจะเป็นมือเรียวของมู่ซื่อหรานที่ตวัดอ้อมเข้ามาขยี้ติ่งหีจากทางด้านหลัง เล่นเอาสะโพกของเด็กสาวส่ายวนเป็นเลขแปด มันทั้งพริ้วทั้งแอ่นแข้งขาอ่อนระทวยไปหมด นี่ถ้ามิมีถังไม้เกาะไว้นางคงล้มลงไปกองกับพื้นไปแล้ว!