4.เมื่อแรกพบยังไม่ทันได้สบตา

“บรรยากาศที่นี่ดูร่มรื่นดีนะ ผมเองก็ยังไม่เคยแวะเข้ามาในร้านนี้เลย ปกติก็จะสั่งๆ กับพวกหมู่ เห็นเขามีบริการส่งด้วยใช่ไหม” ร่างสูงหันมาถามลูกทีมคนสนิทที่สาวเท้าฉับๆ เดินไล่หลังตามเข้ามาอย่างมึนๆ งงๆ

“เอ่อ...จริงๆ แล้วร้านนี้ไม่มีบริการส่งนะครับ ที่สั่งปกติก็จะเป็นอีกสาขานึงอยู่ไกลจากนี้ไปอีกเกือบๆ สองกิโลฯ แต่ก็ได้ยินมาว่าเร็วๆ นี้ที่นี่ก็จะมีบริการส่งด้วยเหมือนกันครับ”

“อือหือ...หมู่นี่ก็รู้เยอะเหมือนกันนะ” ร่างสูงหัวเราะออกมาเล็กๆ

“ธรรมดาแหละครับ ไอ้ผมมันคนกว้างขวาง” ยอตัวเองเสร็จ หมู่จินก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียยกใหญ่

“เออหมู่ ผมจะถามตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว ว่าเจ้าหน้าที่ของหน่วยป้องกันและปราบปรามพวกค้ามนุษย์ที่จะมาร่วมทีมสืบสวนกับเรา ถูกส่งตัวมาแล้วหรือยัง ผมยังไม่เห็นใครเลยนะ” ผู้กองฐานัตถ์เดินเข้ามาใกล้พูดให้ได้ยินแค่สองคน

“อืม...ก็นั่นน่ะสิครับ ผมเองก็ยังรู้สึกว่าเงียบๆ เพราะว่ากำหนดจริงๆ ก็น่าจะเป็นช่วงต้นสัปดาห์ที่แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นใครเข้ามารายงานตัวกับผู้กำกับเลยซักคน”

“งั้นผมฝากดูๆ หน่อยนะหมู่ ไม่อยากให้คนที่มา เป็นพวกเหยาะแหยะมาเป็นภาระทีมเราเปล่าๆ”

“รับทราบครับ!” หมู่จินพยักหน้าแล้วเดินนำลิ่วเข้าไปในร้าน

“สวัสดีค่ะ คอฟฟี่คาเฟ่ ยินดีต้อนรับค่ะ คุณลูกค้าจะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” รินพนักงานสาวขาเม้าท์ประจำร้านเอ่ยทักทายลูกค้าสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์

“ของผมคาปูชิโน่ พิเศษวิปครีมครับ” หมู่จินสั่งพนักงานสาวผมบ๊อบ ขณะเธอมัวแต่จ้องมองมาที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยที่ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด หมู่จินย้ำคำสั่งเดิมอีกครั้งแต่คราวนี้เพิ่มโทนเสียงให้ดังขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง ได้สติแล้วหันกลับมามอง

“เอ่อขอโทษค่ะๆ รบกวนทวนเมนูที่สั่งอีกครั้งค่ะ” รินตอบอย่างเขินๆ เมื่อผู้กองหนุ่มหันหน้ามาสบตากับเธอ จมูกโด่งเป็นสันได้รูปสวยรับกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขา ทำเอาพนักงานสาวแทบละลายลงไปกองกับพื้น

“เพื่อนผมเขาสั่งคาปูชิโน่ พิเศษวิปครีม ส่วนผมขอเป็นอเมริกาโน่ที่นึงครับ” ผู้กองฐานัตถ์เผยยิ้มออกมาเล็กๆ

“ได้ค่ะๆ รอสักครู่นะคะ” รินพูดน้ำเสียงหวานหยดเยิ้มกลับไป หมู่จินเงยหน้ามองผู้กองฐานัตถ์ที่สูงกว่าเขาราว 15 เซนติเมตร แล้วยิ้มเหยาะๆ เพราะเห็นอากัปกริยาของพนักงานสาวแล้ว ก็พอจะเดาออก เพราะเป็นปกติอยู่แล้วที่เวลาเขาไปไหนมาไหนกับหัวหน้าก็มักจะเห็นสาวๆ มองตาเป็นมัน ครั้งนี้ก็เช่นกัน

คนตัวสูงกว่า รีบเบนสายตาและหันหน้าของตัวเองออกไปทางอื่น ก่อนที่ใบหน้าและสายตาเจ้าปัญหาของเขาจะทำให้พนักงานร้านไม่เป็นอันทำงาน

“อ๊ายๆ หล่อโฮกๆ ใจบางหมดแล้ว ต้องเป็นดาราแน่ๆ” รินขบคิดอยู่ในหัว

“สวัสดีค่ะ คอฟฟี่ คาเฟ่ ยินดีต้อนรับค่ะ” ใบหน้าเนียนเอ่ยทักทายลูกค้า ขณะที่ก้มผูกสายผ้ากันเปื้อน หลังจากพักทานข้าว แล้วเดินกลับออกมาจากหลังร้านเงยหน้าขึ้นเห็นลูกค้า

“เฮ้ย!! นั่นมั่น!!!” เวนิตาตกใจสุดขีด เมื่อเธอเห็นว่าคนๆ นั้น คือ ฐานัตถ์ ผู้ชายที่เธอแอบตามถ่ายรูป มิหนำซ้ำยังนำรูปถ่ายของเขามาตั้งเป็นภาพหน้าจอมือถือราวกับว่าเขาเป็นแฟนลับๆ ของเธอด้วย

เวนิตาแทบช็อก! ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นเขาตัวเป็นๆ ที่ร้าน นับว่าเป็นระยะที่ใกล้ที่สุดเท่าที่เธอจำได้ เธอรีบมุดเข้าไปหลบใต้เคาน์เตอร์แทบไม่ทัน เพราะไม่แน่ว่าสัญชาตญาณการเป็นสายสืบของเขาจะทำงานขึ้นมาเมื่อไหร่ ถ้าเขาเห็นและจำเธอได้ว่าเธอแอบตามเขาไปแทบทุกหนทุกแห่ง

“ยัยเว! ก้มลงไปทำอะไรที่พื้น” พี่แป้งหันไปถาม ขณะที่เดินไล่หลังตามออกมา เวนิตาบอกปัด

“พอดีเวทำต่างหูหล่นน่ะค่ะพี่แป้ง” รินที่กำลังชงกาแฟอยู่ อย่างขะมักเขม้น หันมามองงงๆ ผู้กองหนุ่มที่ความสูงเลยจากเคาน์เตอร์มากพอสมควร ทำให้หางตาของเขามองเห็นคนที่อยู่ใต้เคาน์เตอร์ก้มหน้างุดๆ อยู่อย่างชัดเจน

“หาเจอไหมนั่น! ปกติก็เห็นใส่แว่นทำไมวันนี้ไม่ใส่มา จะหาเจอเหรอ” พี่แป้งหันมาถาม ก่อนจะเงยหน้าทักทายกับลูกค้าคนอื่นๆ ที่พึ่งจะเดินเข้ามา

อเมริกาโน่และคาปูชิโน่ พิเศษวิปครีมถูกวางลงบนเคาน์เตอร์พร้อมๆ กันหน้าตาน่ารับประทาน

“ทั้งหมด 120 บาทค่ะ” รินหันไปหาเวนิตา เพื่อบอกให้เธอคิดเงินลูกค้า แต่หญิงสาวยังคงก้มหน้าก้มตาหลบทำอย่างกับว่าเขาเป็นเจ้าหนี้จะมาทวงเงินอย่างไงอย่างงั้น

“นี่ครับ 120 บาทพอดี” ผู้กองฐานัตถ์เห็นท่าทางของคนที่ก้มมุดหน้ามุดตาอยู่นานสองนานที่เคาน์เตอร์ ก็คิดว่าคงจะไม่เงยหน้าขึ้นมาง่ายๆ จึงจ่ายเงินให้กับรินแทน เขาคว้าแก้วกาแฟก่อนจะเดินนำหน้าหมู่จินกลับออกไป

“ขอบคุณที่อุดหนุน โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ” รินกล่าว ก่อนจะหันกลับมาคว้าแขนเวนิตาให้ลุกขึ้น

“ยัยเว...ป่านนี้ยังหาไม่เจออีกเหรอ” แรงฉุดของรินทำให้โทรศัพท์มือถือเครื่องของเวนิตาที่อยู่ในกระเป๋าชุดผ้ากันเปื้อนด้านหน้าทรงตื้น กระเด็นออกมาหล่นที่พื้นไฟหน้าจอเปิดทำงาน

“เฮ้ยแก!!! นี่มันผู้ชายคนเมื่อกี้นี้” รินคว้ามือถือขึ้นมาดูเห็นภาพหน้าจอที่ยังไม่ได้ปลดล็อกเป็นรูปถ่ายของผู้กองฐานัตถ์เต็มๆ จอ

“ยัยริน!!” มือบางรีบคว้ามือถือกลับแล้วเก็บมันลงไปในลิ้นชักเคาน์เตอร์ล็อกกุญแจก่อนจะดึงออกเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

“ดารานายแบบ ใช่ไหมยัยเว” รินเดินเข้ามาถามตรงๆ พลางเขย่าๆ ที่แขนเวนิตาอย่างตื๊อๆ ให้รีบตอบออกมา

"อื้อ! " เวนิตาพยักหน้ารับส่งๆ ก่อนที่เรื่องจะยาวไปกว่านี้

“เธอไปได้รูปนี้มาจากไหนเหรอ ในกูเกิลใช่ไหม เขาชื่ออะไรเหรอ มีไอจีไหม แฟนคลับเยอะหรือเปล่า บอกฉันมาบ้างสิยัยเว” รินซักไซ้ เวนิตาพยักหน้างึกๆ

“ได้ๆ ว่างๆ แล้วจะเล่าให้ฟังนะ แต่ว่า...เธออย่าเผลอไปขอลายเซ็นเขาเชียวล่ะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าพนักงานอย่างเราน่ะบ้าดารา มันจะดูไม่ดีนะ” เวนิตารีบเตือนเพื่อนร่วมงานของเธอ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว เธอจะรู้อยู่เต็มอกว่า ผู้กองฐานัตถ์ นั้นไม่ใช่ดารา หรือ นายแบบอย่างที่รินคิดเองเออเองก็ตาม

“โอเคๆ เขากับอิตาลุงที่น่าจะเป็นผู้จัดการส่วนตัวหน้าซื่อบื้อๆ นั่น ถ้ามาอีกนะฉันจะรีบเข้าไปขอถ่ายรูปเลย”

“ไม่ได้!!!” เวนิตารีบค้าน

“ทำไมล่ะ ยัยเว”

“ก็...เราไม่รู้ว่าผู้จัดการเขาดุแค่ไหน เผลอๆ ไปขอถ่ายรูปสุ่มสี่สุ่มห้า เจอวีนเจอเหวี่ยงกลับมาอีก ดูๆ ไปสองคนนั้นอาจจะเป็นคู่ขากันก็ได้นะ” เวนิตาหวังดี แกล้งทำเป็นเตือนเพื่อน รินได้แต่ชะเง้อคอตามแผ่นหลังกว้างออกไปที่หน้าร้าน มองดูนายแบบสุดหล่อและผู้จัดการหน้าตาซื่อบื้อ ตามความมโนของเธอเดินลับตาไป