3.เมื่อแรกพบยังไม่ทันได้สบตา

บทที่ 2

เมื่อแรกพบยังไม่ทันได้สบตา

“เออหมู่ เดี๋ยวบ่ายนี้ผมเลี้ยงกาแฟนะ” ผู้กองฐานัตถ์พูดขณะที่ก้มหน้าลงลายเซ็นในใบลาพักร้อน หมู่จินยิ้มร่าเมื่อเห็นว่าหัวหน้าของตนเริ่มที่จะผ่อนคลายตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว มือหนายกขึ้นลูบที่ปากพลางยิ้มกว้างแล้วว่า

“โหว...ลาภปากผมเลยนะครับเนี่ย เดี๋ยวผมโทรสั่งเลยดีกว่า” หมู่จินล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง ทว่าฝ่ามือแกร่งกลับยกมือขึ้นปราม

“ไม่ต้องสั่งเข้ามาหรอก ผมจะพาไปเปลี่ยนบรรยากาศข้างนอก เดี๋ยวหมู่ตามหมวดภัทรกับหมวดนลินไปด้วยนะ” ผู้กองฐานัตถ์ยื่นเอกสารใบลาให้ลูกทีมคนสนิทพลางบอก แต่หมู่จินกลับส่ายหน้าไปมาแล้วตอบกลับไปทันทีว่า

“คงไม่ได้หรอกครับ หมวดสองคนออกไปหาข่าว...ไม่เข้ามาแล้วล่ะครับ”

“อ้าวเหรอ...ถ้างั้นเราก็ต้องไปกันสองคนสิ หมู่ไม่ถือใช่ไหม” ผู้กองฐานัตถ์ติดตลกถามออกไปแบบขำๆ

“โอ้ย...ผมไม่ถือหรอกครับ ของฟรีเนี่ยผมยิ่งชอบเลย” หมู่จินหัวเราะ

“ถ้างั้นไปหมู่!!” ผู้กองฐานัตถ์ยิ้มพร้อมลุกจากเก้าอี้เดินไปตบบ่าลูกทีมคนสนิทดังอั่กหนึ่งที แบบแมนๆ แล้วเดินนำหน้าไปที่รถ หมู่จินตัวงอกับน้ำหนักมือรีบนำเอกสารไปเก็บก่อนจะรีบแจ้นตามออกไป

รถสปอร์ตสีขาวดีไซน์หรู ตราธงรัฐบาวาเรียของเยอรมนี ถูกจอดติดเครื่องรอไว้ ระหว่างผู้กองฐานัตถ์ประจำอยู่ที่เบาะคนขับนั่งมองผ่านกระจกมองข้างเห็น 'ผู้กองรฉัตร' เจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวน ในหน่วยงาน และสังกัดเดียวกัน เดินขึ้นบันไดไปที่กองบัญชาการก็หันไปถามหมู่จินทันที เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามานั่งภายในรถ

“เออนี่หมู่ ผู้กองรฉัตรนี่ไม่ได้ออกไปตามคดีกับหมวดสองคนเหรอ” ผู้กองฐานัตถ์คาดเข็มขัดก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนรถออกจากลานจอดขณะที่ซักถาม

“อืม...ก็ไม่นี่ครับ ปกติเวลาแกไปสืบคดี หรือ อะไรเนี่ย ก็จะเอาคนของแกไปด้วย หมวดต้อง หรือไม่ก็ดาบสมควร หัวหน้ามีอะไรหรือเปล่าครับ” หมู่จินถามงงๆ ด้วยว่าเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ผู้กองรฉัตรจะฉายเดี่ยว เพราะเธอเป็นประเภทที่ชอบโชว์แมนกว่าหนุ่มๆ เจ้าหน้าที่ในหน่วยฯ หลายๆ คน และไม่คิดแปลกใจที่มักจะเห็นเธอไปไหนมาไหนเพียงลำพัง

“ผมก็ถามไปงั้นแหละหมู่ เห็นหมวดสองคนไปหาข่าว นึกว่าจะไปตามเรื่องคดี ก็คิดว่าผู้กองน่าจะไปด้วย”

“อ๋อ ไม่หรอกครับ ปกติของรายนี้เขาอยู่แล้ว” หมู่จินตอบพลางเอนหลังนอนราบไปที่เบาะอย่างสบายใจ โดยมีสารถีเป็นถึงหัวหน้างานของตัวเอง 'ไม่ธรรมดาจริงๆ '

ผู้กองฐานัตถ์ขับรถพาลูกน้องคนสนิทไปที่ร้านกาแฟอย่างเต็มใจ ซึ่งร้านกาแฟที่ว่านี้ อยู่ไม่ไกลจากกองบัญชาการมากนัก ขับรถยูเทิร์นมาเพียงแค่ไม่ถึงสิบกว่านาทีก็ถึงร้านคอฟฟี่ช็อป คอฟฟี่ คาเฟ่ แล้ว

ที่ร้านคอฟฟี่ คาเฟ่ เวนิตา ทำงานเป็น 'บาริสต้า' มือใหม่ ของที่นี่มาได้เกือบๆ เดือน ถึงเธอจะไม่ได้เรียนจบมาด้านนี้โดยตรง แต่เพราะพรสวรรค์เล็กๆ ที่ชื่นชอบการชงกาแฟและหลงใหลกลิ่นหอมกรุ่นจากเมล็ดกาแฟคั่วบด ก็ทำให้เธอรู้สึกสนใจงานด้านนี้ จนอยากจะลองเปิดร้านกาแฟเล็กๆ เป็นของตัวเองดูบ้าง

“อ้าวเฮ้ย! ยัยเว...วันนี้มาทำโอทีเหรอ” หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มประจำร้านสีขาว ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าลายทางหันมาถาม ขณะที่เอวคอดบางเดินเข้ามาหลังร้านพลางสวมผ้ากันเปื้อนในแบบเดียวกัน

“ค่ะพี่แป้ง มาทำโอทีแทนพี่พลอยค่ะ” มือบางเดินไปเปิดก๊อกที่อ่างล้างมือแล้วหันกลับมาตอบ

“อืม จริงสิเมื่อเช้ายัยพลอย โทรมาลางาน บอกจะพาหมาไปหาหมอ เห็นว่าเจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนถ่ายหนักไม่ยอมหยุด ไง...แทนที่จะได้พักผ่อน เลยต้องมาทำงานแทนยัยพลอย แม่คนรักสัตว์เลยสิเรา” เวนิตาส่ายหน้าไปมาเล็กๆ พลางตอบอย่างเต็มใจ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ คิดซะว่ารับจ๊อบพิเศษ ได้เงิน แล้วก็ได้เพื่อนคุยด้วย วันหยุดเวเองก็ไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกัน สู้มาทำงานเจอพี่แป้ง เจอยัยรินสนุกกว่าเยอะค่ะ” พูดจบก็หันมายิ้มให้กับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ ทั้งคู่ยิ้มตอบกันไปมาก่อนที่สาวร่างเล็กผมบ๊อบในชุดยูนิฟอร์มประจำร้านอกีคนจะเดินตามเข้ามาสมทบ

“คิดแบบนี้ก็ดีนะ เดี๋ยวคราวหน้า ถ้าฉันต้องมาทำโอทีบ้าง จะลองคิดแบบแกดู ไม่งั้นนะฉันคงขี้เกียจตายเลย งานแบบเรานานๆ ทีจะได้หยุด พอหยุดก็ไม่ตรงกับชาวบ้านชาวช่องเขาอีก พูดแล้วก็อยากลาออกจากงานซะจริงๆ แต่ทำไงได้ ไอ้เรามันเป็นมนุษย์ ก็ต้องกินต้องใช้เนอะ” รินเห็นด้วยกับเวนิตา รีบเอ่ยคำสนับสนุน ใบหน้าเนียนหันไปหาเพื่อนร่วมงานที่กุลีกุจอเข้ามาร่วมเสนอความคิด แต่ก็ไม่ได้สนใจจะต่อความกับเธอ ยิงคำถามเพื่อเปลี่ยนประเด็น

“สวัสดีจ้ะริน ข้างนอกเรียบร้อยดีไหม มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า” เวนิตาชะเง้อคอมองออกไปยังโซนหน้าร้านที่ถูกจัดเป็นสวนร่มรื่น เหมาะกับลูกค้าที่ชื่นชอบบรรยากาศแบบธรรมชาติ มีต้นไม้เรียงรายเป็นป่าทึบๆ อยู่ด้านนอก ส่วนด้านในถูกตกแต่งด้วยไม้ดอกไม้ประดับ แต่เย็นสบายด้วยเครื่องปรับอากาศ

“ทุกอย่างสมบูรณ์เฟอร์เฟ็ค ฉันพึ่งยกอเมริกาโน่ไปเสิร์ฟตะกี้ เห็นลูกค้าคุยโทรศัพท์อยู่คงไม่ต้องการอะไรเพิ่มหรอก ฉันว่าพวกเรามาเม้าท์มอยเรื่องนักร้อง กอไก่ ที่กำลังติดเทรนด์ทวิตเตอร์กันดีกว่านะ กำลังแซ่บเลย!!!” รินสาวขาเม้าท์ รีบอ้อมเคาน์เตอร์มาที่หลังร้าน ท่าทางคันปากอยากจะคุยเต็มที่ เวนิตาอมยิ้มอดขำออกมาเล็กๆ ไม่ได้กับนิสัยของเพื่อนร่วมงานคนนี้

ริน บาริสต้าสาวสวยวัย 27 ปี ซึ่งอายุมากกว่าเวนิตาเพียงแค่ปีเดียว แต่เธอก็มักจะทำตัวเป็นเด็กๆ ขี้เล่น ชอบพูด ชอบเม้าท์ทั้งในและนอกเวลาทำงาน บางครั้งก็ชอบทำตัวเป็นเจ้าแม่ขาเม้าท์ซุบซิบดาราในแวดวงบันเทิง รวมไปถึงเรื่องอื่นๆ ที่กำลังเป็นกระแสฮอตฮิตอยู่บนโลกออนไลน์ ซึ่งเธอก็ไม่เคยพลาดที่จะเก็บมาเม้าท์แม้แต่เรื่องเดียว

สักพัก รถของผู้กองฐานัตถ์ก็แล่นเข้ามาจอดหน้าร้านที่ติดป้ายตัวหนังสือขนาดใหญ่สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า 'คอฟฟี่ คาเฟ่ ยินดีต้อนรับ'

“ที่นี่ ใช่ไหมหมู่” ฝ่ามือแกร่งค่อยๆ คลายมือที่กำพวงมาลัยรถยนต์ แล้วลดมือลงมาปลดสายนิรภัยออกจากที่นั่ง

“ร้านนี้แหละครับหัวหน้า รสชาติกาแฟเข้มข้น นุ่มละมุนลิ้น” หมู่จินเริ่มเอ่ยปากชมถึงร้านกาแฟที่ตัวเองใฝ่ฝันหา

“แสดงว่าหมู่มาบ่อย นัดสาวๆ มาสิท่า” ร่างสูงหัวเราะหึๆ ในลำคอ

“อย่าแซ็วกันเล่นแบบนี้สิครับ หัวหน้าก็รู้ว่าผมไม่มีสาวที่ไหน”

“นี่หมู่ยังไม่จีบใครใหม่อีกเหรอ ตั้งแต่อกหักเพราะหลงรักนักร้องคาเฟ่สาวสวยคนนั้น” ผู้กองฐานัถต์เปิดประตูก้าวขาเรียวยาวราวกับนายแบบลงจากรถยนต์คันหรู พร้อมกับหมู่จิน ก่อนที่ทั้งคู่เดินมาสบทบกันที่หน้าร้าน

“จะมีผู้หญิงคนไหนมาสนใจหมู่จนๆ อย่างผมกันล่ะครับ” หมู่จินทำสีหน้าเศร้าๆ เจ้าของเรียวปากชมพูเรื่อยกมือขึ้นตบที่บ่าลูกทีมหน้าซื่อ พลางปลอบใจ

“เอาน่าหมู่! จริงใจเข้าไว้ ผู้หญิงน่ะเขาชอบผู้ชายที่ดูแลเอาใจใส่ มีเวลาให้ไม่ใช่แค่มีเงินหรอกนะ อย่าเหมือนผม!” พูดจบผู้กองฐานัตถ์ก็เดินนำหน้าเข้าไปในบริเวณร้าน