3.1

เรวัตนั่งมองหญิงสาวที่เพิ่งหิ้วขึ้นรถมาตั้งใจจะพาไปส่งกลับบ้าน พลางยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเพื่อต่อสายหาพี่ชายของเธอเป็นรอบที่เท่าไหร่เขาไม่ได้นับ

“ฮัลโหล ไอ้ห่า! กว่าจะรับสายได้นะมึง”

[โทรมาทำห่าอะไรเกือบตีสามวะ!] เสียงปลายสายตอกกลับมาอย่างหัวเสีย ทำเอาเรวัตถึงกับต้องพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดต่อ

“ไม่ต้องมาหัวร้อนใส่กูเลยไอ้เสือ ไอ้เพื่อนเวร! น้องสะ..”

“อะ อ่าว เฮ้ย!” ไม่ทันจะพูดจบเรวัตก็ต้องตกใจที่อยู่ดี ๆ โทรศัพท์มือถือของเขากลับถูกกระชากออกไปแล้วกดวางสาย

กรรวีถือวิสาสะกดปิดมือถือของเรวัตแล้วถามเขาออกไปด้วยสายตาไม่พอใจขั้นสุด.. “โทรหาพี่เสือทำไม!”

“โทรให้มันมารับเราไง ยายขี้เมา”

“ยังไม่เมา! พี่เรย์ไม่ต้องไปรบกวนพี่เสือเลยนะ หงส์อุตส่าห์เปิดทางให้พี่เขามีเวลาอยู่ด้วยกัน ห้ามโทร!” กรรวีที่ยังไม่สร่างเมาออกคำสั่ง

เธอสู้อุตส่าห์หาทางให้พี่ชายกับหญิงสาวคนที่เธออยากได้เป็นพี่สะใภ้ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองช่วงนี้จึงยอมออกไปตะลอน ๆ ข้างนอกไม่ยอมกลับบ้านแม้กระทั่งวันหยุดอย่างเช่นวันพรุ่งนี้ และดูท่าทางคืนนี้พี่ชายและว่าที่พี่สะใภ้คงกำลังมีช่วงเวลาดี ๆ ด้วยกัน จะปล่อยให้ใครมาทำแผนพังไม่ได้เด็ดขาด

“หืม.. ร้ายเหมือนกันนะเรา งั้นวันก่อนที่บอกว่าติดงานด่วนแล้วให้พี่ไปส่งที่โรงพยาบาลเพราะจะกันพี่ออกมาว่างั้น?”

“อ่าฮะ ฉลาดใช้ได้เลยนะคะเนี่ย” กรรวีตอบรับอย่างไม่คิดปิดบัง

ก่อนหน้านี้เธอสังเกตเห็นว่าเรวัตมองพรนับพันอย่างสนใจแถมยังไปหาที่โรงพยาบาลและที่ทำงานของพรนับพันอยู่บ่อยครั้งจนเธอหวั่นว่าเรวัตจะมาแย่งจีบแข่งกับพี่ชาย กรรวีจึงหาเรื่องกันท่าและทำตัวเป็นไม้กันหมาให้เรวัตออกห่างทุกครั้ง ถึงสำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้างก็ตามเถอะ

เพื่อความรักของพี่ชาย กรรวีทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว!

“หึ! ของแบบนี้ใครดีใครได้นะ”

“นี่พี่เรย์ หยุดคิดเลยนะ หงส์ขอเตือนก่อนเลยว่า ห้าม ยุ่ง!” เธอเน้นย้ำทีละคำเสียงดังฟังชัด

“ทำไม?”

“ก็หงส์จะเก็บไว้ให้พี่ชายหงส์น่ะสิ! พี่เป็นเพื่อนสนิทพี่เสือจริงไหมเนี่ย รู้ทั้งรู้ว่าพี่เสือคิดยังไงกับพี่เพียวทำไมยังไปแย่งจีบอีกอะ นิสัยไม่ดี”

“ไม่รู้สิ ก็มันไม่เห็นเคยบอก” เขาแสร้งทำเป็นลอยหน้าลอยตาเพราะอยากเห็นคนรักพี่ชายคลั่งเล่น

ความจริงเขาไม่ได้คิดจะจีบผู้หญิงของเพื่อนหรอก ยอมรับว่าครั้งแรกที่ได้เจอกับพรนับพันเขาก็สนใจ แต่นั่นเพราะเป็นความสวยสะดุดตาและบุคลิกที่ดูมั่นใจ เชื่อว่าต่อให้เป็นผู้ชายคนไหนก็ต้องสนใจเป็นปกติอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักมีท่าทางหึงหวงจนแทบคลั่งทุกครั้งที่ได้ยินใครเอ่ยถึงพรนับพันแต่ก็ยังปากแข็ง เขาเลยตั้งใจกระตุ้นต่อมหึงของเพื่อนเล่น ๆ เท่านั้น

ซึ่งไม่ได้ต่างอะไรจากตอนนี้ ที่เขากำลังกระตุ้นต่อมหึงหวงแทนพี่ชายของใครบางคน ยิ่งเห็นกรรวีมองเขาตาขวางก็ยิ่งรู้สึกชอบใจอย่างประหลาด

เวลาแยกเขี้ยวใส่แล้วเหมือนแมว น่ากลัวตรงไหน

“งั้นพี่ก็รู้เอาไว้เลยนะว่าคนนี้อะของพี่เสือ เข้าใจ๊?” กรรวีขู่ฟ่อออกคำสั่ง พลางมือไม้ก็อยู่ไม่สุขยื่นนิ้วเรียวออกไปเชยปลายคางของผู้ชายตรงหน้าให้หันมามองตาเธอ ให้เขารู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่

“ขู่ได้ แต่ไม่ปีนเกลียว โอเค๊?” เรวัตสะบัดหน้าออกเล็กน้อยให้พ้นมือเรียว นี่เห็นว่าเป็นน้องสาวเพื่อนหรอกนะแถมยังเพิ่งสร่างเมาเลยไม่คิดโกรธเคืองอะไร ไม่งั้นจะจับฟาดให้

“ตกลงจะให้ไปส่งที่ไหน กลับบ้านเลยไหม” ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก

“ไม่เอาไม่อยากกลับบ้าน” ทีแรกว่าจะไปนอนกับเพื่อน แต่เหมือนจะไม่ทันเพราะเพื่อนดันกลับกันไปหมดแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็...

“พาหงส์เข้าโรงแรมหน่อยสิ”

“ฮะ..!”

“ตกใจอะไร หงส์ไม่อยากกลับบ้าน ไปหาโรงแรมนอนดีกว่า พาไปหน่อยนะคะ” พรุ่งนี้ค่อยโบกแท็กซี่มาเอารถที่นี่ก็ได้ ให้ขับไปเองคงได้หลับในกลางทาง

“บ้านก็มี จะไปนอนโรงแรมทำไม”

“อย่าถามมากได้ไหม หงส์ง่วง!”

“แต่มันอันตรายหงส์”

เป็นผู้หญิงหน้าตาดีไปเปิดโรงแรมนอนคนเดียวแบบนี้เขาไม่ไว้ใจ แล้วดูชุดวันนี้ที่เธอใส่ เห็นหน้าอกหน้าใจไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

กรรวีใส่ชุดเดรสรัดรูปแนบเนื้อสีไข่ไก่ ถึงไม่ได้สั้นมากแต่ก็เป็นสายคล้องคอเปิดไหล่เปลือยแผ่นหลังขาวเนียน หน้าอกอวบใหญ่คับซีแถมหน้าตาดีขนาดนี้มันต้องมีคนเห็นแล้วคิดไม่ดีบ้างแหละวะ ขนาดเขายังแอบคิดเลย บ้าเอ๊ย!

“งั้นพี่เรย์ก็อยู่เป็นเพื่อนสิ จะได้ไม่มีอันตราย...” กรรวีพูดเสียงยานคางหลับตาพริ้มทิ้งตัวเอนหลังพิงเบาะที่ปรับให้เหมาะสำหรับการนอน

ฉับพลันเสียงหวานก็เงียบหายตัดขาดการสื่อสารไป ปล่อยให้เรวัตคิดไม่ตกอยู่คนเดียว…