ตอนที่ 2/2 ก็แค่พี่น้อง

“ถ้าจะคุยกันต่อพี่จะได้ไปซื้อชาเย็นก่อน หิวน้ำพอดี”

“เหนือกลับเลยก็ได้ค่ะ”

“น้ำเหนือคะ อยู่คุยกับพี่ก่อนสิ พี่ไม่เจอหน้าหนูตั้งนาน จะทิ้งพี่อีกแล้วเหรอ” พี่ศรุตทักท้วงด้วยสีหน้าแววตาเศร้าสร้อย คำพูดเขาทำเอาฉันสะอึกอยู่เหมือนกัน

“เหนืออยู่คุยกับเขาก่อนก็ได้ พี่ไปซื้อน้ำไม่นาน เดี๋ยวพี่มา” พี่ผาเผยยิ้มบางก่อนจะสายตาคมเข้มจะมองไปทางพี่ศรุต

“ผมฝากน้ำเหนือสักครู่นะครับ”

“ได้ครับไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมดูแลน้องเอง”

จู่ๆ ฉันก็กลายเป็นสิ่งของที่รับฝากกันอย่างง่ายดายเสียอย่างนั้น พี่ผาเดินออกไปจากตัวอาคารปล่อยให้พี่ศรุตเข้ามาพยุงฉันเพื่อนั่งคุยกันตามลำพัง

เขาก็แสดงท่าทีชัดเจนว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เป็นอย่างไรก็คงเป็นอย่างนั้น หากมีสักเสี้ยวที่เขาหึงหวงฉันในฐานะภรรยาก็คงไม่ปล่อยทิ้งไว้กับผู้ชายคนอื่น

พี่ผาน่ะ…ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉันจริงๆ นั่นแหละ

“พี่คิดถึงหนูมากๆ เลยรู้ไหม ยิ่งมาเห็นหนูในสภาพนี้ พี่เป็นห่วงมากเลยนะ” สีหน้าของพี่ศรุตเต็มไปด้วยความกังวลปนความคิดถึงที่ได้เจอฉัน หลังจากขาดการติดต่อมาเกือบเดือน

“พี่มาทำอะไรที่นี่คะ”

“พี่มาเยี่ยมเพื่อนค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอหนูเลยนะเนี่ย” มือสากของเขายกขึ้นหวังจะลูบหัวฉัน แต่ด้วยความที่อะไรๆ ระหว่างเรามันเปลี่ยนไปแล้ว และฉันรู้ตัวเองว่าควรปฏิบัติตัวเช่นไรจึงเบี่ยงศรีษะหลบออกมาเล็กน้อย พี่ศรุตชะงักฝ่ามือและคงนึกขึ้นได้

“พี่ขอโทษค่ะ พี่ลืมตัว” เขากล่าวอย่างรู้สึกผิด ใบหน้าจ๋อยลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้ฉันจนตามอารมณ์ไม่ทัน

“เหนือคิดถึงพี่ไหมคะ” จู่ๆ ก็มาถามอะไรแบบนี้

ฉันเม้มปากแน่น สายตาหรุบมองฝ่ามือตัวเองพร้อมลมหายใจสูดลึกเรียกความกล้า

“พี่ศรุตคะ เหนือแต่งงานแล้วนะ พี่ช่วยลืมเรื่องของเราไปได้ไหม”

“ทำไมเหนือใจร้ายกับพี่จัง” น้ำเสียงเศร้าจับใจของเขากำลังเรียกเอาความรู้สึกผิดให้ประเดประดังเข้ามาใส่ตัวฉัน พี่ศรุตถอนหายใจเนิบช้า สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเศร้าอย่างถึงที่สุด

“มันลืมยากนะเหนือ หนูคือรักที่ดีที่สุดของพี่ ผู้หญิงที่พี่รักมากที่สุด เหนือจะให้จู่ๆ พี่ลืมเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นเลย คิดว่ามันง่ายนักเหรอ” เขาตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแววตาวูบไหว

รู้สึกผิดจนอึดอัดไปหมด ทำไมเราต้องมาเจอกันในวันเวลาที่เขายังคงลืมฉันไม่ได้ด้วยนะ

“แต่ถ้าเหนือต้องการพี่ก็จะทำให้ พี่จะพยายามตัดความรู้สึกเก่าๆ พวกนั้นออกไปให้หมดนะ” รอยยิ้มขื่นขมของพี่ศรุตไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย

“แต่เรายังพี่น้องกันได้ใช่ไหม”

พี่น้องเหรอ? ทำไมคำนี้มันต้องวนเวียนอยู่ใกล้ตัวฉันตลอดเลยนะ

“ก็คงได้มั้งคะ” ฉันฝืนยิ้มกลับให้เขาบ้าง พี่ศรุตดูท่าจะดีใจไม่น้อยเลยล่ะ

“เหนืออยู่ที่ไร่ภูพนาไพรใช่ไหม พี่เข้าไปเยี่ยมหนูได้รึเปล่า”

“คงไม่ดีมั้งคะ เหนือไม่อยากให้เขาคิดมาก” ‘เขา’ ที่ฉันหมายถึงคงเป็นใครไปเสียไม่ได้ถ้าไม่ใช่พี่ผา อีกอย่างการเปิดทางให้แฟนเก่าเข้ามามีบทบาทในชีวิตเกินไปก็คงดูไม่ดีนักหรอก

“น้ำเหนือ..ระหว่างหนูกับเขามันเป็นมากกว่าพี่น้องไม่ได้หรอกค่ะ หนูไม่เห็นสายตาที่เขามองหนูเหรอ เขาไม่ได้คิดอะไรกับหนูเลยนะ” พี่ศรุตตอกย้ำฉันด้วยคำพูดที่ทำเอาหัวใจกระตุกวูบคล้ายหมดแรงเสียดื้อๆ

“หนูบอกว่าไม่อยากให้เขาคิดมาก พี่ว่าเขาไม่คิดอะไรเลยมากกว่า การที่เขายอมแต่งงานกับหนูก็เหมือนกัน คงอยากทำให้พ่อตัวเองหมดห่วงเฉยๆ นั่นแหละ” ทุกคำพูดของพี่ศรุตมันหาความเท็จไม่ได้เลย ล้วนเป็นความจริงที่ตอกตรึงลงลึกในหัวใจฉันทั้งนั้น

ฉันกลัวพี่ผาจะคิดมากทั้งที่พี่ผาอาจไม่ได้คิดอะไรเลยก็ได้ มีแต่ฉันที่ห่วงความรู้สึกอีกคนอยู่ฝ่ายเดียว

หลังกลับจากโรงพยาบาล ตลอดเส้นทางระหว่างอยู่ในรถบรรยากาศระหว่างเรามันเงียบมาก เงียบจนฉันต้องแกล้งหลับทั้งที่ในหัวคิดอะไรยุ่งเหยิงเต็มไปหมด

ด้วยสภาพที่ขาเดี้ยงด้วยแล้ว พี่ผาก็ต้องอุ้มฉันขึ้นมาชั้นบนโดยมีสีหน้าแตกตื่นระคนเป็นห่วงของน้าหมี่ที่คอยเมียงมองไม่ห่าง

พี่ผาวางฉันบนเตียง คนตัวสูงเท้าสะเอวมองจนรู้สึกประหม่า นัยต์ตาคมลึกดุดันกว่าทุกครั้งจนฉันใจหวิว

“ถ้ารู้ว่าปล่อยให้นอนกับเพื่อนแล้วจะพากันซนจนตัวเองเจ็บตัวแบบนี้ พี่คงไปรับเรากลับมานอนบ้านตั้งแต่เมื่อคืน” เขากำลังดุฉัน ทั้งที่ตอนอยู่โรงพยาบาลเหมือนจะปล่อยผ่านกันไปแล้วนี่นา

“เหนือขอโทษ..”

“ทำให้วุ่นวายกันไปทั่ว ทำไมไม่รู้จักระวังตัวให้มากกว่านี้”

ฉันไม่กล้าสบตาเขาแล้ว เสียงดุๆ ราวกำลังบีบตัวฉันให้หดเล็กลงเรื่อยๆ

“ไม่ใช่เด็กแล้วนะเหนือ อายุตั้งเท่าไรแล้ว ถ้าล้มไปแล้วไม่ใช่แค่ขาหักจะทำไง”

“เหนือขอโทษค่ะ ต่อไปเหนือจะระวังให้มากกว่านี้”

“เฮ้อ!” เสียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาอย่างหนักตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินกลับออกไปจากห้อง ทำเอาฉันคอตก กระบอกตาร้อนผ่าว ก้อนหนืดเหนียวบางอย่างที่จ่อลำคอพร้อมแสดงเอ็มวีอีกสักเพลงสองเพลง

พี่ผาคงโกรธฉันมาก เขาจึงเลือกมาระบายอารมณ์ที่บ้านแทน…

ฉันหลับตาขับไล่หยาดน้ำใสที่เอ่อคลอ ขณะนั้นเองเสียงฝีเท้าย่ำหนักก็ดังขึ้นอีกครั้ง ลืมตามองคนตรงหน้าถึงเห็นว่าเขายืนถือหมอนพร้อมผ้าห่ม แม้สีหน้าจะเรียบเฉยแต่กลับทำให้ฉันยิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย

“ขาเดี้ยงแบบนี้พี่ก็ต้องเฝ้าสินะ”

“…”

“ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น นอนพักผ่อนได้แล้ว” ฉันรีบพยักหน้าทันที ได้นอนกลางวันแบบเต็มอิ่มโดยที่มีพี่ผาคอยอยู่ดูแล เป็นคนหาข้าวหาน้ำให้กิน ตัวเขาเองก็นั่งทำงานเงียบๆ ในห้องไม่ได้รบกวนกันแต่อย่างใด

จนเวลาจรดค่ำ…

“พี่ผานอนข้างล่างไม่เมื่อยตัวเหรอ”

“…”

“ขึ้นมานอนบนเตียงไหม เหนือตัวเล็กนอนไม่กินที่หรอก”

ฉันคิดว่าคนด้านล่างคงหลับไปแล้วก็ได้ แต่เสียงสูดจมูกดังขึ้นหนึ่งครั้งตามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบของเขา

“ไม่ล่ะ เหนือนอนเถอะ”

“แต่พื้นมันเย็นนะคะ”

“พี่ง่วงแล้วน้ำเหนือ” โอเค เรียกชื่อเต็มขนาดนี้คือกำลังบอกให้รู้ว่ารำคาญอยู่สินะ

ฉันลอบถอนหายใจผะแผ่วในความมืด พี่ผาออกตัวชัดเจนขนาดนั้นฉันยังจะต้องการอะไรอีก มันก็เหมือนที่พี่ศรุตพูดนั่นแหละ ระหว่างฉันและพี่ผามันเป็นมากกว่าพี่น้องไม่ได้จริงๆ