LOGINShare
ตอนที่ 2/2 ก็แค่พี่น้อง
Last Updated:
2025-12-27 17:22:08“ถ้าจะคุยกันต่อพี่จะได้ไปซื้อชาเย็นก่อน หิวน้ำพอดี”
“เหนือกลับเลยก็ได้ค่ะ” “น้ำเหนือคะ อยู่คุยกับพี่ก่อนสิ พี่ไม่เจอหน้าหนูตั้งนาน จะทิ้งพี่อีกแล้วเหรอ” พี่ศรุตทักท้วงด้วยสีหน้าแววตาเศร้าสร้อย คำพูดเขาทำเอาฉันสะอึกอยู่เหมือนกัน “เหนืออยู่คุยกับเขาก่อนก็ได้ พี่ไปซื้อน้ำไม่นาน เดี๋ยวพี่มา” พี่ผาเผยยิ้มบางก่อนจะสายตาคมเข้มจะมองไปทางพี่ศรุต “ผมฝากน้ำเหนือสักครู่นะครับ” “ได้ครับไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมดูแลน้องเอง” จู่ๆ ฉันก็กลายเป็นสิ่งของที่รับฝากกันอย่างง่ายดายเสียอย่างนั้น พี่ผาเดินออกไปจากตัวอาคารปล่อยให้พี่ศรุตเข้ามาพยุงฉันเพื่อนั่งคุยกันตามลำพัง เขาก็แสดงท่าทีชัดเจนว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เป็นอย่างไรก็คงเป็นอย่างนั้น หากมีสักเสี้ยวที่เขาหึงหวงฉันในฐานะภรรยาก็คงไม่ปล่อยทิ้งไว้กับผู้ชายคนอื่น พี่ผาน่ะ…ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉันจริงๆ นั่นแหละ “พี่คิดถึงหนูมากๆ เลยรู้ไหม ยิ่งมาเห็นหนูในสภาพนี้ พี่เป็นห่วงมากเลยนะ” สีหน้าของพี่ศรุตเต็มไปด้วยความกังวลปนความคิดถึงที่ได้เจอฉัน หลังจากขาดการติดต่อมาเกือบเดือน “พี่มาทำอะไรที่นี่คะ” “พี่มาเยี่ยมเพื่อนค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอหนูเลยนะเนี่ย” มือสากของเขายกขึ้นหวังจะลูบหัวฉัน แต่ด้วยความที่อะไรๆ ระหว่างเรามันเปลี่ยนไปแล้ว และฉันรู้ตัวเองว่าควรปฏิบัติตัวเช่นไรจึงเบี่ยงศรีษะหลบออกมาเล็กน้อย พี่ศรุตชะงักฝ่ามือและคงนึกขึ้นได้ “พี่ขอโทษค่ะ พี่ลืมตัว” เขากล่าวอย่างรู้สึกผิด ใบหน้าจ๋อยลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้ฉันจนตามอารมณ์ไม่ทัน “เหนือคิดถึงพี่ไหมคะ” จู่ๆ ก็มาถามอะไรแบบนี้ ฉันเม้มปากแน่น สายตาหรุบมองฝ่ามือตัวเองพร้อมลมหายใจสูดลึกเรียกความกล้า “พี่ศรุตคะ เหนือแต่งงานแล้วนะ พี่ช่วยลืมเรื่องของเราไปได้ไหม” “ทำไมเหนือใจร้ายกับพี่จัง” น้ำเสียงเศร้าจับใจของเขากำลังเรียกเอาความรู้สึกผิดให้ประเดประดังเข้ามาใส่ตัวฉัน พี่ศรุตถอนหายใจเนิบช้า สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเศร้าอย่างถึงที่สุด “มันลืมยากนะเหนือ หนูคือรักที่ดีที่สุดของพี่ ผู้หญิงที่พี่รักมากที่สุด เหนือจะให้จู่ๆ พี่ลืมเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นเลย คิดว่ามันง่ายนักเหรอ” เขาตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแววตาวูบไหว รู้สึกผิดจนอึดอัดไปหมด ทำไมเราต้องมาเจอกันในวันเวลาที่เขายังคงลืมฉันไม่ได้ด้วยนะ “แต่ถ้าเหนือต้องการพี่ก็จะทำให้ พี่จะพยายามตัดความรู้สึกเก่าๆ พวกนั้นออกไปให้หมดนะ” รอยยิ้มขื่นขมของพี่ศรุตไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย “แต่เรายังพี่น้องกันได้ใช่ไหม” พี่น้องเหรอ? ทำไมคำนี้มันต้องวนเวียนอยู่ใกล้ตัวฉันตลอดเลยนะ “ก็คงได้มั้งคะ” ฉันฝืนยิ้มกลับให้เขาบ้าง พี่ศรุตดูท่าจะดีใจไม่น้อยเลยล่ะ “เหนืออยู่ที่ไร่ภูพนาไพรใช่ไหม พี่เข้าไปเยี่ยมหนูได้รึเปล่า” “คงไม่ดีมั้งคะ เหนือไม่อยากให้เขาคิดมาก” ‘เขา’ ที่ฉันหมายถึงคงเป็นใครไปเสียไม่ได้ถ้าไม่ใช่พี่ผา อีกอย่างการเปิดทางให้แฟนเก่าเข้ามามีบทบาทในชีวิตเกินไปก็คงดูไม่ดีนักหรอก “น้ำเหนือ..ระหว่างหนูกับเขามันเป็นมากกว่าพี่น้องไม่ได้หรอกค่ะ หนูไม่เห็นสายตาที่เขามองหนูเหรอ เขาไม่ได้คิดอะไรกับหนูเลยนะ” พี่ศรุตตอกย้ำฉันด้วยคำพูดที่ทำเอาหัวใจกระตุกวูบคล้ายหมดแรงเสียดื้อๆ “หนูบอกว่าไม่อยากให้เขาคิดมาก พี่ว่าเขาไม่คิดอะไรเลยมากกว่า การที่เขายอมแต่งงานกับหนูก็เหมือนกัน คงอยากทำให้พ่อตัวเองหมดห่วงเฉยๆ นั่นแหละ” ทุกคำพูดของพี่ศรุตมันหาความเท็จไม่ได้เลย ล้วนเป็นความจริงที่ตอกตรึงลงลึกในหัวใจฉันทั้งนั้น ฉันกลัวพี่ผาจะคิดมากทั้งที่พี่ผาอาจไม่ได้คิดอะไรเลยก็ได้ มีแต่ฉันที่ห่วงความรู้สึกอีกคนอยู่ฝ่ายเดียว หลังกลับจากโรงพยาบาล ตลอดเส้นทางระหว่างอยู่ในรถบรรยากาศระหว่างเรามันเงียบมาก เงียบจนฉันต้องแกล้งหลับทั้งที่ในหัวคิดอะไรยุ่งเหยิงเต็มไปหมด ด้วยสภาพที่ขาเดี้ยงด้วยแล้ว พี่ผาก็ต้องอุ้มฉันขึ้นมาชั้นบนโดยมีสีหน้าแตกตื่นระคนเป็นห่วงของน้าหมี่ที่คอยเมียงมองไม่ห่าง พี่ผาวางฉันบนเตียง คนตัวสูงเท้าสะเอวมองจนรู้สึกประหม่า นัยต์ตาคมลึกดุดันกว่าทุกครั้งจนฉันใจหวิว “ถ้ารู้ว่าปล่อยให้นอนกับเพื่อนแล้วจะพากันซนจนตัวเองเจ็บตัวแบบนี้ พี่คงไปรับเรากลับมานอนบ้านตั้งแต่เมื่อคืน” เขากำลังดุฉัน ทั้งที่ตอนอยู่โรงพยาบาลเหมือนจะปล่อยผ่านกันไปแล้วนี่นา “เหนือขอโทษ..” “ทำให้วุ่นวายกันไปทั่ว ทำไมไม่รู้จักระวังตัวให้มากกว่านี้” ฉันไม่กล้าสบตาเขาแล้ว เสียงดุๆ ราวกำลังบีบตัวฉันให้หดเล็กลงเรื่อยๆ “ไม่ใช่เด็กแล้วนะเหนือ อายุตั้งเท่าไรแล้ว ถ้าล้มไปแล้วไม่ใช่แค่ขาหักจะทำไง” “เหนือขอโทษค่ะ ต่อไปเหนือจะระวังให้มากกว่านี้” “เฮ้อ!” เสียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาอย่างหนักตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินกลับออกไปจากห้อง ทำเอาฉันคอตก กระบอกตาร้อนผ่าว ก้อนหนืดเหนียวบางอย่างที่จ่อลำคอพร้อมแสดงเอ็มวีอีกสักเพลงสองเพลง พี่ผาคงโกรธฉันมาก เขาจึงเลือกมาระบายอารมณ์ที่บ้านแทน… ฉันหลับตาขับไล่หยาดน้ำใสที่เอ่อคลอ ขณะนั้นเองเสียงฝีเท้าย่ำหนักก็ดังขึ้นอีกครั้ง ลืมตามองคนตรงหน้าถึงเห็นว่าเขายืนถือหมอนพร้อมผ้าห่ม แม้สีหน้าจะเรียบเฉยแต่กลับทำให้ฉันยิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย “ขาเดี้ยงแบบนี้พี่ก็ต้องเฝ้าสินะ” “…” “ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น นอนพักผ่อนได้แล้ว” ฉันรีบพยักหน้าทันที ได้นอนกลางวันแบบเต็มอิ่มโดยที่มีพี่ผาคอยอยู่ดูแล เป็นคนหาข้าวหาน้ำให้กิน ตัวเขาเองก็นั่งทำงานเงียบๆ ในห้องไม่ได้รบกวนกันแต่อย่างใด จนเวลาจรดค่ำ… “พี่ผานอนข้างล่างไม่เมื่อยตัวเหรอ” “…” “ขึ้นมานอนบนเตียงไหม เหนือตัวเล็กนอนไม่กินที่หรอก” ฉันคิดว่าคนด้านล่างคงหลับไปแล้วก็ได้ แต่เสียงสูดจมูกดังขึ้นหนึ่งครั้งตามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบของเขา “ไม่ล่ะ เหนือนอนเถอะ” “แต่พื้นมันเย็นนะคะ” “พี่ง่วงแล้วน้ำเหนือ” โอเค เรียกชื่อเต็มขนาดนี้คือกำลังบอกให้รู้ว่ารำคาญอยู่สินะ ฉันลอบถอนหายใจผะแผ่วในความมืด พี่ผาออกตัวชัดเจนขนาดนั้นฉันยังจะต้องการอะไรอีก มันก็เหมือนที่พี่ศรุตพูดนั่นแหละ ระหว่างฉันและพี่ผามันเป็นมากกว่าพี่น้องไม่ได้จริงๆ
Latest chapter
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 9/2 น้อยเนื้อต่ำใจ
พอเห็นท่าทางเฉยชาของเขา ฉันก็คงต้องเข้าใจสินะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันแค่อารมณ์ชั่ววูบของคนเมา “ค่ะ เหนือไม่ได้คิดอะไรหรอก” ฉันกล้ำกลืนพูดคำนั้นออกไป พี่ผาเองก็คงไม่ได้ตั้งใจสินะ เมื่อคืนนี้ฉันก็ใจเต้นแรงเป็นบ้าเป็นบออยู่ฝ่ายเดียว ที่แท้เขามีอารมณ์เพราะเมาล้วนๆ “อืม ดีแล้ว” เขาพูดนิ่งๆ ตามปกติ ก่อนจะลุกออกไปจากห้องรับแขกด้วยท่าทีเย็นชาผิดกับพี่ผาคนเมื่อคืน ฉันได้แต่ถอนหายใจปลงตกให้กับความคิดฟุ้งซ่าน ก็ดีแล้วที่ไม่ถลำลึกไปมากกว่านี้ เพราะถึงจะเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฏหมาย แต่ถ้าพี่ผาไม่ได้คิดอะไรกับฉัน เขามองเป็นแค่น้องสาว ตื่นมาก็คงรู้สึกผิดมากๆ ที่เราสองคนมีอะไรกันโดยที่มันเกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ แค่นี้ฉันก็ละอายใจตัวเองมากพอแล้วที่ความรู้สึกมันคิดทรยศตัวเองมาตลอด ปากบอกจะเป็นพี่น้องให้ได้ แต่สุดท้ายก็ตกหลุมรักคนคนเดิมซ้ำๆ อย่างไม่มีเหตุผล น้ำเหนือ | Part Ended. (มึงว่าอะไรนะ) เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงแทบจะทำให้แก้วหูภูผาระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ชายหนุ่มขยับโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหูเล็กน้อย ก่อนจะกรอกน้ำเสียงตอบกลับไป “เออ ก็อย่างที่กูเล่าให้ฟังนั่นแหละ” (กูถามจริงไอ้ผา มึงแดกไปกี่ขวดวะ
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 9/1 น้อยเนื้อต่ำใจ
ฉันอาบน้ำจัดการตัวเองเสร็จ ยังไม่เห็นวี่แววว่าพี่ผาจะกลับขึ้นมาบนห้อง หรือว่าเขาจะนอนห้องเดิมของตัวเอง เมื่อคิดดังนั้นฉันก็ย่องไปดูห้องข้างๆ ทันที ทว่าภายในห้องเงียบเชียบไม่มีใคร “นี่ยังไม่ให้คนมาซ่อมฝ้าอีกเหรอเนี่ย” เพดานยังคงสภาพเดิม แม้น้ำไม่รั่วแล้วแต่พี่ผาก็น่าจะซ่อมหน่อยไหมล่ะ และในเมื่อพี่ผาไม่ได้อยู่ในห้อง ฉันเองก็ไม่ได้ยินเสียงรถขับออกไป งั้นเขาก็ต้องอยู่ชั้นล่าง พอเดินลงมาดูเท่านั้นก็พบว่าเขานั่งพิงโซฟาเหมือนหลับไปแล้ว ตรงหน้าคือเหล้าและเบียร์หลายขวดเกลื่อนพื้น แถมเปิดทีวีทิ้งไว้อีก เหมือนพี่ผาจะรับรู้การมาของฉัน เขาผงกหัวหันมาดู ใบหน้าหล่อเหลาแดงจัด ดวงตาฉ่ำเยิ้มหรี่มองกันจนรู้สึกประหม่า “เหนือมาหาพี่ดิ” เสียงแหบๆ เอ่ยขึ้นพร้อมกระดิกนิ้วเรียก ฉันจึงเดินเข้าไปหาเขา มองสภาพพี่ผาแล้วเขาเมาพอสมควรเลยล่ะ “ทำไมพี่ดื่มเยอะขนาดนี้เนี่ย” ฉันกำลังบ่น ไม่ทันระวังตัวว่าพี่ผาจะใช้โอกาสนี้ดึงแขนฉันให้นั่งบนตักเขาอย่างง่ายดาย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันยังไม่ทันส่งเสียงร้องตกใจด้วยซ้ำ แขนแกร่งที่เคลื่อนสวมกอดเอวคอดกิ่วหลวมๆ ปลุกความตื่นเต้นให้หัวใจทำงานอย่างหนัก ราวกับเลือดในตัวมั
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 8/2 เริ่มออกอาการ
“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยแสดงความมีน้ำใจของเขาที่เข้ามาช่วยไว้ จำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่มากับเหล่านักศึกษา “ผมชื่อธารานะครับ แล้วคุณ…” เสียงลากยาวเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าฉัน “น้ำเหนือค่ะ” ฉันยิ้มก่อนจะรับก้อนหินที่อาจารย์ธาราส่งให้ แล้วจึงส่งต่อให้น้ำหนาวอีกที “ส่วนคนนี้เพื่อนฉันเองค่ะ” “ชื่อน้ำหนาวนะคะอาจารย์” ยัยนั่นยิ้มกริ่มแนะนำตัว “เรียกผมธาราเฉยๆ ก็ได้ครับ ผมเป็นแค่อาจารย์พิเศษที่มาเข้าร่วมกิจกรรมกับพวกนักศึกษาเฉยๆ” เขายิ้มเล็กน้อย ท่าทางดูสุภาพและเป็นกันเอง “ตอนแรกผมคิดว่าคุณสองคนเป็นแฝดกันซะอีกครับ แถมชื่อก็ยังคล้ายๆ กันด้วย” อาจารย์ธาราก็พูดเหมือนที่คนอื่นๆ เขาเคยพูดกับเราสองคนนั่นแหละ ฉันและน้ำหนาวหลุดหัวเราะออกมา จากนั้นเราก็ได้เพื่อนใหม่ในกิจกรรมครั้งนี้เป็นถึงอาจารย์เชียวล่ะ “ตั๋วฮู้อะยังก่อ ป้อเลี้ยงภูผาเปิ้นบริจาคตังค์หื้อโครงการบ้านเฮาตั้งห้าแสน” (เธอรู้อะไรไหม พ่อเลี้ยงภูผาเขาบริจาคเงินให้โครงการบ้านเราตั้งห้าแสน) “ป๊าดดด ห้าแสนแต้ก๊ะ หยังมารวยแต้รวยว่า วาสนาแม่ญิงคนไหนได้ไปเป๋นผัวน้อ คงสบายไปทั้งซาด” (ป๊าดดด ห้าแสนจริงเหรอ ทำไมถึงได้รวยขนาดนี้ วาสนาผู้
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 8/1 เริ่มออกอาการ
น้ำเหนือ | Part กลับจากต่างจังหวัดพี่ผาเข้าไปลุยงานในไร่ต่อ หน้าที่ของเขาไม่ใช่แค่ชี้นิ้วสั่งให้ลูกน้องทำนั่นทำนี่เพียงอย่างเดียวแต่ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง พี่ผาทั้งดูแลไร่ ดูแลรีสอร์ต ฟาร์มม้า ไหนจะร้านอาหารและรวมไปถึงอีกหนึ่งหน้าที่ที่สำคัญ นั่นก็คือสมาชิกขององค์กรแบล็คเรด มาเฟียระดับต้นๆ ของเมืองไทย เพื่อนของพี่ผาก็ล้วนแต่เป็นคนในแวดวงนี้ทั้งนั้น การที่เขาต้องไปประชุมหรือคุยเรื่องธุรกิจต่างจังหวัดบ่อยๆ ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องในองค์กร ฉันไม่ได้รู้ลึกถึงขนาดที่ว่าพวกเขามีธุรกิจกี่สิบอย่าง และแต่ล่ะครั้งประชุมงานเรื่องอะไรบ้าง แต่เท่าที่รู้พี่ผามีหุ้นส่วนในธุรกิจขององค์กรเยอะแยะ จึงไม่แปลกที่แต่ล่ะปีเขาจะได้เงินปันผลเป็นกอบเป็นกำ ภายนอกดูสุขุมนิ่งเงียบ เป็นที่เคารพของลูกน้องและเหล่าชาวบ้านที่ชอบให้ความช่วยเหลือ พ่อเลี้ยงภูผาที่ใครๆ ก็เกรงขาม แต่ในอีกบทบาทคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลยังพื้นที่ภาคเหนือนี่เอง ฉันไม่รู้ถึงเหตุผลของพี่ผาและเพื่อนๆ กับการก้าวเข้าสู่เส้นทางสายนี้หรอกนะ แต่เท่าที่เขาอยู่ในแบล็คเรดมาหลายปี ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรเลย มีแต่ธุรกิจและคนในองค์กรที่พากันเ
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 7/2 จอมซึน
แต่ล่ะวันภูผาต้องถอนหายใจกับความแสบซนของน้ำเหนือไปไม่รู้กี่รอบ ทำไมถึงได้เข้าใจอะไรยากเย็นขนาดนี้ “ยังไงก็ไม่ได้ ขึ้นไปนั่งรอพี่ด้านบน” น้ำเหนือชักหงุดหงิด แค่ขอนั่งข้างๆ เป็นตุ๊กตาประดับหน้ารถก็ยังดี ทำไมพี่ผาต้องกีดกันเธอด้วย หญิงสาวทำท่าจะเถียงอีกครั้งทว่าเสียงของมาร์ตินดังขัดขึ้นก่อน “ถ้าไอ้ภูผาไม่ให้ไป งั้นน้องเหนือสนใจมานั่งคันของพี่ไหมครับ” เสียงเชิญชวนนั้นทำเอาดวงตากลมสวยลุกวาว สีหน้าตื่นเต้นพยักรับอย่างไม่ต้องคิดเยอะ “เอาค่ะๆ พาเหนือไปด้วยคนนะพี่ติน” “เฮ้อ กูปวดหัวจริงๆ” ภูผาสบถเสียงเหนื่อยหน่ายใจ ทั้งเพื่อนทั้งเมีย เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย ดวงตาคมกริบมองหน้าอ้อนๆ ของน้ำเหนืออีกครั้ง ก็ชอบทำตัวให้น่าเห็นใจแบบนี้ แถมยังดื้อเป็นที่หนึ่ง สุดท้ายเขาไม่อาจปล่อยให้เธอไปนั่งรถคันอื่นที่ตัวเองไม่ใช่คนขับได้ “ถ้าจะไปด้วยก็ตามมา” น้ำเหนือยิ้มจนเห็นฟันขาวครบทุกซี่ ท่าทางกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้าเมื่อเดินตามหลังภูผาเพื่อเข้าไปเตรียมตัว แม้หญิงสาวจะไม่ใช่คนขับ แต่เพราะเป็นคนที่นั่งข้างคนขับอย่างไรล่ะ จึงต้องสวมชุดเซฟตี้ไม่ต่างกัน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและทุกคนพร้อมสำหรับลงแข่งแล้ว ต
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 7/1 จอมซึน
สายจนแดดส่องก้นยังไม่มีทีท่าคนบนเตียงจะตื่นมาใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นสักที กระนั้นภูผาทำได้แค่มอง ไม่อาจเข้าไปปลุกรบกวนฝันหวานของเธอ (มึงจะมาตอนไหนไอ้ภูผา) น้ำเสียงพายัพที่เอ่ยลอดมาทางปลายสายถามซ้ำเพื่อนสนิทอีกครั้ง วันนี้พวกเขาอุตส่าห์เคลียร์งานเพื่อให้ได้หยุดตรงกัน อยากมีโมเมนต์สนุกๆ ตอนอยู่กับเพื่อนบ้าง ถ้าขาดใครไปสักคนก็คงกร่อยแย่ “กูไปเลทหน่อย ต้องรอน้ำเหนือตื่นก่อน” (ไอ้คิเรย์บอกกูว่าเมื่อคืนมึงแบกน้ำเหนือกลับไป นี่มึงจัดหนักจนน้องยังไม่ลุกเลยเหรอวะ) “จัดหนักเหี้ยอะไรของมึง สมองพวกมึงนี่นะ คิดได้แต่เรื่องใต้สะดือจริงๆ น้ำเหนือเมามากโว้ยเลยยังไม่ตื่น” ภูผาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ให้กับคำพูดพายัพที่เอะอะก็จะให้เขาจับน้ำเหนือกินท่าเดียว ดีนะเขาเป็นคนไม่คล้อยตามใครง่ายๆ ไม่งั้นคงได้บ้าจี้ทำตามตามแรงยุแรงเชียร์ของพวกมันแล้ว หลังวางสายจากพายัพ เสียงอู้อี้ของคนตัวเล็กที่เริ่มจะรู้สึกตัวดังขึ้น ภูผาหันไปมอง พบว่าน้ำเหนือลุกนั่งด้วยสภาพผมเผ้าพันกันไม่เป็นทรง หน้าตายับยุ่งดูไม่ได้ “กี่โมงแล้วอะพี่ผา” เสียงคนขี้เซาร้องถาม มือเรียวขยี้เปลือกตาด้วยอาการง่วงงุน มีความอยากนอนต่อ “จะเที่ยงแล้วน
You may also like
