ตอนที่ 3/1 เย็นชาหรือว่าหึง

แสงแดดของวันใหม่ส่องกระทบผ้าม่านบางๆ ที่สะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม หน้าต่างถูกเปิดกว้างด้วยน้ำมือของคนที่ตื่นก่อนหน้า เป็นการตื่นก่อนไก่โห่อีกเช่นเคย

ฉันปรือตามองรอบห้อง ความง่วงงุนและอากาศเหน็บหนาวในช่วงเช้าทำให้อยากล้มตัวนอนต่อ สายตาที่ดันปะทะเข้ากับโพสต์อิทสีเหลืองมะนาวทำคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นขึ้นมา

ลายมือตวัดแบบนั้นฉันจำได้แม่น…

‘พี่ไม่ได้อยู่ด้วยทั้งวัน ต้องเข้าไร่มาดูงานต่อ เหนือตื่นแล้วอย่าลืมกินข้าวกินยา อย่าขยับขาเยอะ ถ้าจะเอาอะไรก็เรียกใช้น้าหมี่ แล้วก็อย่าดื้ออีก เข้าใจนะไอ้ตัวแสบ’

ฉันหลุดยิ้มให้กับสามคำสุดท้าย ‘ไอ้ตัวแสบ’ ไม่ได้ยินพี่ผาเรียกแบบนี้มานานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย

จากที่คิดจะนอนต่อก็ตื่นเต็มตา ถัดจากโพสต์อิทคือถาดอาหารที่มีทั้งแก้วใส่ยา น้ำดื่มและมื้อเช้าแสนโปรด ข้าวต้มกุ้งตัวโตที่ดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือของพี่ผาแน่นอน

“หื้อ น่าอร่อยจัง” ฉันคงอาการหนักน่าดูที่ยิ้มไม่หุบสักวินาที แม้ขาจะตึงจนปวดไปหมดแต่หัวใจน่ะกลับพองฟูเหมือนต้นไม้เหี่ยวเฉาที่ได้รับการรดน้ำเลยล่ะ

ผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากน้าหมี่ช่วยฉันเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ลงไปทำงานบ้านต่อ ส่วนฉันยังคงเป็นไอ้เป๋อยู่ในห้อง จะขยับเขยื้อนสักทีก็ลำบาก ทำได้แค่นั่งทำงานของตัวเองเงียบๆ บนเตียง

ไอแพดจอใหญ่มีรูปภาพชายหญิงที่ฉันเป็นผู้สร้างพวกเขาขึ้นมา มันคือปกนิยายที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ฉันตั้งใจไว้ว่าจะเปิดประมูลผ่านทางทวิตเตอร์ เห็นหน้าดื้อๆ ดูเหมือนคนว่างงานแบบนี้ แต่ฝีมือการทำงานไม่น้อยหน้าใครนะ อย่างน้อยรูปที่ฉันวาดก็เคยทำยอดแตะหลักหมื่นมาแล้ว เรียกว่าเป็นนักวาดคิวทองได้ไหม

ถ้าเกิดพี่ผาไม่บังคับให้ฉันอยู่บ้านเป็นคุณนายเจ้าของไร่ภูพนาไพรเฉยๆ ป่านนี้คงเปิดแกลเลอรี่เป็นของตัวเองไปแล้วล่ะ

“เฮ้อ เมื่อยจัง” ฉันบ่นกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อยแต่นิ้วก็ยังคงจับ Apple Pencil ลงสีเก็บงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ถ้าพวกเพื่อนๆ ไม่โทรมาก็คงนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่อย่างนั้น

(ไอ้เหนือเป็นไงบ้าง ข้อความก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ)

อั่งเปารัวใส่ฉันเป็นชุด

“สบายดีเจ้า แข็งแรงขนาดนี้ไม่ตายง่ายๆ หรอก” ฉันยิ้มตาหยีให้อั่งเปาและน้ำหนาวที่วิดีโอคอลมาหา ดูจากพื้นหลังคงอยู่ร้านอาหารบนไร่ชา

(ยิ้มหวานขนาดนี้หายเจ็บแล้วเหรอ ขาเป็นไงบ้าง)

เพื่อนถามก็จำต้องแพลนกล้องหลังให้ดูกันชัดๆ เสียงร้องแบบโอเวอร์แอคติ้งดังลอดมาจากปลายสายจนแสบแก้วหู

(สบายดีบ้านแกสิไอ้เพื่อนคนนี้ ขาหักจนต้องใส่เฝือกขนาดนั้นยังมีหน้ามายิ้มระรื่นอยู่อีก เดี๋ยวแม่จะโบกเข้าให้)

“เจ๊จ๋า อี่น้องแค่ขาร้าวเน้อ บ่าได้ขาหัก”

(ดูทำหน้า กูอยากทุบซ้ำจริงๆ) อั่งเปากุมขมับก่อนส่งกล้องให้น้ำหนาวรับช่วงความปวดหัวต่อ

(พวกฉันไปหาแกได้ไหมวะเนี่ย เป็นห่วงว่ะ)

“ฮึ่ย มันจะดีนะ มาสิๆ ฉันอยู่คนเดียว…หมายถึงอยู่ในห้องคนเดียวน่ะ” ฉันเติมประโยคหลังไปด้วยเพราะลืมว่ายังมีน้าหมี่ทำงานอยู่ชั้นล่าง

(พี่ผาจะไม่ว่าอะไรพวกฉันใช่ไหมวะ เมื่อวานตอนที่เขาสั่งห้ามไม่ให้ตามไปด้วย สายตาน่ากลัวมาก)

(เออใช่ กระเทยนี่ขนคีงลุก)

อั่งเปาลูบแขนตัวเองพร้อมทำสีหน้าขยาดประกอบคำพูด

บอกแล้วว่าใครๆ ก็กลัวพ่อเลี้ยงภูผาในเวอร์ชันโมโหกันทั้งนั้น ยิ่งหน้านิ่งๆ พูดน้อยจนนับคำได้ เสียงชวนขนหัวลุกนั่นแหละตัวกระตุกจิตเลยล่ะ

“มาเถอะนา พี่ผาไม่ว่าอะไรหรอก ฉันอยู่คนเดียวเหงาจะแย่” จบท้ายด้วยการทำหน้าเศร้าๆ ให้เพื่อนสงสาร น้ำหนาวและอั่งเปาถอนหายใจพร้อมกัน กำชับฉันว่าอย่าขยับตัวให้มันมาก ทั้งที่สภาพฉันมันไม่น่าจะขยับได้ไม่ใช่เหรอ

จากนั้นสายก็ถูกตัดไปเพราะอีกไม่นานสองคนนั้นจะมาหาฉันพร้อมขนมที่อ้อนให้ซื้อมาฝาก

“จะว่าไปขาเดี้ยงแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ได้กินของฟรีด้วย” ฉันหัวเราะคิกคักตามลำพัง แต่หากถามว่าอยากใส่เฝือกที่ขาอีกสักข้างไหมฉันจะตอบว่าไม่ทันที

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เสียงพูดคุยของเพื่อนฉันและน้าหมี่ดังอยู่ชั้นล่าง ก่อนจะตามมาด้วยประตูห้องที่ถูกผลักเปิด สองไม้สองมือของน้ำนาวและอั่งเปาเต็มไปด้วยขนมของกิน อั่งเปาหรี่ตามองฉันก่อนส่ายหน้าเมื่อเจอยิ้มทะเล้นใส่

“เป็นจะไดพ่อง ยังเจ๊บขาอยู่ก่อ” (เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บขาอยู่ไหม)

อั่งเปาวางถุงขนมก่อนจะหย่อนตัวนั่งบนเตียงข้างฉัน ตามมาด้วยน้ำหนาวที่ปีนขึ้นมาประกบอีกฝั่ง

“หน้อยเดียว แต่น้องไค่กิ๋นขนม” (นิดหน่อย แต่น้องอยากกินขนม)

“มาถึงก็ถามหาแต่ของกิน” น้ำหนาวส่ายหน้าแต่ก็ยอมลงไปเอาขนมมาประเคนฉันถึงที่

“ว่าแต่ห้องนี้ไม่เห็นจะมีของที่น่าจะเป็นของพี่ภูผาสักชิ้น แยกห้องกันนอนเหรอ” น้ำหนาวถามขึ้นด้วยความสงสัย สายตาเธอยังคงกวาดมองรอบๆ ด้วยความใคร่รู้

“อื้ม พึ่งแยกห้องนอนได้แค่คืนเดียว พอฉันขาเดี้ยงเขาก็กลับมานอนด้วยกัน” ฉันชี้ไปด้านล่างเตียง ตรงที่พี่ผานอนเมื่อคืน ยังมีผ้าห่มกับผ้าปูที่นอนพับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ

“แต่เขาขอนอนพื้นนะ” เสียงถอนหายใจปลงตกของฉันทำเพื่อนสองคนมองหน้ากันในทันที

“นี่พี่ผาไม่เห็นแกเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเลยเหรอวะ พี่น้องแท้ๆ ก็ไม่ใช่ หรือเพราะโตมาด้วยกันก็เลยคิดกับแกเป็นน้องสาวจริงๆ” อั่งเปาแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย เพื่อนมันรู้ดีเลยล่ะว่าฉันคิดกับพี่ผายังไง แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ฐานะพี่ชาย

“แต่ช่วงที่ไอ้เหนือไปเรียนมหาลัยก็สนิทกับพี่เขาน้อยลงนะ เจอกันไม่บ่อยด้วย ไอ้ความสัมพันธ์แบบพี่น้องมันไม่จางลงเลยเหรอวะ” น้ำหนาวตั้งคำถามให้ฉันได้ขบคิด

ก็ในเมื่อคนมันไม่มีใจ ไม่ได้คิดอะไรด้วย ต่อให้จะอยู่ใกล้หรือไกล พยายามทำตัวสนิทสนมมากแค่ไหนมันก็ได้แค่ความสัมพันธ์รูปแบบเดิม

“คงเป็นเพราะฉันพึ่งเลิกกับแฟนเพื่อมาแต่งงานกับเขากระทันหันก็ได้ เขาก็เลยอาจคิดว่าฉันยังไม่มูฟออน” ฉันคิดในแง่ดีเข้าไว้

ที่พี่ผาไม่บุ่มบ่ามเร่งรีบเพื่อจะเปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่างระหว่างเรา มันอาจเป็นเพราะเขาให้เวลาฉันทำใจ ได้มีเวลาปรับตัว แต่หากคิดอีกแง่…การที่เขาเมินเฉยไม่เหมือนคู่เราเป็นสามีภรรยาคงเป็นเพราะเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันจริงๆ

ก็แค่แต่งงานตามความประสงค์ของพ่อ แค่นั้นเอง

“เออนี่ เมื่อวานที่โรงพยาบาลฉันเจอพี่ศรุตด้วยล่ะ”

คำพูดของฉันทำสายตาเพื่อนทั้งสองคนเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนสงสัย

“คุยอะไรกันบ้าง”

“ก็ถามไถ่ตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน พอเห็นฉันอยู่ในสภาพนี้ เขาบอกจะมาเยี่ยมที่ไร่ด้วยแหละ”

“หา! พี่ศรุตพูดงั้นเหรอ แล้วพี่ผาว่าไง” น้ำหนาวดูจะร้อนอกร้อนใจในการอยากรู้คำตอบมาก

“จะว่าไงอะไรล่ะ พี่ผาปล่อยให้ฉันคุยกับพี่ศรุตตามลำพัง ส่วนตัวเขาไปซื้อชาเย็น”

“โค๊ะ! ใจ๋เย็นแต้ๆ” อั่งเปาตบเข่าฉาดใหญ่

“พี่ศรุตยังตัดใจจากแกไม่ได้แน่ๆ แล้วแบบนี้จะไม่ทำให้แกบ้านแตกเหรอวะ” น้ำหนาวถามด้วยความเป็นห่วง

“คงไม่หรอก ดูเหมือนพี่ผาจะไม่คิดอะไร อีกอย่างฉันก็บริสุทธิ์ใจด้วย กับพี่ศรุตก็ไม่ได้อะไรกันแล้ว”

“แกไม่คิดอะไร แต่พี่เขาคิดไงน้ำเหนือ”

“แม่น แกต้องรักษาระยะห่างไว้นะเหนือ อย่าให้คนอื่นเขานินทาแกได้ว่าแต่งงานกับพี่ผาแต่ยังสนิทสนมกับแฟนเก่า” อั่งเปาพูดเตือนสติด้วยความหวังดี

“อืม ฉันจะระวังๆ นะ”

ก็แค่แฟนเก่าที่ลดสถานะเหลือเพียงพี่น้อง ฉันว่าพี่ผาคงไม่คิดมากและที่สำคัญ ฉันมีระยะห่างของตัวเองเหมือนกัน