บทที่ 1

บนเรือสำราญที่อยู่ไม่ไกลออกไป ซูหนิงลั่วในชุดเจ้าสาวกำลังจูบกับเสิ่นอวี่เฉินด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขท่ามกลางเสียงโห่แซวของผู้คน เสียงกลไกเย็นชาไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวของผม

【โฮสต์ทำภารกิจพิชิตเป้าหมายล้มเหลว อีกครึ่งเดือน คุณจะถูกลบออกจากโลกนี้โดยบังคับ】

มุมปากของผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น

หลังจากผมมาเกิดใหม่ในร่างนี้ ระบบได้มอบ เป้าหมายสี่คนให้ผมพิชิตใจ

ขอเพียงมีใครคนหนึ่งมีค่าความรู้สึกที่มีต่อผมถึง 100% ร่างกายของผมในโลกใบเดิม ซึ่งกำลังป่วยเป็นโรคร้าย ก็จะสามารถกลับมาแข็งแรงได้อีกครั้ง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิชิตใจพวกเธอ ยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองลงจนแทบไม่เหลือ

แต่ทุกครั้งที่ค่าความรู้สึกของพวกเธอใกล้จะเต็มร้อย กลับถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์เพราะการปรากฏตัวของเสิ่นอวี่เฉิน

และตอนนี้ แม้แต่เป้าหมายคนสุดท้ายของผมก็กำลังจะแต่งงานกับเสิ่นอวี่เฉิน เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงหันหลังอย่างเด็ดเดี่ยว เดินไปยังขอบดาดฟ้า

ก่อนจะตัดสินใจกระโดดลงทะเล น้ำทะเลโอบล้อมร่างกายของผมไว้ ผมกางแขนออก ปล่อยให้ร่างค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นท้องทะเล

ในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวผม ก่อนลากขึ้นไปยังผิวน้ำ

อากาศบริสุทธิ์ไหลทะลักเข้าสู่ปอดอีกครั้ง แต่ผมยังไม่ทันได้ตั้งสติ ฝ่ามือหนัก ๆ ก็ฟาดลงบนใบหน้าของผมอย่างแรง

“นายตั้งใจเลือกวันแต่งงานของอาเฉินมากระโดดน้ำ นี่จงใจจะกวนประสาทพวกเราทุกคนใช่ไหม?”

ผมเช็ดเลือดที่มุมปากออก ก่อนมองคนตรงหน้า สายตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ หัวใจของผมเจ็บปวดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

พี่สาวของผม เฉิงหมิงจิ้งและเธอก็คือเป้าหมายคนแรกที่ระบบให้ผมพิชิต

หลังจากพ่อแม่ของร่างนี้เสียชีวิต ผมกับเฉิงหมิงจิ้งก็พึ่งพาอาศัยกันมาตลอด

ตอนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ผมไม่ลังเลที่จะใช้ร่างตัวเองปกป้องเธอ จนทำให้อวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องเข้าห้อง ICU

ตอนนั้นเธอกอดผมร้องไห้และบอกว่า ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะปกป้องผมเอง

เธอยังบอกอีกว่า เราสองคนคือครอบครัวของกันและกันบนโลกใบนี้

แต่ในวันที่ผมออกจากโรงพยาบาล...ผมกลับเห็นเธอพาเสิ่นอวี่เฉินเข้ามาในบ้าน พร้อมพูดว่า ต่อไปนี้เขาจะเป็นน้องชายของเรา

เธอให้เสิ่นอวี่เฉินเข้ามาอยู่ในห้องของผม และปล่อยให้เขาทารุณเจ้าหมาที่ผมเลี้ยงมานานแปดปีจนตาย

ทุกครั้งที่ผมทะเลาะกับเสิ่นอวี่เฉิน เธอมักจะเข้าข้างเขาโดยไม่สนใจเหตุผล และยังกล่าวหาผมว่าเป็นพี่ชายที่ใจแคบและขี้หวง

ตลอดแปดปีผมพยายามสะสมค่าความรู้สึกจนได้ถึง 97 คะแนน แต่เสิ่นอวี่เฉินกลับใช้เวลาเพียง หนึ่งสัปดาห์ ก็แย่งชิงทุกอย่างของผมไปจนหมด

หลังจากนั้น ค่าความรู้สึกที่เฉิงหมิงจิ้งมีต่อผมก็ลดลงเรื่อย ๆ แม้แต่ต่อหน้าคนอื่น เธอก็ไม่ยอมรับว่าผมเป็นน้องชายของเธอ

เมื่อเห็นว่าผมยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้น เฉิงหมิงจิ้งหยิบยารักษาโรคหัวใจออกจากกระเป๋า ก่อนโยนลงตรงหน้าผม

“จะมาแกล้งทำเป็นเจ็บหัวใจอีกแล้วใช่ไหม? กินยาแล้วก็รีบไสหัวไปซะ!”

ความจริงแล้ว ผมไม่ได้เป็นโรคหัวใจ

ก่อนหน้านี้อาการเจ็บหัวใจทั้งหมดล้วนเกิดจากบทลงโทษของระบบและเพราะกลัวว่าผมจะเป็นอะไรไป เฉิงหมิงจิ้งจึงพกยาติดตัวอยู่เสมอ

แต่ตอนนี้... ในหัวใจของผมกลับไม่มีความรู้สึกความอบอุ่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ผมตัดสินใจหยิบขวดยาขึ้นมา เทลงบนฝ่ามือจำนวนหนึ่งออกมา แล้วกำลังจะยัดทั้งหมดเข้าปาก

เฉิงหมิงจิ้งชะงัก ก่อนกรีดร้องและปัดมือผมออกอย่างแรง ยาในปากถูกปัดกระเด็นออกมา เธอกำข้อมือผมแน่น น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“เฉิงหลิน! นายบ้าไปแล้วหรือไง!”

ผมไม่ได้บ้า

ผมแค่...อยากกลับบ้านแล้ว อยากกลับไปกล่าวคำลากับพี่สาวที่เป็นครอบครัวที่แท้จริงของผม

ผมเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร เฉิงหมิงจิ้งจ้องผมอย่างโมโห

เมื่อเห็นว่าแขกที่มามุงดูเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเธอก็ยิ่งหงุดหงิด เธอสั่งให้บอดี้การ์ดพาตัวผมลงจากเรือ

แต่ในจังหวะที่ผมเพิ่งก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ...เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง