บทที่ 2

วินาทีต่อมา เสียงหวานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“เฉิงหลิน นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“เอ๊ะ! ทำไมตัวนายถึงเปียกไปหมดเลย?”

ผมหันกลับไปมองซูหนิงลั่ว ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ครั้งหนึ่งเกือบจะได้ก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์กับผม หัวใจของผมขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก

หรือว่า...จริง ๆ แล้วเธอยังเป็นห่วงผมอยู่?

ร่างกายที่เย็นเฉียบจากการแช่อยู่ในน้ำทะเลรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา

ผมกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ซูหนิงลั่วกลับตบหน้าผมอย่างแรง

“นายคิดว่าทำตัวให้น่าสมเพชแบบนี้แล้ว ฉันจะกลับหันมามองนายหรือไง? นายนี่ดูตลกนะ!”

“นายมาก่อเรื่องในงานแต่งของฉัน เรื่องนี้ฉันไม่มีวันปล่อยไป ง่าย ๆ แน่!”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็กำคอของผมแน่น ก่อนจะดันผลักร่างของผมออกไปนอกระเบียงจนลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ

ความรู้สึกอึดอัดจากการขาดอากาศถาโถมเข้ามา แต่ผมกลับไม่คิดดิ้นรนแม้แต่น้อย

ผมคิดว่า...ถ้าตายไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

ผมจึงหลับตาลง เตรียมตัวรอรับความตายอย่างสงบ แต่ซูหนิงลั่วกลับ.....เริ่มลนลาน

เมื่อเธอสังเกตเห็นความผิดปกติของผม เธอก็รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

“ทำไมนายไม่ดิ้น? ทำไมไม่อธิบาย?” “นายคิดจะตายจริง ๆ งั้นเหรอ!”

อธิบายแล้วเธอจะเชื่อผมไหม?

ที่ผ่านมา ผมเคยอธิบายไปตั้งกี่ครั้ง แต่ทุกครั้ง เธอกลับคิดว่าผมกำลังแก้ตัว

สุดท้ายมันกลับยิ่งผลักให้เธอเดินเข้าไปหาเสิ่นอวี่เฉินมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผมหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ในเมื่อฉันไม่เหลืออะไรแล้ว งั้นตายไปซะก็คงดี”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของซูหนิงลั่วก็เปลี่ยนสีไปในพริบตา เธอกลับมากระชากคอเสื้อของผมแน่น ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่

“ชีวิตของนายเป็นของฉัน นายห้ามตาย!”

ตอนที่ผมกำลังจะแต่งงานกับซูหนิงลั่ว ครอบครัวของเธอดูถูกฐานะของผม และยืนกรานให้เธอยกเลิกการหมั้นหมาย

เพื่อที่จะได้อยู่กับผม เธอต้องถูกครอบครัวลงโทษไม่รู้กี่ครั้ง แม้จะถูกเฆี่ยนตีจนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เธอก็ยังไม่ยอมก้มหัวให้

หลังจากรู้เรื่องนี้ ผมจึงไปที่ตระกูลซูเพื่อรับการลงโทษแทนเธอ

ตอนที่ผมถูกตีจนแทบหมดสติ เธอกลับกอดผมเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว และให้คำมั่นกับผมว่า ตราบใดที่เธอไม่อนุญาต ผมห้ามตายเด็ดขาด

ผมเงยหน้ามองซูหนิงลั่ว กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ทันใดนั้น เด็กสาวตัวเล็กน่ารักคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าผม

ฉินซวงซวง เป้าหมายคนที่สองที่ผมต้องพิชิต และยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมในโลกใบนี้

เธอเหยียบลงบนใบหน้าของผมโดยตรง ก่อนจะโยนกองรูปถ่ายใส่ตัวผม

“เฉิงหลิน ในเมื่อนายกล้าทำลายงานแต่งของอาเฉิน งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้านายอีกแล้ว!”

ในรูปถ่ายเหล่านั้น... มีภาพของผมถูกล่ามไว้เหมือนสุนัขและถูกทุบตี มีภาพที่ผมถูกคนกดลงกับพื้น มีภาพที่เสื้อผ้าของผมถูกถอดออกจนหมด และ ทั่วทั้งร่างถูกสลักคำว่า “ขยะ”

รูปถ่ายเหล่านี้ทั้งหมด... ฉินซวงซวงเป็นคนถ่ายด้วยตัวเอง เธอตั้งใจเลือกมุมกล้องอย่างพิถีพิถัน ทำให้ใบหน้าของผมปรากฏอย่างชัดเจนในทุกภาพ

เหตุผลที่เธอทำแบบนี้ ก็เพียงเพราะครั้งหนึ่งผมเคยเปิดโปงว่า เสิ่นอวี่เฉิน โกงการแข่งขันถ่ายภาพ ทำให้เขาต้องขายขี้หน้าต่อหน้าทุกคน

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของผู้คน ฉินซวงซวงกลับหัวเราะเยาะเย้ย ก่อนยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพสภาพอันน่าอดสูของผม

ตรงมุมเล็ก ๆ ของกล้อง มีตัวอักษรสลักอยู่หนึ่งบรรทัด

【ซวงซวงและอาหลิน】

กล้องตัวนี้... คือของขวัญที่ผมเคยมอบให้เธอ

ฉินซวงซวงสูญเสียแม่ตั้งแต่ยังเด็ก ส่วนพ่อของเธอมักพาผู้หญิงหลายคนกลับบ้าน และพาผู้หญิงเหล่านั้นมาทรมานฉินซวงซวงเพื่อความสนุก

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมกับเธอได้กลายมาเป็นเพื่อนกันโดยบังเอิญ เพื่อปกป้องเธอจากชายชราที่พ่อของเธอพากลับมาบ้านและคิดจะทำร้ายเธอ ผมถูกทำร้ายจน ตาบอดชั่วคราว

เพื่อปลอบใจฉินซวงซวง ผมจึงมอบกล้องถ่ายรูปให้เธอ และบอกให้เธอช่วยถ่ายภาพทิวทัศน์สวย ๆ ที่ผมไม่สามารถมองเห็นแทนผม

หลังจากดวงตาของผมหายดีแล้ว เธอก็ยังคงติดนิสัยที่ชอบถ่ายรูปเอาไว้

แต่ต่อมา... ผมกลับพบว่าในกล้องของเธอมีภาพของ เสิ่นอวี่เฉิน เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินซวงซวงจ้องผมด้วยสายตาเย็นชา“ถ้านายไม่คุกเข่าขอโทษอาเฉิน ฉันจะเอารูปพวกนี้ลงอินเทอร์เน็ต ดูสิว่านายจะยังมีหน้าไปพบใครอีก!”

เมื่อเห็นว่าผมไม่พูดอะไร น้ำเสียงของฉินซวงซวงพูดเย็นชาลงกว่าเดิม

เธอกระชากคอเสื้อผมอย่างหยาบคายและยกตัวผมขึ้น แต่เพราะร่างกายของผมอ่อนแอเกินไป ผมจึงเสียหลักและล้มคุกเข่าลงกับพื้นก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เมื่อซูหนิงลั่วเห็นดังนั้น เธอก็ขมวดคิ้วและกำลังจะเข้ามาช่วยพยุงผม แต่ฉินซวงซวงกลับขวางเธอเอาไว้