บทที่ 3

“คุณหนูซู อย่าโดนภาพถ่ายที่แกล้งทำตัวให้น่าสงสารของเขาหลอกเด็ดขาดนะคะ เมื่อก่อนฉันก็เคยเชื่อเขามากเกินไป จนทำให้อาเฉินไม่สามารถถ่ายรูปได้อีกเลย” ฉินซวงซวงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง

“เฉิงหลิน! เพื่อแย่งแชมป์การแข่งขันถ่ายภาพจากอาเฉิน นายถึงกับไปหาพวกอันธพาลมาบังคับให้อาเฉินถ่ายรูปที่ไม่เหมาะสม แถมยังใส่ร้ายว่าอาเฉินโกงการแข่งขันอีก! ถ้าวันนั้นฉันไปถึงไม่ทัน อาเฉินคงคิดสั้นไปแล้ว!”

เมื่อซูหนิงลั่วได้ยินเช่นนั้น แววตาของเธอก็โศกเศร้าลงทันที

“ไสหัวไปซะ! ถ้านายยังคิดจะมาก่อกวนงานแต่งต่อ ฉันจะเอาทุกอย่างที่อาเฉินเคยเจอคืนให้กับนายทั้งหมด ให้นาย...”

ผมโซเซลุกขึ้น.......ก่อนที่ซูหนิงลั่วจะพูดจบ ผมก็พุ่งตรงไปที่กลางถนนทันที

เสียงรถบรรทุกคันใหญ่กำลังแล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูง ผมหลับตาลง รอความตายอย่างสงบ แต่ในวินาทีสุดท้าย...มีคนผลักผมออกไปอย่างแรง

ซูหนิงลั่วลากขาที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกรถชน วิ่งเข้ามาหาผม ก่อนจะกระชากคอเสื้อของผมอย่างแรง

“เฉิงหลิน! นายคิดจะฆ่าตัวตายให้ใครดู? คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนงั้นเหรอ!”

ในเวลาเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

【โฮสต์ ตรวจพบว่าค่าความรู้สึกของซูหนิงลั่วที่มีต่อคุณกำลังเพิ่มขึ้น ต้องการดำเนินภารกิจพิชิตใจเธอต่อหรือไม่】

ผมมองซูหนิงลั่วด้วยความตกตะลึงแต่กลับเห็นว่าเธอกำลังสั่งผู้ช่วยให้ยกเลิกงานแต่งงาน

เธอสังเกตเห็นว่าผมกำลังมองอยู่ จึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ผมเพียงเบี่ยงสายตากลับมายืนนิ่ง

“ไม่ล่ะ”

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมต้องการ...คือกลับบ้าน

หลังจากคนขับรถพาผมกลับถึงบ้าน ผมจึงพบว่าตามร่างกายมีรอยถลอกอยู่หลายแห่ง โคลนและเลือดผสมกันจนดูสกปรกไปหมด

ผมหายามาเตรียมทำความสะอาดบาดแผลแต่จู่ ๆ ประตูก็ถูกถีบเปิดอย่างแรง!

ฉินซวงซวงพุ่งเข้ามาตรงหน้าผมด้วยความโกรธ ก่อนเตะเข้าที่ท้องของผมอย่างแรง

“นายเอาอาเฉินไปไว้ที่ไหน! ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะทำให้นายอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!”

ซูหนิงลั่วกับเฉิงหมิงจิ้งก็รีบตามเข้ามา ทั้งสองมองผมด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

“มิน่าล่ะ นายถึงพยายามฆ่าตัวตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่แท้ก็ทำเพื่อปกปิดความผิดของตัวเองสินะ! ฉันขอบอกนายไว้เลย ถ้าอาเฉินเป็นอะไรไป ฉันจะเอาชีวิตนาย!”

แต่ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาหลบไปอยู่ที่ไหน?

ทว่าคำพูดของพวกเธอกลับทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ในเมื่อพวกเธอใส่ใจเสิ่นอวี่เฉินมากถึงขนาดนั้น...บางทีการที่เขาหายตัวไป อาจทำให้พวกเธอเสียสติจนถึงขั้น...

ฆ่าผมจริง ๆ ก็ได้!

เมื่อเห็นว่าผมไม่ตอบ แววตาของซูหนิงลั่วก็แฝงไปด้วยความเกลียดชังอย่างเห็นได้อย่างชัดเจน

“ดูเหมือนว่าถ้าไม่ให้บทเรียนกับนายสักหน่อย นายคงไม่ยอมพูดสินะ”

เธอคว้าขวดแอลกอฮอล์ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเทลงบนบาดแผลของผมโดยตรง

ความแสบปวดรุนแรงแล่นไปทั่วร่าง เหงื่อท่วมตัวในทันที

แต่พวกเธอยังไม่คิดจะหยุดพวกเธอสั่งให้บอดี้การ์ดล็อกตัวผมเอาไว้

ฉินซวงซวงถือคีมคีบถ่านไฟร้อน ๆ อยู่ในมือ ส่วนซูหนิงลั่วก็ยังคงเทแอลกอฮอล์ลงบนบาดแผลของผมอย่างต่อเนื่อง

คราวนี้ผมเริ่มกลัวขึ้นมาจริง ๆ

ผมอยากตายก็จริง...แต่ผมไม่อยากถูกทรมานจนตาย!

ผมพยายามดิ้นอย่างสุดแรง ทันใดนั้นไม้กระบองอันหนึ่งก็ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของผมอย่างแรง

เลือดไหลลงมาตามหน้าผากและร่างกายของผม แม้แต่แรงจะร้องก็แทบไม่เหลือผมพึมพำออกมาอย่างอ่อนแรง

“ฆ่าฉันเถอะ...”

เมื่อเห็นว่าผมยังดื้อดึงไม่ยอมพูด ซูหนิงลั่วก็หยิบมีดปอกผลไม้เดินเข้ามาตรงหน้าผม

ปลายมีดที่สะท้อนแสงเย็นเยียบอยู่ห่างจากลูกตาซ้ายของผมเพียง หนึ่งเซนติเมตรเธอจ้องผมเขม็ง

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วพวกเราจะใจอ่อนงั้นเหรอ? ฉันจะถามนายเป็นครั้งสุดท้าย อาเฉินอยู่ที่ไหน!”

ผมเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าซีดขาว ก่อนจะฝืนพูด เผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะออกมา

“เสิ่นอวี่เฉินน่ะเหรอ ฉันฆ่าเขาแล้ว ศพของเขาถูกฉันโยนลงทะเลไปให้ฉลามกินแล้ว! พวกเธอไม่ใช่รักเขามากหรอกเหรอ? ไม่ใช่อยากแต่งงานกับเขากันทุกคนหรอกเหรอ? แต่ความปรารถนาของพวกเธอคงไม่มีวันเป็นจริงแล้วล่ะ”

“เอาสิ! ฆ่าฉันเพื่อแก้แค้นให้เขาเลยสิ!”

ดวงตาของซูหนิงลั่วแดงก่ำด้วยความโกรธเธอกำมีดแน่น ก่อนแทงมันเข้าไปที่หน้าอกของผมอย่างแรง!

ร่างของผมอ่อนแรงลงและล้มลงกับพื้นในขณะที่สติของผมกำลังจะดับวูบ...ผมกลับได้ยินเสียงของเสิ่นอวี่เฉินดังมาจากในลานบ้าน

“ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กันหมดเลย? พอดีเลยผมซื้อขนมกลับมา... เอ๊ะ! ทำไมตรงนี้ถึงมีเลือดเยอะขนาดนี้ล่ะครับ?”