โลกมันกลม 5

ณัฐกฤตาปล่อยโฮออกมาสุดเสียง แล้วพรั่งพรูเรื่องราวที่อัดอั้นระบายออกมาให้กรภัทร์ฟังอย่างไม่อาย

“เมื่อคืนวานพี่ภพสามีของน้ำตาลเข้าแอดมิทด่วน เพราะอาการแพ้อาหารทะเลรุนแรงค่ะ น้ำตาลเลยต้องมาเฝ้าไข้ จึงฝากน้องกัปตันไว้กับพี่ข้างบ้าน ตอนสายน้ำตาลตั้งใจจะกลับไปดูลูก แต่มาจับได้ซะก่อนว่าพี่ภพนอกใจค่ะหมอ พวกเขานัดกันมาพลอดรักกันถึงในโรงพยาบาล น้ำตาลเห็นกับตาตัวเอง” หญิงสาวหยุดสะอื้นเล็กน้อยแล้วเล่าต่อ

“แต่ที่มันเจ็บกว่าการได้รู้ว่าสามีนอกใจ คือ การถูกทรยศหักหลังค่ะหมอ ผู้หญิงคนนั้นเธอบอกว่าพี่ภพเพิ่งจะขอเธอแต่งงานที่ริมทะเลเมื่อคืนวาน และนั่นก็เป็นสาเหตุที่พี่ภพเข้าแอดมิทค่ะหมอ ที่สำคัญเธอยังบอกว่าพวกเขากำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้ และที่พีคไปกว่านั้น พวกเขาก็กำลังจะมีลูกด้วยกันค่ะหมอ”

กรภัทร์นิ่งอึ้งเล็กน้อยเพราะรู้สึกสงสารคุณแม่ยังสาวจับใจ การเผชิญกับเหตุการณ์สะเทือนใจ มันเลวร้ายและหนักหน่วงเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่ก็กลั้นใจถามต่อ เพราะอยากรู้ว่าณัฐกฤตานั้นคิดและจะตัดสินใจทำอย่างไรต่อไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“แล้วอย่างไรต่อครับ?”

“น้ำตาลขอหย่าค่ะ น้ำตาลไม่อยากให้เด็กที่กำลังจะเกิดมาไม่มีพ่อ แต่ว่าพี่ภพไม่ยอมหย่า เลยเกิดการฉุดกระชากลากถู จนเรื่องบานปลายอย่างที่หมอเห็นนั่นล่ะค่ะ”

“เอ่อ...ขอโทษนะครับที่ผมถามละลาบละล้วง แล้วถ้าต้องหย่ากันจริง ๆ คุณน้ำตาลจะอยู่อย่างไรครับ แล้วน้องกัปตันล่ะครับ แกโอเคไหม”

“น้ำตาลพอมีฝีมือในการทำอาหารอยู่บ้างและทำความสะอาดบ้านได้ค่ะ น้ำตาลคิดว่าจะรับทำข้าวกล่องขายและรับจ้างทำความสะอาดบ้านค่ะ ส่วนเรื่องกัปตัน คุณหมอไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ กัปตันเป็นคนเข้มแข็งและเป็นเด็กที่มีเหตุผล น้ำตาลเชื่อว่าเขาก็จะเข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้นและยอมรับการตัดสินใจของน้ำตาล”

สายตาคมเข้มจ้องดวงหน้าใสกระจ่างไม่มีที่ติ แล้วนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกสงสารว่าที่คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ที่ต้องเผชิญกับปัญหาถาโถมในสภาวะเศรษฐกิจถดถอยแบบนี้

แต่ทว่านัยน์ตากลมโตคู่สวยนั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวจริงจัง ทำให้กรภัทร์อดชื่นชมเธออยู่ในใจต่อไปไม่ได้ ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มชื่นชมหลงใหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว และคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาร้องไห้เพราะความเสียใจ ก็ไม่ทันสังเกตเห็นเช่นกัน

กระทั่ง “สายสมร” พยาบาลสาวคู่ใจวัยสามสิบปลาย ๆ เดินมาเคาะประตูห้องพักแพทย์เบา ๆ เพื่อแจ้งให้กรภัทร์ทราบตารางงาน ว่าเขายังต้องไปราวน์วอร์ดห้องคนไข้ที่เหลืออยู่อีกสามห้อง

“เอ่อ...ขอโทษนะคะคุณหมอกร สมรจะมาแจ้งให้คุณหมอทราบว่า คุณหมอยังต้องไปตรวจห้องห้าหนึ่งสอง ห้าหนึ่งสี่ แล้วก็ห้าหนึ่งเจ็ดต่อนะคะ” สายสมรพูดด้วยความกริ่งเกรงว่าจะเสียมารยาท เพราะทราบดีแก่ใจว่าคุณหมอกรภัทร์กำลังคุยอยู่กับณัฐกฤตาในห้อง

“ขอบคุณนะครับ คุณสายสมร สักครู่นะครับ เดี๋ยวผมตามออกไปครับ” กรภัทร์พูดจบก็หันมาให้ส่งสายตาหวานล้ำพร้อมกับกล่าวถ้อยคำให้กำลังใจกับณัฐกฤตา

“เอ่อ ผมต้องขอตัวไปตรวจคนไข้ต่อแล้วนะครับ ถ้าคุณน้ำตาลยังรู้สึกไม่สบายใจก็นั่งพักตรงนี้ต่อได้ และถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ คุณน้ำตาลต้องบอกผมนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ ยังไงเราสองคนก็คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน”

พูดจบกรภัทร์ลุกขึ้นขยับเนกไท และเสื้อกาวน์ให้เข้าที่ จังหวะเดียวกันณัฐกฤตาก็ลุกขึ้นตาม แล้วโค้งศีรษะลงเล็กน้อยกล่าวขอบคุณหมอสูติฯ ด้วยความเกรงใจ ที่ทำให้ต้องมาเสียเวลากับเรื่องของเธอ

“ขอบคุณหมอกรมากนะคะที่มีน้ำใจ และเสียเวลารับฟังปัญหาของน้ำตาล คุณหมอไปทำงานต่อเถอะค่ะ แค่นี้น้ำตาลก็รู้สึกเกรงใจมากแล้ว ที่รบกวนเวลาของคุณหมอ”

จู่ ๆ กรภัทร์ก็โน้มร่างสูงเข้ามาใกล้ จนเกิดแรงลมปะทะใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของณัฐกฤตา เธอช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองใบหน้าหล่อนิ่งไม่มีรอยยิ้มล้อเล่น ประกายตาของเขาวาววามด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ได้รบกวนอะไรเลย ไม่ต้องเกรงใจนะครับ สำหรับคุณน้ำตาลแล้ว ผมเต็มใจ”

“คะ?” ณัฐกฤตาหลุดปากถามด้วยความสงสัยในสิ่งที่กรภัทร์ตั้งใจจะสื่อ

หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นแรงขึ้น เมื่อกรภัทร์กระตุกยิ้มบางๆ แล้วใช้นิ้วมืออุ่น ๆ ปาดหยาดน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้าของเธอออกเบา ๆ แล้วพูดว่า

”ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะครับคนเก่ง ผมเชื่อว่าคุณน้ำตาลต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยดี จำไว้นะครับ คุณน้ำตาลยังมีผมที่อยู่ข้าง ๆ คอยเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ ถ้าคุณต้องการ”

ณัฐกฤตาเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น เพื่อสะกดกั้นอาการเขินอายกับความรู้สึกแปลกๆ ที่จู่โจมเข้ามา แต่บางทีอาการให้ความสนใจเธอมากขนาดนี้ คงเพราะเขาเคยเป็นหมอที่ทำคลอดให้เธอ และคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แต่ภายในใจก็อดคิดไม่ได้

“อีตาหมอบ้า มาจ้องตาให้ใจเต้นแรงแบบนี้ ใครจะทนไหว”

พูดจบกรภัทร์ก็หันหลังเดินเปิดประตูออกไป ปล่อยให้ณัฐกฤตายืนยิ้มเคลิบเคลิ้มกับน้ำเสียงอันอบอุ่น ท่าทางอ่อนโยนที่แสดงออกถึงความห่วงใย และตอนนี้หัวใจของเธอรู้สึกว้าวุ่นปั่นป่วนเพราะคำพูดของกรภัทร์ สองตาคมเหม่อเลยอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักก็ได้สติเดินตามออกมาจากห้อง