บทที่ 6 บทลงโทษ

จางม่าม้าไม่สนใจว่าเหตุใดลั่วชิงหวงจึงผิดปกติเช่นนี้ ในเมื่อมีโอกาส นางย่อมต้องใช้ประโยชน์ให้เต็มที่ จัดการลั่วชิงหวงไม่ได้ ก็จัดการสาวใช้ข้างกายนางเสีย ถือเป็นการสร้างบารมีให้หวังโยวรั่ว เมื่อหันหลังกลับไปตนเองย่อมได้ผลประโยชน์ดีงาม นางจึงกล่าวโทษอย่างหนักหน่วง

เมื่อได้ยินคำพูดของจางม่าม้า มือของเซียงหลิงที่ประคองลั่วชิงหวงอยู่ก็สั่นเทา ลั่วชิงหวงเอียงศีรษะมองเซียงหลิง เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเซียงหลิงซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ทว่า…ในดวงตาของนางกลับไม่มีความหมายของการตำหนิต่อเซียงหลิงแม้แต่น้อย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่น เซียงหลิงโง่เขลาจริง ๆ

ลั่วชิงหวงดันมือเซียงหลิงที่กำลังประคองนางออก แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหวังโยวรั่วอย่างช้า ๆ แต่ละก้าวที่นางย่างเดินนั้นเชื่องช้าเหลือเกิน ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ แต่…ร่างที่ผอมบางนั้นกลับแผ่ความสง่างามและบารมีที่สูงส่งจนผู้อื่นมิอาจต้านทานได้ออกมา มุมปากของนางเผยรอยยิ้มจาง ๆ แล้วกล่าวว่า

“จางม่าม้ากล่าวถูกต้องแล้ว ผู้ที่ไม่เข้าใจมารยาท ดูหมิ่นกฎระเบียบของจวนแม่ทัพใหญ่ สมควรถูกลงโทษอย่างหนักโดยไม่มีการละเว้น อี๋เหนียงเห็นด้วยหรือไม่เจ้าคะ ?”

หวังโยวรั่วไม่คาดคิดว่าลั่วชิงหวงจะถามนางเช่นนี้ นางคิดว่าลั่วชิงหวงน่าจะร้องขอความเมตตาให้เซียงหลิง หลังจากได้ยินคำพูดของจางม่าม้าแล้ว ไฉนจึงทำท่าทีไม่แยแสเช่นนี้ ช่างแปลกประหลาดนัก ทว่า…นางก็ตอบกลับว่า

“เรื่องที่เกี่ยวข้องกับกฎระเบียบของจวนแม่ทัพใหญ่ ข้าไม่มีความเห็นอื่นใด”

“อี๋เหนียงไม่มีความเห็นก็ดีแล้ว” ในดวงตาที่ดำสนิทของลั่วชิงหวงฉายแววเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง นางหันไปมองจางม่าม้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างเยือกเย็น แล้วกล่าวว่า

“ตามกฎระเบียบของจวนแม่ทัพใหญ่แล้ว บุตรีสายตรงและบุตรีอนุภรรยาย่อมแตกต่างกัน เมื่อพิจารณาตามมารยาทแล้ว จางม่าม้าต้องทำความเคารพข้าก่อน เซียงหลิงจึงจะทำความเคารพต่ออี๋เหนียง ข้าพูดถูกหรือไม่ ?”

จางม่าม้าได้ยินความหมายในคำพูดของลั่วชิงหวง ใบหน้าแก่ก็ซีดเผือดลงทันที เมื่อครู่นี้ ตนเองยังลำพองใจอยู่เลย ไฉนความเดือดร้อนจึงวนมาถึงตัวเร็วเช่นนี้ ? นางติดตามหวังโยวรั่วมาจนเคยตัวกับการโอหัง ไฉนเลยจะยังใส่ใจมารยาทอะไรนี่อีก อีกทั้ง…ปกติแล้วลั่วชิงหวงก็ไม่เคยถือสาเรื่องเหล่านี้เลย เมื่อนึกถึงโทษโบยสามสิบไม้ นางก็รีบกล่าววิงวอนขอความเมตตา

“เป็นความผิดที่บ่าวเฒ่าละเลยไป ขอให้คุณหนูรองผู้มีจิตใจกว้างขวางดุจผู้ใหญ่ โปรดให้อภัยข้าด้วย”

“จิตใจกว้างขวางดุจผู้ใหญ่งั้นรึ ?” ลั่วชิงหวงเผยรอยยิ้มซ้ำคำกล่าวด้วยท่าทางลำบากใจว่า

“แต่…เมื่อครู่นี้ จางม่าม้าพูดเองว่า เรื่องที่เกี่ยวข้องกับมารยาทของจวนแม่ทัพใหญ่ มิอาจละเลยได้มิใช่รึ ?”

ใบหน้าแก่ของจางม่าม้าเปลี่ยนเป็นสีหน้าคล้ายสีตับหมู อึดอัดอยู่ครึ่งวันก็ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก บัดนี้…นางอยากจะเย็บปากตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด ไฉนเมื่อครู่นางจึงคิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาได้ นางทำได้เพียงส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือจากหวังโยวรั่ว

หวังโยวรั่วรับรู้ถึงสายตาขอความช่วยเหลือจากจางม่าม้า จึงคิดจะเอ่ยปากขอความเมตตา เมื่อกล่าวถึงจางม่าม้าแล้ว ก็ติดตามรับใช้นางมานานกว่าสิบปี ย่อมมีความผูกพันอยู่บ้าง หากจะให้นางยืนมองจางม่าม้าที่อายุมากแล้วต้องถูกลงโทษโบย นางก็ทำใจไม่ได้ ประการที่สอง หากจางม่าม้าถูกโบย ก็เท่ากับเป็นการสร้างอำนาจให้แก่ลั่วชิงหวง แล้วบารมีที่นางพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากเล่าจะเหลืออะไร

“ชิงหวง เจ้าก็รู้ว่าจางม่าม้าอายุมากแล้ว อาจจะทนการโบยสามสิบไม้ไม่ไหว ข้าเห็นว่าเรื่องนี้ปล่อยผ่านไปเถิด”

เป็นเรื่องยากที่หวังโยวรั่วจะเผยสีหน้าอ่อนโยนต่อลั่วชิงหวง ปกติแล้วจะมีก็แต่ต่อหน้าบิดาของลั่วชิงหวง ‘ลั่วหยวน’ เท่านั้น หวังโยวรั่วจึงจะแสดงความอ่อนโยนต่อลั่วชิงหวงได้บ้าง ลั่วชิงหวงเหลือบมองหวังโยวรั่ว มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย

“เมื่อครู่…อี๋เหนียงก็พูดเองว่า เพื่อกฎระเบียบของจวนแม่ทัพใหญ่ อี๋เหนียงไม่มีความเห็นอื่นใดมิใช่รึ ? ไฉนเมื่อเรื่องเปลี่ยนมาตกอยู่บนตัวจางม่าม้า อี๋เหนียงกลับแสดงท่าทีไม่เต็มใจเช่นนี้ ท่านกล่าวว่าท่านทำงานอย่างซื่อตรงเที่ยงธรรมมาตลอดไม่ใช่รึ ? ไฉนจึงทำตัวลำเอียงเช่นนี้ ?”

ประโยคสุดท้ายเน้นย้ำอย่างจงใจ กดดันคำพูดของหวังโยวรั่วจนจมดิน หากหวังโยวรั่วจงใจปกป้องจางม่าม้าในตอนนี้ นางจะต้องแบกรับความผิดฐานกระทำการไม่ยุติธรรม ซึ่งจะนำไปสู่ความกังขาในใจผู้คนว่านางจงใจหาเรื่องลั่วชิงหวง

ลั่วชิงหวงมองสีหน้าไม่สู้ดีของหวังโยวรั่ว แล้วหันไปมองจางม่าม้าที่สีหน้าเปลี่ยนไปมา มุมปากของลั่วชิงหวงโค้งขึ้นเล็กน้อย นางก็ยังคงกล่าวอย่างเย็นชาว่า

“หากอี๋เหนียงไม่มีความเห็น เช่นนั้น…ก็ให้เป็นไปตามคำพูดของจางม่าม้าเมื่อครู่นี้เถิด โบยสามสิบไม้ก็เป็นอันจบ แต่…ความผิดฐานหมิ่นประมาทบุตรีสายตรง ย่อมหนักกว่าการหมิ่นประมาทอี๋เหนียง แต่…ข้าเห็นแก่ที่จางม่าม้าอายุมากแล้ว จึงไม่ถือสาหาความกับนาง อี๋เหนียง หากไม่มีธุระอื่นใด โปรดกลับไปพักผ่อนเถิด”

“ขอให้เจ้าหายป่วยโดยเร็ว” หวังโยวรั่วจ้องมองเงาร่างของลั่วชิงหวงด้วยความแค้นเคือง นางแทบจะกัดฟันพูดถ้อยคำเหล่านี้ออกมา ลั่วชิงหวงกล่าวเช่นนี้เป็นการแสดงให้ทุกคนเห็นว่านางลงโทษจางม่าม้าอย่างสมเหตุสมผล ทั้งยังแฝงนัยยะเย้ยหยันว่าตนเองเป็นเพียงอนุภรรยาไม่อาจเทียบเคียงกับลั่วชิงหวงได้

น่าโมโหจริง ๆ ! นางไม่เชื่อว่าจะจับผิดลั่วชิงหวงไม่ได้ หวังโยวรั่วมองเงาร่างที่เย็นชาและสูงศักดิ์นั้นด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว นางสะบัดตัวเดินจากไปอย่างเดือดดาล ทันทีที่หวังโยวรั่วจากไป เซียงหลิงก็รีบวิ่งไปปิดประตูทันที จากนั้น…ก็ช่วยประคองลั่วชิงหวงมานั่งลงบนเก้าอี้

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ? อนุรองจงใจกลั่นแกล้งคุณหนูชัด ๆ คุณหนูเพิ่งจะหายจากไข้หวัด ไฉนต้องมานั่งรับลมหนาวนานถึงเพียงนี้ หากอาการกลับมากำเริบอีกจะทำอย่างไรเจ้าคะ ?”

“ข้าไม่เป็นไร นางให้นั่งรับลมหนาว ข้าก็ตอบแทนคืนด้วยการโบยสามสิบไม้ไปแล้ว ถือว่าไม่ขาดทุน”

ลั่วชิงหวงมองท่าทางที่น้ำตาคลอเบ้าของเซียงหลิง ก็อดไม่ได้ที่จะใช้มือลูบศีรษะเซียงหลิงเบา ๆ เซียงหลิงได้ยินลั่วชิงหวงกล่าวเช่นนั้น ก็เผยรอยยิ้มออกมา ดวงตาฉายแววเคารพเลื่อมใส กล่าวว่า

“เมื่อครู่นี้ คุณหนูเก่งกาจเหลือเกิน คุณหนูไม่เห็นสีหน้าของอนุรองหรือเจ้าคะ ? ราวกับกลืนแมลงวันเข้าไปเลย บ่าวรู้สึกสะใจจริง ๆ”

“แค่นี้ก็เก่งแล้วรึ ? สิ่งที่เก่งกาจกว่านี้ยังอยู่ข้างหลัง” สีหน้าของลั่วชิงหวงแฝงความไม่แยแสสามส่วน และการวางแผนเจ็ดส่วน

เมื่อมองดูท่าทางที่เย็นชาและสูงศักดิ์ของลั่วชิงหวง เซียงหลิงรู้สึกว่าคุณหนูของนางราวกับเซียนที่อยู่เหนือโลกีย์ ไม่ข้องแวะกับเรื่องทางโลก และกุมชะตาชีวิตของคนชั่วไว้ในมือ เซียงหลิงกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ตัวว่า

“บ่าวรู้สึกว่าคุณหนูที่ฟื้นขึ้นมาในครั้งนี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากเจ้าค่ะ”

“เปลี่ยนไปอย่างไรรึ ?” ลั่วชิงหวงเอียงศีรษะถาม ดวงตาของเซียงหลิงกลอกไปมา ราวกับกำลังใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า

“ว่าเปลี่ยนไปอย่างไร บ่าวก็ไม่รู้ชัดเจ้าค่ะ เพียงแต่…รู้สึกว่าคุณหนูเปี่ยมไปด้วยรัศมีรอบด้าน “

เปี่ยมไปด้วยรัศมีรอบด้านงั้นรึ ? ในอดีตนางได้รับฉายายอดหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นจิ่น เชี่ยวชาญทั้งการดีดพิณ การเดินหมาก การเขียนพู่กัน และการวาดภาพ นางก็เคยคิดว่าตนเองเปี่ยมไปด้วยรัศมี แต่…ผลลัพธ์ที่ได้คืออะไรกันเล่า

“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ บ่าวพูดอะไรผิดไปรึ ?”เซียงหลิงเห็นลั่วชิงหวงมีสีหน้าเศร้าสร้อย ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสับสน

“ไม่มีอะไร” ลั่วชิงหวงรวบรวมสีหน้า คืนสู่ท่าทีที่สงบและเยือกเย็น

เซียงหลิงรู้สึกว่าคุณหนูในตอนนี้มิเพียงแต่สูงศักดิ์เท่านั้น แต่…ยังลึกลับมากขึ้นอีกด้วย แม้แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าคุณหนูคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นลั่วชิงหวงมีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาของเซียงหลิงก็กลอกไปมา แล้วกล่าวว่า

“อีกไม่กี่วัน ท่านแม่ทัพและคุณชายใหญ่ก็จะกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“จริงรึ ? ท่านพ่อกับท่านพี่จะกลับมาแล้วรึ ?” ลั่วชิงหวงถามด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปเล็กน้อย

ในที่สุด นางก็จะได้พบกับพี่ชายแล้ว ราวกับไม่ได้เห็นพี่ชายมานานนับศตวรรษ โชคดีที่พี่ชายยังไม่ตาย และในที่สุดก็จะได้พบกับท่านพ่อแล้ว ท่านพ่อที่รักนางที่สุด เมื่อก่อนนางเคยคิดเช่นนั้น จึงยอมทนกล้ำกลืนความคับแค้นใจทั้งหมด เพื่อไม่ให้ท่านพ่อต้องเป็นกังวล และเผชิญหน้ากับท่านพ่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม