ตอนที่ 5 นาบ (4)

“พี่อัญ”

มาถึงห้องพักรวมจำนวนสี่เตียง ในห้องไม่มีคนไข้เตียงอื่นเว้นไอติม ไอญารินทร์แปลกใจที่คนเฝ้าไม่ใช่บิดา กลับเป็นอัญญาณีพี่สาวร่วมสายเลือดที่นานๆ จะได้เจอกัน ตีสามกว่าแล้วพี่สาวยังไม่เข้านอนนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงว่างข้างหลาน

“ทำไมเป็นพี่อัญล่ะคะ พ่อไปไหน”

“กว่าจะมาได้นะแก ฉันนึกว่าต้องรอถึงเช้า” อัญญาณีพูดเสียงรำคาญ ขยับตัวขึ้นนั่งห้อยขาคุยกัน

“ไม่รู้ บอกว่าโทรหาแกไม่ติดก็เลยโทรหาฉันให้มาเฝ้าหลาน แกไปไหนมาถึงได้กลับเอาป่านนี้”

“ทำงานค่ะ ไอต้องใช้เงิน โรงพยาบาลให้จ่ายค่ารักษาเป็นวัน”

“ทำที่ไหนล่ะ ถึงกลับมาตอนตีสาม ร้านเสี่ยเล้งเหรอ” เหยียดยิ้มมุมปากเมื่อไอญารินทร์หันหลังให้ ถึงน้องสาวไม่ตอบ อัญญาณีก็อ่านภาษากายได้

“ขายตัวก็ดีนะ ได้เงินง่ายดี ทำๆ ไปเถอะ ลูกก็มีแล้ว ไม่สึกหรอหรอก ยังดีนะที่เสี่ยเมตตาแก อยากจะกลับไปทำงานตอนไหนก็ไปได้ แต่ถ้าจะให้สบายมาถึงฉันกับพ่อด้วย แกน่าจะยอมเป็นเมียเก็บเสี่ยให้จบๆ กันไป นั่งๆ นอนๆ สบายจะตาย ไม่ต้องลำบากออกไปหางานทำให้เหนื่อย”

“ไอไม่ได้ชอบเสี่ยค่ะ ไอทำงานกับพี่แววแค่พอได้เงินมากินมาใช้ ไอก็ดีใจแล้วค่ะ ไอขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ แล้วพี่อัญค่อยกลับ”

“รักมันอยู่งั้นสิ ไอ้ผัวเก่าจอมกระจอกของแก ป่านนี้มันมีลูกมีเมียใหม่ไปนานแล้ว ถึงจะกระจอก แต่มันก็เรียนจบหมอ คนสมัยนี้เทิดทูนอาชีพนี้จะตาย จะจน จะกระจอกยังไง ได้ชื่อว่าเป็นเมียหมอก็หน้าบานกันหมด อย่าเสียเวลารอมันเลย เอาเวลาไปหาผัวใหม่ดีกว่า”

ถ้าอัญญาณีรู้ว่าผู้ชายกระจอกที่เพิ่งจะดูถูกมีเงินมากถึงขั้นทุ่มซื้อผู้หญิงในราคาสองล้าน จะกลับคำบีบเธอให้กลับไปตามจับเขาหรือเปล่า ไอญารินทร์ยิ้มเศร้า ไม่อยากต่อปากต่อคำกับพี่สาว เธอเหนื่อยมาทั้งวันอยากพักผ่อนเต็มที

“ไอขออาบน้ำก่อนนะคะ ไม่นานหรอกค่ะ”

“คนพูดด้วยไม่ยอมพูดด้วย แกมันน่ารำคาญชะมัดเลยยายไอ! โง่ไม่พอยังบ้าอีก ถ้าแกคบกับผู้ชายที่พ่อเลือกให้พวกเราคงไม่ต้องมามีชีวิตแบบนี้ พ่ออาจจะมีเงินฟื้นฟูธุรกิจกลับมารวยเหมือนเดิมก็ได้!”

เสียงแว้ดๆ จากอัญญาณีต่างหากที่น่ารำคาญของจริง อยากมีชีวิตที่ดีด้วยการจับผู้ชายรวยนักทำไมไม่จับเอง ปล่อยให้เธอมีชีวิตจนๆ กับคนที่เธอรักไม่ได้เหรอ

ไอญารินทร์พากายอ่อนแรงมาร้องไห้เงียบๆ ในห้องน้ำ ปวดร้าวทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่บิดาของเธอทำไว้กับเตชธรรม

‘ถ้าไม่ยอมจบ พ่อจะสั่งคนของเราให้ยิงมันทิ้ง!’ วิดีโอเตชธรรมถูกครอบถุงดำบนศีรษะถูกใช้เป็นข้อต่อรอง คนของท่านกระชากถุงดำออกไอญารินทร์กรีดร้อง ใบหน้าของเตชธรรมถูกซ้อมจนมีเลือดอาบนองไปทั้งใบหน้าลงมาถึงลำคอ

รอยแดงเป็นจ้ำๆ จากแรงมือคนใจร้ายชะล้างไม่ออก ที่ไหลลงตามสายน้ำมีแค่คราบใคร่เหม็นคาวที่เขากระทำบนร่างกายเธอ ใช้เวลาอาบน้ำไม่กี่นาทีอัญญาณีรอไม่ไหวกลับไปก่อนแล้ว ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องฝืนปั้นหน้ายิ้มทั้งที่เหนื่อยแทบแย่

ไอติมน้อยนอนหลับสนิทบนเตียงคนป่วย ได้เห็นหน้าลูกไอญารินทร์กลับมายิ้มได้ ยกเก้าอี้มานั่งเฝ้าข้างเตียง ลูบผมลูก อยากเล่าให้ลูกฟัง วันนี้แม่เจอพ่อของหนู พ่อของหนูภูมิฐานกว่าเดิมมาก จากแม่เคยเห็นพ่อผ่านคลิปวิดีโอในยูทูบ แม่ได้เจอพ่อตัวเป็นๆ แต่พ่อไม่ได้รักแม่แล้ว พ่อเกลียดแม่ ไม่ถามถึงหนูเลยสักคำ มีแค่แม่ฝ่ายเดียวที่ยังรักพ่อ คุณค่าของแม่มีค่าเทียบเท่าเงินสามพันที่พ่อยัดใส่มือ พ่อไม่รักแม่เลย...

“แม่จะเข้มแข็งเพื่อหนู ไอติมอย่ายอมแพ้นะลูก อยู่กับแม่ไปนานๆ” จับมือลูกน้อยมาดมกลิ่นกาย ฟุบใบหน้าเจิ่งน้ำตานอนข้างๆ ท่อนแขนเล็ก ให้ผ้าปูเตียงซับรอยน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง

เสียงจ้อกแจ้กจอแจในยามเช้าปลุกไอญารินทร์ขึ้นมาทักทายญาติผู้ป่วยเตียงข้างๆ ที่ย้ายเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ลูกตื่นแล้ว ตาแป๋วเชียว นอนมองเพดานมีคุณตานั่งเป็นเพื่อน ไอญารินทร์ขยี้ตา เธอไม่รู้เลยว่าเผลอหลับลึก

“ขอโทษค่ะ ไอ... เพลียนิดหน่อย พ่อมาถึงนานหรือยังคะ”

“สักยี่สิบนาทีได้ เห็นน้องไอนอนสบายพ่อไม่อยากปลุก พ่อทำกับข้าวมาให้ด้วยนะ อยู่ในกล่องวางอยู่ตรงนั้น น้องไอล้างหน้าแปรงฟันมากินสิลูก”

“ค่ะ”

ไอญารินทร์ฝากลูกไว้กับบิดาออกไปจัดการตัวเองไม่นานนักเธอกลับมากอดเด็กตากลม ผ่านคืนที่สองมาแล้วหน้าลูกยังซีดอยู่เลย ไอญารินทร์ยิ้มไม่ออก กลัวลูกจะสู้ไม่ไหว หมอมาตรวจช่วงเช้าได้ข้อสรุปว่าต้องนอนดูอาการอีกคืน เท่ากับว่าค่าใช้จ่ายก็จะเพิ่มขึ้นจากบิลที่เรียกเก็บมาช่วงวันวาน

ไอญารินทร์ยังยิ้มได้ เพราะเธอได้เงินมาจากพี่แววหนึ่งแสนหักลบออกแล้วยังเหลืออีกหลายหมื่นไว้สำรองจ่าย

“เมื่อคืนพ่อโทรตามพี่อัญมาเฝ้าหลานเหรอคะ”

ปกติแล้วไอติมจะเจ็บจะป่วยน้อยครั้งที่อัญญาณีจะมาเยี่ยม เธอไม่อยากเอาใจไปผูกไว้กับคนอื่น ลูกเธอ ภาระเธอ ถึงจะเป็นพี่สาวแท้ๆ แต่ไอญารินทร์ไม่กล้าผลักภาระให้พี่สาวมาเสียเงินเสียเวลาไปกับเธอ

ตอนที่ไอญารินทร์ยังเป็นเด็ก เธอกับพี่สาวไม่เหมือนกัน พี่สาวเป็นคนมั่นใจ คล่องแคล่ว ชอบเข้าสังคม บุคลิกเหมือนพ่อชวพล แต่ไอญารินทร์เหมือนแม่ คุยกับคนไม่เก่ง เข้าสังคมไม่เป็น ชอบอยู่เงียบๆ ขลุกอยู่ในบ้านได้ทั้งวัน บุคลิกไม่เหมือนกันนิสัยใจคอก็เลยไม่เหมือนกันตามไปด้วย

“ใช่ลูก เผอิญว่า... เพื่อนเก่าพ่อมาเยี่ยม ไม่ได้เจอกันนานก็เลยคิดถึง พ่อจะโทรบอกแต่น้องไอไม่รับสาย”

“ไอ... ทำงานอยู่ค่ะ ไม่กล้าใช้โทรศัพท์ต่อหน้านายจ้าง” รู้สึกแย่กับการโกหก แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อมันดีกว่าการพูดตรงๆ “หมอให้ไปจ่ายเงินตอนไหนเหรอคะ ไอไปจ่ายตอนนี้เลยได้หรือเปล่า”

“ได้เงินมาเท่าไหร่ล่ะ พอจ่ายหรือเปล่า”

“หนึ่งแสนค่ะ นอนต่ออีกคืนไอก็มีสำรองจ่ายไหว”

“ไอติม แม่ไอมีเงินจ่ายค่าหมอให้หนูแล้วนะลูก คนเก่งของคุณตาจะหายแล้ว อีกไม่นานเรากลับบ้านด้วยกันนะ”

ไอติมนอนนิ่งไม่กระดุกกระดิกผิดกับเด็กวัยเดียวกันเตียงฝั่งตรงข้ามที่แผดเสียงร้องไห้งอแง เปลือกตาคู่เล็กค่อนข้างจะอ่อนแรง ปิดลงหลายครั้งอยากจะนอนอย่างเดียว ไอญารินทร์สงสารลูกดึงมือป้อมเล็กมาแนบข้างแก้ม

“หายเร็วๆ นะคะคนเก่ง แล้วเรากลับบ้านด้วยกันนะ”

“กลับบ้าน...”

เด็กน้อยทวนคำพูดแม่จากนั้นก็ปากเล็กก็คลี่ยิ้ม หนูน้อยอยากกลับบ้าน ไม่อยากนอนโรงพยาบาลเพราะคุณแม่ไม่มีเงิน คุณแม่ชอบแอบร้องไห้ ไอติมวางมือเล็กทาบบนแก้มแม่ไอซุกกายเล็กกระจิริดเข้าหาอ้อมอกอุ่น

“หนูอยากกลับบ้านกับคุณแม่...”

“จ้ะลูก กลับด้วยกันนะ”

กระซิบเบาๆ พูดให้แค่ตัวเองได้ยิน กดสันจมูกลงหอมแก้มขาวซีด กล่อมลูกเข้านอนในช่วงสายก่อนจะถือบิลไปจ่ายเงินค่ารักษาในช่วงวันแรก พนักงานแจ้งราคาที่ต้องจ่ายไอญารินทร์ค้นกระเป๋าหาซองเงิน ใบหน้าหมองคล้ำไม่ได้สวยหวานมากเท่าวันวานมีสีที่เข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อค้นหาจนทั่วแล้วแต่หาไม่เจอ