บทที่ 1/4 สั่งลาก่อนแต่งงาน

“แต่อาจารย์สัญญากับมาร์แล้ว ว่า...” จะจบ

“เพราะงั้นอาจารย์ก็ไม่ควรมาแตะต้องตัวมาร์อีก”

“สัญญาอะไร? ฉันสัญญาอะไรกับเธอ”

คว้าข้อมือเล็กไว้ เธอกลับพยายามจะดึงออก ท่าทีรังเกียจเขาจากเธอทำให้อาจารย์หนุ่มโกรธ ขยุ้มข้อมือบางให้แรงขึ้นและปีนขึ้นเตียงมากดเธอไว้ใต้ร่างกำยำ

“อาจารย์ ปล่อยมาร์...”

“ทำไม? ไม่พอใจที่ฉันแตะต้องตัวเธองั้นเหรอ ได้ค่าเทอมครบแล้วต่อมรังเกียจฉันมันเพิ่งทำงานหรือไง เธอถึงถอยออกห่าง ไม่ยอมให้ฉันแตะต้องเนื้อตัวเธอ ทั้งที่เธอเป็นเมียฉัน!”

“ไม่ใช่ค่ะ แต่... อาจารย์สั่งลามาร์ไปแล้ว”

เธอเม้มปากหลายครั้งกว่าจะกล้าพูดคำนั้นออกมา

‘สั่งลา’

ใช่... เขาสั่งลาเธอไปแล้วในคืนนั้น

แลกกับเงินค่าเทอมก้อนสุดท้ายในการเรียนปีสี่เทอมสอง

“ฉันพูดเหรอว่าจะจบกับเธอในคืนนั้น เธอคิดว่าเงินสองหมื่นที่ฉันจ่ายให้เธอทุกเทอมจนเธอใกล้จะเรียนจบ มันคุ้มค่ากับการนอนกับเธอแค่ครั้งเดียวเหรอ ก่อนหน้านี้เธอเคยนอนกับฉันถี่แค่ไหน เธอก็ต้องนอนกับฉันถี่เท่าเดิมไปจนกว่าเธอจะเรียนจบ ตราบใดที่เธอยังใส่ชุดนักศึกษาไปนั่งในชั้นเรียนด้วยเงินค่าเทอมของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความต้องการของฉัน!”

“มาร์ไม่ได้พูดเอง อาจารย์บอกมาร์เอง ว่าจะหยุด ว่าเราจะเจอกันเป็นครั้งสุดท้าย ให้มาร์ตั้งใจเรียนให้จบ เรียนจบแล้ว... มาร์จะได้ไปจากที่นี่ อาจารย์ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา โดยเฉพาะคุณลิตา มาร์ก็ยอมแล้วไง มาร์รับปากอาจารย์แล้วว่ามาร์จะไป มาร์ขอเวลาอีกแค่ไม่กี่เดือนมาร์ก็จะเรียนจบแล้ว อาจารย์ปล่อยมาร์ไปไม่ได้เหรอ ที่มาร์ให้ไป มันก็เยอะแล้ว อาจารย์ยังจะอยากได้อะไรจากมาร์อีก...”

การ์ดแต่งงานระหว่างเขากับลลิตาถูกพิมพ์มาแล้ว ใจคอเขาจะนอนกับเธอไปจนกว่าจะถึงคืนเข้าหอกับเจ้าสาวเลยหรืออย่างไร ซ้ำร้าย ผู้หญิงคนนั้น ยังเป็นลูกสาวคนเดียวของคนที่ให้ที่ซุกหัวนอนเธอมากว่ายี่สิบปี แวบหนึ่งนัยน์ตาแทนคุณฉายแววโลเล ก่อนเขาจะตอบกลับด้วยใบหน้าไม่รู้สึกรู้สา ซึ่งใจร้ายกับเธอมากๆ

“ฉันเปลี่ยนใจ ฉันคงปล่อยเธอไปไม่ได้หรอกมาร์”

คำตอบจากคนเห็นแก่ตัวกรีดใจมาลินีให้เจ็บกว่าแผลบนเข่า

เธอกัดปากจนเจ็บ ช่วยเขาทบทวนความทรงจำ

“แต่อาจารย์กำลังจะแต่งงานในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า การ์ดบางส่วนถูกพิมพ์และแจกไปแล้ว ถึงมาร์... จะไม่ได้รับการ์ดเชิญ แต่มาร์ก็รู้ค่ะว่างานแต่งอาจารย์กับคุณลิตาจัดวันไหน มันปลายเดือนหน้าไม่ใช่เหรอคะที่อาจารย์จะเป็นสามีของคนอื่น...”

“แล้วยังไง? ฉันจะแต่งงานสิ้นเดือนนี้ สิ้นเดือนหน้า หรือวันนี้ วันพรุ่งนี้ วันมะรืนนี้ แล้วจะทำไม? ฉันไม่แคร์ เธอเองก็ไม่ต้องแคร์ เธอไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ของน้องลิตาสักหน่อย ฉันจำเป็นต้องแคร์ด้วยเหรอ ถ้าเธอไม่อยากให้ใครจับได้ว่าเธอแอบเป็น ‘ชู้’ กับผัวคนอื่น เหมือนที่แม่เธอนอกใจคุณธงไทยไปเอากับ ‘ชู้’ จนท้องเธอ เรียนจบแล้วเธอก็รีบไปจากที่นี่เร็วๆ สิ ที่นี่ไม่มีใครต้องการเธอ เธอจะอยู่หรือไปก็ไม่มีใครสนใจ เธอ ให้ฉันพูดต่อไหมมาร์ ว่าต่อให้คืนนี้เธอไม่กลับไปนอนที่รีสอร์ต หรือหายไปจากโลกนี้ คนในม่อนแลดาวก็ไม่คิดอยากตามหาเธอ มีแค่คนไร้ค่าอย่างเธอเท่านั้นแหละ ที่ดื้อด้านไม่ยอมไปจากที่นี่ ทั้งที่ถูกขับไล่มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง!”

ก็พอจะรู้ว่าไม่มีใครรัก แต่เขาจำเป็นต้องตอกย้ำเธอด้วยเหรอ

“ฮึก... ค่ะ มาร์เข้าใจแล้ว มาร์จะตั้งใจเรียนให้จบ ถึงตอนนั้นมาร์จะไม่กลับมาที่นี่อีก ยี่สิบปี... ที่แม่ทิ้งมาร์ไม่กลับมาหา มาร์ก็จะทิ้งที่นี่ไปอีกยี่สิบปีเหมือนกัน ฮึก... อาจารย์อยากจะจดจำมาร์แบบไหน ก็ตามใจเถอะค่ะ จะลูกชู้ คนขายตัว หรือคนไร้ค่าก็ตามใจ ฮึก... มาร์จะใช้โอกาสทางการศึกษาที่อาจารย์มอบให้ ไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง ถึงตอนนั้น มาร์จะไม่ให้ใครมาดูถูกมาร์ว่าไร้ค่า มาร์มีค่าค่ะ ถ้ามาร์ไร้ค่า มาร์คงไม่อดทนอยู่มาถึงทุกวันนี้ทั้งที่ไม่มีใครต้องการ มาร์อดทนทำทุกอย่างให้ตัวเองมีชีวิต มาร์เก่งถึงขนาดนี้ ฮึก... ทำไมไม่มีใครมองเห็นคุณค่าของมาร์เลย ฮือ...”

แม้แต่เขาก็ไม่เคยเห็นว่าเธอมีคุณค่า...

เสียงร้องไห้เท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนมาลินี

เธอเลื่อนมือไปกุมบนแผ่นอกซ้ายของชายที่เธอร่วมหลับนอนกับเขามาหลายปี อ้อนวอนผ่านสายตาขอให้เขาใจดีกับเธอบ้าง พื้นที่หัวใจเธอจะไม่เหลือความชุ่มชื่นอีกแล้ว มันแห้งแล้งเหมือนคนตายทั้งเป็น

เขาเหมือนคนปลอบผู้หญิงไม่เป็น เห็นเธอร้องไห้จะขาดใจก็แตะปลายคางเชิดใบหน้าเธอขึ้นมารับจูบ ฝ่ามือสากลากผ่านลาดไหล่บางเกี่ยวเอาสายเล็กๆ ลากผ่านทรวงอกเปลือยลงไปกองบนเอวคอด เธอร้องไห้หนักมากขึ้นรู้สึกเจ็บที่ถูกเขาตอกย้ำให้จำว่า ‘คุณค่า’ ในตัวเธอมีแค่นี้