LOGINShare
บทที่ 1/3 สั่งลาก่อนแต่งงาน
publish date:
2026-02-03 03:24:38‘คนไข้เพิ่งจะผล็อยหลับไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถชำระเงิน รับยา แล้วปลุกคนไข้เดินทางกลับได้เลยนะคะ’
มาลินีนอนน่ารักเกินไป แทนคุณไม่ยอมปลุกเธอ ปล่อยให้เธอนอนพักสบายๆ ก่อนจะอุ้มเธอกลับมานอนต่อในรถ
ขับรถครึ่งชั่วโมงก็เห็นป้ายรีสอร์ตม่อนแลดาว แทนคุณไม่ไปส่งมาลินี จงใจขับรถผ่านเข้าไปในไร่ภูวรา ขับเลียบบนถนนเล็กๆ ระหว่างเขตแดนไร่เขากับรีสอร์ตของเธอ ไปหยุดรถหน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จไม่นาน
ฟ้ามืดมากแล้ว แทนคุณอาศัยไฟจากหน้ารถสะท้อนกลับมาให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของสาวน้อยนักศึกษา
กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกลีบปากอิ่ม และความนิ่มของแก้ม ล่อลวงแทนคุณให้ตกลงไปในหลุมที่เธอขุดไว้ แก้มนี้เขาหอมมาสี่ปี ยังไม่รู้สึกเบื่อ ปากนี้เขาจูบมาสี่ปี ก็ยังอยากจะจูบซ้ำๆ ไม่เชิงรัก แต่ผูกพัน เขาอยู่กับเธอมานานคล้ายกับว่าเขาเสพติดเธอ
กดริมฝีปากหยักหอมแก้มมาลินีส่งท้าย ก่อนค้นมือถือเธอมาดูว่าใครกัน ทั้งโทร ทั้งส่งข้อความเข้ามาก่อกวนไม่หยุด
การแจ้งเตือนทั้งหมดส่งมาจากแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์
แทนคุณกดเข้าไปอ่าน
‘นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วนังมาร์ แกหายหัวไปไหน!’
‘โทรไปก็ไม่รับ แกอยากโดนตีหรือไง!’
‘ฉันให้เวลาแกอีกแค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าแกไม่กลับบ้าน ก็ไม่ต้องกลับมาอีก! เงินสะสมที่แกทำงานในรีสอร์ตฉันก็จะสั่งผู้จัดการระงับไว้ทั้งหมด ฉันจะทำให้แกรู้ว่าถ้าขัดคำสั่งฉันแกจะต้องเจอกับอะไร!’
อ่านจบแทนคุณปิดเครื่องก่อนเก็บไว้ในกระเป๋าให้เธอ ภายนอกแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์เป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ชอบเข้าวัดทำบุญ แต่ลับหลังนิสัยเป็นแบบนี้เองเหรอ หรือไม่ แม่เลี้ยงอาจจะจงใจทำนิสัยแย่ใส่มาลินีเป็นกรณีพิเศษ เพราะไม่ว่าจะใครในม่อนแลดาวก็ต่างเกลียดเธอ
แทนคุณอุ้มคนเจ็บกลับมานอนสบายๆ บนเตียงหลังใหญ่ เปลื้องชุดนักศึกษาออกจากกายอรชร กดผ้าลงในชามน้ำบิดหมาดมาเช็ดตัวให้เธอ ยกเว้นรอบบริเวณที่มีแผล ทำให้ถึงขนาดนี้แล้วเด็กขี้เซาก็ขี้เซาเหลือร้าย ไม่ยอมตื่นมาโวยวายเลยสักนิด
ดึกดื่น แทนคุณจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วกลับมานั่งเฝ้าคนเจ็บ
ใบหน้ามาลินีตอนหลับดูพริ้มเพราน่ารัก เธอมีเครื่องหน้าที่ค่อนข้างสวยหวาน ผิวพรรณเธอขาวละเอียด ริมฝีปากเธอจะตอนยิ้มหรือตอนทำหน้าบึ้งต่างก็น่ามอง เสียแต่นัยน์ตาเธอค่อนข้างเศร้า เหมือนคนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอความสุข
รอยจูบบางๆ ข้างแก้มนวลปลุกมาลินีให้งัวเงียตื่น
“อาจารย์...”
มาลินีขยี้ตา ปรับสภาพสายตาให้เข้ากับบรรยากาศแปลกใหม่
“ทำไมอาจารย์ไม่ปลุกมาร์...” เธอนึกว่าหลับไปแค่ไม่กี่นาที กลับตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนในบ้านแทนคุณ
“เธอง่วงนอนก็นอนไปสิ จะให้ฉันปลุกทำไม หิวหรือยัง ฉันทำข้าวต้มไว้ในครัว จะไปตักมาให้กิน”
“แต่ที่นี่มัน... “ มาลินีกวาดตามองรอบห้องนอนที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น แววตาเธอหวาดกลัว เหมือนหญิงชู้ที่แอบลักกินขโมยกินผัวชาวบ้านแล้วกลัวจะมีใครผ่านมาเห็น “เรือนหอของอาจารย์ไม่ใช่เหรอคะ อาจารย์ไม่ควรพามาร์เข้ามานอนที่นี่”
เขาสร้างเรือนหอไว้ใกล้กับเขตรั้วม่อนแลดาว เพื่อให้ว่าที่ภรรยากลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อของเธอได้ทุกวัน ลลิตาอยากจะบริหารงานในรีสอร์ตหรือร้านอาหารก็เดินทางใกล้นิดเดียว เขาควรสงวนบ้านหลังนี้ และเตียงหลังนี้ไว้ให้แค่ลลิตา เขาไม่ควรพาผู้หญิงอื่นเข้ามา โดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นแค่... คู่นอน
แทนคุณจับกระแสน้ำเสียงที่ซ่อนเร้นความน้อยใจได้ แต่เขาไหวไหล่ไม่แคร์
“อยากจะเรียกว่าอะไรก็ได้ มันก็แค่บ้านหลังหนึ่ง”
“อาจารย์พามาร์มาอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของมาร์ เพื่อจะยัดเยียดสถานะชู้หรือเมียน้อยให้มาร์เหรอคะ”
“จะพูดมากไปทำไม พอเถอะ เธอยังเจ็บ ควรพักเยอะๆ รู้สึกยังไงบ้าง อยากให้ฉันทายา...”
หัวเข่าข้างหนึ่งกดลงบนขอบเตียงเพื่อจะเข้ามาสัมผัสเนื้อตัวมาลินี ทว่าเธอกลับเอียงต้นคอหลบและกระถดถอยกายออกห่าง
แทนคุณกำมือข้างนั้นแน่น รู้สึกฉุนเฉียวในความหวงเนื้อหวงตัวที่ไม่เข้าท่าจากหญิงสาว
“หวงเนื้อหวงตัวไม่อยากให้ฉันแตะต้องว่าอย่างนั้น?”
“เปล่าค่ะ”
มาลินีกลืนน้ำลาย เธอสบตาเขาไม่นานนักก็หลบตาอย่างคนขี้ขลาด
“มาร์แค่คิดว่า... ตอนนี้ดึกมากแล้ว มาร์ควรกลับ”
“จะออกไปโชว์ตัวให้คนในร้านในรีสอร์ตเห็น ว่ามานอนกับฉันงั้นเหรอ”
“มาร์จะเดินเงียบๆ จะระวังไม่ให้ใครเห็น”
มาลินีดื้อกับเขาอีกแล้ว แทนคุณใกล้จะโมโห
เธอปัดผ้าห่มออกจากร่างกายปวดร้าว เพิ่งจะสังเกตว่าสวมชุดกระโปรงยาวสำหรับใส่นอน
“ชุดมาร์! อาจารย์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้มาร์เหรอคะ”
“แมวไอ้โชคเปลี่ยนให้เธอมั้ง หรือไม่ เธอก็ละเมอลุกมาเปลี่ยนเอง”
“อาจารย์ มาร์ถามดีๆ ทำไมต้องรวน”
“ที่รวนเพราะมันไม่น่าถามไงมาร์! ที่นี่ฉันอยู่คนเดียว ไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร มีเธอคนแรกที่ฉันพาเข้ามาที่นี่ และยอมให้นอนที่นี่! หรือเธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอเอาเนื้อตัวสกปรกเปื้อนฝุ่นเปื้อนเลือดมานอนบนเตียงหลังนี้ ที่ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ ยังไม่เคยได้นอนสักครั้ง! เธอควรขอบคุณฉันมากกว่าบ่น ที่ฉันพาเธอไปทำแผล แล้วยังช่วยเช็ดตัวจนหายคาวเลือด รู้ไว้บ้าง ว่าเลือดเธอเปรอะเปื้อนตามตัวเยอะจนฉันนึกว่าเธอจะเสียเลือดตาย!”
“แต่อาจารย์สัญญากับมาร์แล้ว ว่า...” จะจบ
“เพราะงั้นอาจารย์ก็ไม่ควรมาแตะต้องตัวมาร์อีก”
Latest chapter
หวนไฟรัก บทที่ 6/2 ความสัมพันธ์ต้องห้าม
ตกดึก มาลินีย่องเบามาทางเรือนกล้วยไม้ ใช้กุญแจสำรองที่แม่เลี้ยงให้มาไขประตู เธอไม่กล้าเปิดไฟ ส่องแค่ไฟฉายไปตามทางเดินที่มีขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น เธอย่ำเท้าเข้าไปในห้องทำงานให้เบาที่สุด ดึงลิ้นชักออกมามองหากรอบรูปนั้น แล้วเธอก็เห็นกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวที่คว่ำหน้าอยู่ในมุมที่ลึกที่สุดแสงจากไฟฉายกระบอกเล็กริบหรี่จนแทบจะส่องไม่เห็นทาง แต่เมื่อเธอสาดแสงใส่ใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอรู้แล้วทำไมพ่อเลี้ยงเกลียดเธอ เพราะเธอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับแม่ไม่มีผิดปี๊กกกกกพ่อเลี้ยงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เขาบีบแตรก่อกวนให้ใครสักคนมาต้อนรับ มาลินีกลัวเขาจะมาเจอเธอ รีบล็อกประตูและหลบหนีออกจากเรือนกล้วยไม้ วิ่งพ้นเขตบ้านแล้วเธอแหงนหน้าชมจันทร์ อึดใจเดียวเธอก้มหน้าถอนหายใจ เสียดายที่ไม่มีความกล้ามากพอจะถ่ายรูปของแม่เก็บไว้ ภาพท่านยังตรึงตา มาลินีเชื่อ ถ้าได้เจอกันอีกครั้งเธอก็ยังจำหน้าแม่ได้ กาลเวลาผ่านมากว่ายี่สิบปี ใบหน้าแม่อาจจะเปลี่ยนไปเป็นมีอายุ แต่เธอจะไม่มีทางลืมหน้าแม่ของตัวเองดึกดื่นเที่ยงคืนไม่มีลูกค้าออกมาเดินเล่นนอกห้องพัก มีแค่มาลินีค
หวนไฟรัก บทที่ 6/1 ความสัมพันธ์ต้องห้าม
หลังเลิกเรียน มาลินีกลับมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายหลัง ออกมาโบกรถเข้าเมืองให้ไปส่งที่คิวรถกาดหลวง นั่งเบื่อๆ รอรถออกเกือบครึ่งชั่วโมง รถออกแล้วก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่ารถสองแถวจะขับผ่านถนนสายหลักใกล้กับทางแยกไปรีสอร์ตม่อนแลดาว มาลินีไม่ชอบพึ่งพาใคร ท้องฟ้ามืดลงแล้วแต่เธอก็เดินชิดขอบทางของเธอไปคนเดียว มีรถกระบะคันหนึ่งแซงขึ้นหน้ามาจอดเทียบเธอ และลดกระจกลงแซวเหมือนพวกจิ๊กโก๋“ไงจ๊ะน้องสาว สนใจขึ้นรถไปกับพี่หรือเปล่า”“พี่นุ”เธอติดรถเขามาที่ร้าน ดนุซื้อข้าวกับกับข้าวมาด้วย เขาชวนเธอกินด้วยกัน มาลินีเข้าครัวไปหยิบช้อนส้อมออกมาที่โต๊ะริมระเบียง มีดนุรับช่วงต่อแกะกับข้าวใส่จาน“ก็เลยต้องแบ่งกับข้าวให้มาร์กินด้วย ขอบคุณมากๆ นะคะ”“ถ้ารู้ว่ามาร์กลับบ้าน พี่จะซื้อกับข้าวมาเยอะกว่านี้”“มาร์กินสองสามคำก็อิ่มแล้วค่ะ แค่รองท้องไม่ให้หิวดึกๆ ก็พอ”“สองสามคำจะไปอิ่มอะไร นี่ข้าว กินให้หมดก้อนเลยนะ”“พี่นุจะอิ่มเหรอคะ ปกติพี่นุชอบกินข้าวเยอะๆ ไม
หวนไฟรัก บทที่ 5/3 ผู้หญิงในมุมมืด
วันจันทร์แทนคุณมีสอนวิชาแรกเวลาแปดนาฬิกาในรายวิชาศึกษาทั่วไปให้นักศึกษาจากคณะอื่น สอนเสร็จเวลาสิบนาฬิกาอาจารย์หนุ่มย้อนกลับมาที่ตึกคณะ เรือนร่างสูงของบุรุษเพศมีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะขึ้นชื่อเรื่องความดุและเรื่องการออกข้อสอบยาก นักศึกษาเกือบทั้งตึกจึงกลัวเขายกมือไหว้เสร็จแล้วเดินหนีไปอีกทาง“นั่นไง อาจารย์แทนเดินเข้าไปในห้องพักพอดีเลย”“ไม่พร้อมอะ ขอทำใจอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหม”รวมถึงกลุ่มเพื่อนของมาลินีที่เกรงกลัวอาจารย์ที่ปรึกษา ลำพังเรียนกับเขามาตลอดสี่ปีแล้วได้แค่เกรดซีทั้งกลุ่มก็ทรมานจะแย่ ปีสี่เทอมสุดท้ายยังจะจับได้เขามาเป็นที่ปรึกษาโพรเจ็กต์จบ พวกเธอแทบอยากจะดร็อปเรียนแล้วรอลงเรียนใหม่ในปีหน้า อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย มาลินีที่แอบมีความสัมพันธ์กับเขาก็กลัวจะเรียนไม่จบ กับแทนคุณเธอเล่นเส้นได้ที่ไหนกัน ถ้าเล่นเส้นได้ เธอคงไม่ได้แค่เกรดซีหรือดีบวกในบางเทอมพานฉุดเกรดเฉลี่ยรวมให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน“ไปเถอะ เผื่ออาจารย์มีสอนวิชาอื่นจะคลาดกัน”“มาร์นำไปก่อนเลย”ความซวยมาตกอยู่กับคนที่พูดเ
หวนไฟรัก บทที่ 5/2 ผู้หญิงในมุมมืด
“นังบัว แกหุบปาก! ไม่ต้องไปพูดอะไรให้นังมาร์ฟัง แกอยากให้มันถูกพ่อเลี้ยงตีอีกหรือไง ฉันไม่อยากเห็นภาพนั้นอีกแล้ว!”“ขอโทษค่ะคุณแจ่ม”มาลินีที่ได้ยินเรื่องราวไม่เป็นธรรมเหล่านั้น เธอรู้สึกโกรธ เธอสงสารคุณแจ่ม ไม่อยากให้เนื้อตัวของท่านมีรอยแผลไปมากกว่านี้จึงปล่อยมือจากท่าน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนกล้วยไม้ไปตามหาพ่อเลี้ยง“พ่อเลี้ยงตบตีคุณแจ่มทำไม!”“อีมาร์! มึงเข้ามาเหยียบบ้านกูทำไมอีตัวกาลกิณี!”พ่อเลี้ยงธงไทยหมดสภาพจากอาการเมาค้าง เหยียดขาเอนกายนอนบนชุดรับแขก ปวดตุบๆ อยู่ในหัว นวดคลึงให้หายปวดก็ปวดมากขึ้น จากเสียงกรีดร้องของนังเด็กกาฝากที่ท่านเกลียดมันถึงขั้นอยากฆ่าให้ตาย“ยี่สิบปีมานี้! คิดว่าใครกันที่คอยอยู่ข้างๆ คอยทำงานรับใช้ คอยรองมือรองเท้า ไม่เคยบ่น ไม่เคยทิ้งพ่อเลี้ยงให้ลำบากคนเดียว คิดว่าคุณแจ่มไม่มีที่ไปถึงขั้นนั้นเลยเหรอ เป็นพ่อเลี้ยงมากกว่ามั้ง ที่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแจ่ม เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนเหลียวแลเศรษฐีที่เหลือแต่ตัว แต่ไม่มีเงินในบัญชีสักบาทอย่างพ่อเลี้ยง!”
หวนไฟรัก บทที่ 5/1 ผู้หญิงในมุมมืด
ในตอนที่ลืมตาตื่น ข้างกายของมาลินีไม่เหลือไออุ่นจากแทนคุณอีกแล้วอากาศยามเช้าค่อนข้างหนาวผ้าห่มผืนเดียวในห้องไม่ช่วยให้อุ่น เธอหนาวจนไม่อยากออกจากผ้าห่ม แต่จำเป็นต้องตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกเตรียมตัวไปช่วยพนักงานคนอื่นทำงานในห้องอาหาร มีหนึ่งการแจ้งเตือนจากแทนคุณมาลินีลองกดเข้าไปดูTK: เข้าเมืองด้วยกันไหม ไปกี่โมงก็บอก จะแวะรับกลางทางไปถึงกลางทางแล้วขนาดนั้น เธอคงไม่หาเรื่องเหนื่อยให้ตัวเอง ลงจากรถสองแถวไปนั่งหน้าแห้งรอเขาข้างถนน เพื่อจะถูกเฉดหัวให้ลงไปโบกรถสองแถวคันใหม่อีกที เพราะนั่งรถไปกับเขาจนถึงมหาวิทยาลัยไม่ได้เธออ่าน แต่ไม่ตอบ อาบน้ำแต่งตัวก่อนรีบไปช่วยงานในห้องอาหารที่มีลูกค้ามารอใช้บริการตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า“มาร์ ไปเก็บโต๊ะในสวนให้ที ลูกค้าไปกันหมดแล้ว”“มาร์ เอาผ้าชุบน้ำไปถูตรงระเบียงด้วย ลูกค้าทำกาแฟหก”“มาร์ ไปรับลูกค้า เช็กเลขห้องแล้วติ๊กถูกไว้ด้วยล่ะ”“มาร์ พี่ติ๊กปวดท้อง ไปทำไข่ดาวกับไข่เจียวให้ลูกค้าที”&ldq
หวนไฟรัก บทที่ 4/3 หมาหวงก้าง
“แน่นมากเลยมาร์”“เบาๆ ค่ะ”“อย่าบ่น”“ตะ... แต่มันแรงไป”“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ“อ๊ะ” เธอสู้ สอดท่อนแขนกอดรอบต้นคอดึงรั้นเขาลงมาแลกจูบ ดันลิ้นอุ่นเล็กเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเอาคืนเขาที่จูบเธอไม่พัก เมื่อเริ่มแล้วมันยากที่จะหยุด พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้นร่างกายหลั่งสารเอ็นโดฟิน มีความสุขจนไม่อยากจะจบความสัมพันธ์แต่ในนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาได้มองตากันก็รู้ว่าความสุขนี้ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป น้ำแตก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับมา แทนคุณจูงร่างแน่งน้อยที่เหน็ดเหนื่อยมาล้างคราบคาว“เสื้อมาร์เปียกหมดเลย มาร์มีตัวเดียวด้วย”“ก็ไม่ต้องใส่ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ”“มาร์ไม่ใช่ชีเปลือยนะ อาจารย์...” เขาไม่ฟังกุมมือเธอออกไป“อาจารย์ไม่เอา ถึงข้างในจะไม่มีกล้องแต่มาร์ก็อายนะ”“อายอะไร เห็นกันมาจนจะเบื่อแล้ว”“เบ
You may also like
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง69.6K viewsฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก
คุณชายสายฝน43.2K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่815.4K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI66.5K viewsคลั่งรักเมียในความลับ
จินต์พิชา529 viewsดั่งเพลิงพิศวาส
ฟ้าดุษฎี293 viewsคุณสามีที่รัก
ณิวาริน660 viewsพ่ายใจรัก
ฐิญาดา74 views
