เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1/3 สั่งลาก่อนแต่งงาน
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-03 03:24:38‘คนไข้เพิ่งจะผล็อยหลับไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถชำระเงิน รับยา แล้วปลุกคนไข้เดินทางกลับได้เลยนะคะ’
มาลินีนอนน่ารักเกินไป แทนคุณไม่ยอมปลุกเธอ ปล่อยให้เธอนอนพักสบายๆ ก่อนจะอุ้มเธอกลับมานอนต่อในรถ
ขับรถครึ่งชั่วโมงก็เห็นป้ายรีสอร์ตม่อนแลดาว แทนคุณไม่ไปส่งมาลินี จงใจขับรถผ่านเข้าไปในไร่ภูวรา ขับเลียบบนถนนเล็กๆ ระหว่างเขตแดนไร่เขากับรีสอร์ตของเธอ ไปหยุดรถหน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จไม่นาน
ฟ้ามืดมากแล้ว แทนคุณอาศัยไฟจากหน้ารถสะท้อนกลับมาให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของสาวน้อยนักศึกษา
กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกลีบปากอิ่ม และความนิ่มของแก้ม ล่อลวงแทนคุณให้ตกลงไปในหลุมที่เธอขุดไว้ แก้มนี้เขาหอมมาสี่ปี ยังไม่รู้สึกเบื่อ ปากนี้เขาจูบมาสี่ปี ก็ยังอยากจะจูบซ้ำๆ ไม่เชิงรัก แต่ผูกพัน เขาอยู่กับเธอมานานคล้ายกับว่าเขาเสพติดเธอ
กดริมฝีปากหยักหอมแก้มมาลินีส่งท้าย ก่อนค้นมือถือเธอมาดูว่าใครกัน ทั้งโทร ทั้งส่งข้อความเข้ามาก่อกวนไม่หยุด
การแจ้งเตือนทั้งหมดส่งมาจากแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์
แทนคุณกดเข้าไปอ่าน
‘นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วนังมาร์ แกหายหัวไปไหน!’
‘โทรไปก็ไม่รับ แกอยากโดนตีหรือไง!’
‘ฉันให้เวลาแกอีกแค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าแกไม่กลับบ้าน ก็ไม่ต้องกลับมาอีก! เงินสะสมที่แกทำงานในรีสอร์ตฉันก็จะสั่งผู้จัดการระงับไว้ทั้งหมด ฉันจะทำให้แกรู้ว่าถ้าขัดคำสั่งฉันแกจะต้องเจอกับอะไร!’
อ่านจบแทนคุณปิดเครื่องก่อนเก็บไว้ในกระเป๋าให้เธอ ภายนอกแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์เป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ชอบเข้าวัดทำบุญ แต่ลับหลังนิสัยเป็นแบบนี้เองเหรอ หรือไม่ แม่เลี้ยงอาจจะจงใจทำนิสัยแย่ใส่มาลินีเป็นกรณีพิเศษ เพราะไม่ว่าจะใครในม่อนแลดาวก็ต่างเกลียดเธอ
แทนคุณอุ้มคนเจ็บกลับมานอนสบายๆ บนเตียงหลังใหญ่ เปลื้องชุดนักศึกษาออกจากกายอรชร กดผ้าลงในชามน้ำบิดหมาดมาเช็ดตัวให้เธอ ยกเว้นรอบบริเวณที่มีแผล ทำให้ถึงขนาดนี้แล้วเด็กขี้เซาก็ขี้เซาเหลือร้าย ไม่ยอมตื่นมาโวยวายเลยสักนิด
ดึกดื่น แทนคุณจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วกลับมานั่งเฝ้าคนเจ็บ
ใบหน้ามาลินีตอนหลับดูพริ้มเพราน่ารัก เธอมีเครื่องหน้าที่ค่อนข้างสวยหวาน ผิวพรรณเธอขาวละเอียด ริมฝีปากเธอจะตอนยิ้มหรือตอนทำหน้าบึ้งต่างก็น่ามอง เสียแต่นัยน์ตาเธอค่อนข้างเศร้า เหมือนคนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอความสุข
รอยจูบบางๆ ข้างแก้มนวลปลุกมาลินีให้งัวเงียตื่น
“อาจารย์...”
มาลินีขยี้ตา ปรับสภาพสายตาให้เข้ากับบรรยากาศแปลกใหม่
“ทำไมอาจารย์ไม่ปลุกมาร์...” เธอนึกว่าหลับไปแค่ไม่กี่นาที กลับตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนในบ้านแทนคุณ
“เธอง่วงนอนก็นอนไปสิ จะให้ฉันปลุกทำไม หิวหรือยัง ฉันทำข้าวต้มไว้ในครัว จะไปตักมาให้กิน”
“แต่ที่นี่มัน... “ มาลินีกวาดตามองรอบห้องนอนที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น แววตาเธอหวาดกลัว เหมือนหญิงชู้ที่แอบลักกินขโมยกินผัวชาวบ้านแล้วกลัวจะมีใครผ่านมาเห็น “เรือนหอของอาจารย์ไม่ใช่เหรอคะ อาจารย์ไม่ควรพามาร์เข้ามานอนที่นี่”
เขาสร้างเรือนหอไว้ใกล้กับเขตรั้วม่อนแลดาว เพื่อให้ว่าที่ภรรยากลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อของเธอได้ทุกวัน ลลิตาอยากจะบริหารงานในรีสอร์ตหรือร้านอาหารก็เดินทางใกล้นิดเดียว เขาควรสงวนบ้านหลังนี้ และเตียงหลังนี้ไว้ให้แค่ลลิตา เขาไม่ควรพาผู้หญิงอื่นเข้ามา โดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นแค่... คู่นอน
แทนคุณจับกระแสน้ำเสียงที่ซ่อนเร้นความน้อยใจได้ แต่เขาไหวไหล่ไม่แคร์
“อยากจะเรียกว่าอะไรก็ได้ มันก็แค่บ้านหลังหนึ่ง”
“อาจารย์พามาร์มาอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของมาร์ เพื่อจะยัดเยียดสถานะชู้หรือเมียน้อยให้มาร์เหรอคะ”
“จะพูดมากไปทำไม พอเถอะ เธอยังเจ็บ ควรพักเยอะๆ รู้สึกยังไงบ้าง อยากให้ฉันทายา...”
หัวเข่าข้างหนึ่งกดลงบนขอบเตียงเพื่อจะเข้ามาสัมผัสเนื้อตัวมาลินี ทว่าเธอกลับเอียงต้นคอหลบและกระถดถอยกายออกห่าง
แทนคุณกำมือข้างนั้นแน่น รู้สึกฉุนเฉียวในความหวงเนื้อหวงตัวที่ไม่เข้าท่าจากหญิงสาว
“หวงเนื้อหวงตัวไม่อยากให้ฉันแตะต้องว่าอย่างนั้น?”
“เปล่าค่ะ”
มาลินีกลืนน้ำลาย เธอสบตาเขาไม่นานนักก็หลบตาอย่างคนขี้ขลาด
“มาร์แค่คิดว่า... ตอนนี้ดึกมากแล้ว มาร์ควรกลับ”
“จะออกไปโชว์ตัวให้คนในร้านในรีสอร์ตเห็น ว่ามานอนกับฉันงั้นเหรอ”
“มาร์จะเดินเงียบๆ จะระวังไม่ให้ใครเห็น”
มาลินีดื้อกับเขาอีกแล้ว แทนคุณใกล้จะโมโห
เธอปัดผ้าห่มออกจากร่างกายปวดร้าว เพิ่งจะสังเกตว่าสวมชุดกระโปรงยาวสำหรับใส่นอน
“ชุดมาร์! อาจารย์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้มาร์เหรอคะ”
“แมวไอ้โชคเปลี่ยนให้เธอมั้ง หรือไม่ เธอก็ละเมอลุกมาเปลี่ยนเอง”
“อาจารย์ มาร์ถามดีๆ ทำไมต้องรวน”
“ที่รวนเพราะมันไม่น่าถามไงมาร์! ที่นี่ฉันอยู่คนเดียว ไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร มีเธอคนแรกที่ฉันพาเข้ามาที่นี่ และยอมให้นอนที่นี่! หรือเธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอเอาเนื้อตัวสกปรกเปื้อนฝุ่นเปื้อนเลือดมานอนบนเตียงหลังนี้ ที่ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ ยังไม่เคยได้นอนสักครั้ง! เธอควรขอบคุณฉันมากกว่าบ่น ที่ฉันพาเธอไปทำแผล แล้วยังช่วยเช็ดตัวจนหายคาวเลือด รู้ไว้บ้าง ว่าเลือดเธอเปรอะเปื้อนตามตัวเยอะจนฉันนึกว่าเธอจะเสียเลือดตาย!”
“แต่อาจารย์สัญญากับมาร์แล้ว ว่า...” จะจบ
“เพราะงั้นอาจารย์ก็ไม่ควรมาแตะต้องตัวมาร์อีก”
บทล่าสุด
หวนไฟรัก บทที่ 2/2 ครอบครองแค่ร่างกาย
ใครกัน!ที่อ้อนวอนพ่อเลี้ยงธงไทยขอให้รับเลี้ยงมันไว้ อย่าเอามันที่ยังแบเบาะไปทิ้งบ้านเด็กกำพร้า หรือทิ้งข้างถังขยะให้หมาจรจัดแทะหัวจนตาย ก็ท่านไม่ใช่เหรอ! แม่เลี้ยงแจ่มจันทร์นั่งรอในร้านอาหารกลางรีสอร์ตจนดึก มาลินียังไม่โผล่หัวมา ทดเวลาให้อีกนิดมันก็ยังไม่มา ในเมื่อมันใช้งานไม่ได้ก็ไม่คิดจะเลี้ยงมันไว้อีก เดินนำกลุ่มคนรับใช้ขึ้นไปบนชั้นสองสั่งให้เก็บกวาดข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดในห้องนอนมันไปทิ้งรวมกับขยะหลังร้าน ไม่เว้นแม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มันเก็บเงินซื้อด้วยตัวเอง“ทำอะไรครับ! นั่นมันของใช้ในห้องนอนน้องมาร์ไม่ใช่เหรอ”ดนุคว้าข้อมือแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์ไม่ทัน เธอจุดไฟเผาข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของมาลินีจนวายวอด กลัวที่นอนปิกนิกของเธอจะไหม้เข้าไปลากปลายผ้าออกมา แต่ลูกไฟร้อนก็ลามค่อนข้างเร็วจนเอาไม่ทัน เขาหันไปเอาเรื่องภรรยาของเจ้านาย“คุณแจ่มทำไปทำไมครับ! จะรังแกน้องมาร์ไปถึงไหน!”“ฉันลงโทษมัน ที่มันขัดคำสั่งฉัน!”“คำสั่งอะไรอีก!”“ฉันสั่งให้มันกลับบ้าน แต่ป่านนี้แล้วมันยังไม่ยอมโผล่หัวมา ฉันจะทำให้มันเห็นว่ามือคู่นี้ชุบเลี้ยงมันได้ ก็ทำลายมันได้เหมือนกัน!”“คุณแจ่มทำลายน้องมาร์มามากพ
หวนไฟรัก บทที่ 1/4 สั่งลาก่อนแต่งงาน
“แต่อาจารย์สัญญากับมาร์แล้ว ว่า...” จะจบ“เพราะงั้นอาจารย์ก็ไม่ควรมาแตะต้องตัวมาร์อีก”“สัญญาอะไร? ฉันสัญญาอะไรกับเธอ”คว้าข้อมือเล็กไว้ เธอกลับพยายามจะดึงออก ท่าทีรังเกียจเขาจากเธอทำให้อาจารย์หนุ่มโกรธ ขยุ้มข้อมือบางให้แรงขึ้นและปีนขึ้นเตียงมากดเธอไว้ใต้ร่างกำยำ“อาจารย์ ปล่อยมาร์...”“ทำไม? ไม่พอใจที่ฉันแตะต้องตัวเธองั้นเหรอ ได้ค่าเทอมครบแล้วต่อมรังเกียจฉันมันเพิ่งทำงานหรือไง เธอถึงถอยออกห่าง ไม่ยอมให้ฉันแตะต้องเนื้อตัวเธอ ทั้งที่เธอเป็นเมียฉัน!”“ไม่ใช่ค่ะ แต่... อาจารย์สั่งลามาร์ไปแล้ว”เธอเม้มปากหลายครั้งกว่าจะกล้าพูดคำนั้นออกมา‘สั่งลา’ใช่... เขาสั่งลาเธอไปแล้วในคืนนั้นแลกกับเงินค่าเทอมก้อนสุดท้ายในการเรียนปีสี่เทอมสอง“ฉันพูดเหรอว่าจะจบกับเธอในคืนนั้น เธอคิดว่าเงินสองหมื่นที่ฉันจ่ายให้เธอทุกเทอมจนเธอใกล้จะเรียนจบ มันคุ้มค่ากับการนอนกับเธอแค่ครั้งเดียวเหรอ ก่อนหน้านี้เธอเคยนอนกับฉันถี่แค่ไหน เธอก็ต้องนอนกับฉันถี่เท่าเดิมไปจนกว่าเธอจะเรียนจบ ตราบใดที่เธอยังใส่ชุดนักศึกษาไปนั่งในชั้นเรียนด้วยเงินค่าเทอมของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความต้องการของฉัน!”“มาร์ไม่ได้พูดเอง อาจารย์บอก
หวนไฟรัก บทที่ 1/3 สั่งลาก่อนแต่งงาน
‘คนไข้เพิ่งจะผล็อยหลับไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถชำระเงิน รับยา แล้วปลุกคนไข้เดินทางกลับได้เลยนะคะ’ มาลินีนอนน่ารักเกินไป แทนคุณไม่ยอมปลุกเธอ ปล่อยให้เธอนอนพักสบายๆ ก่อนจะอุ้มเธอกลับมานอนต่อในรถขับรถครึ่งชั่วโมงก็เห็นป้ายรีสอร์ตม่อนแลดาว แทนคุณไม่ไปส่งมาลินี จงใจขับรถผ่านเข้าไปในไร่ภูวรา ขับเลียบบนถนนเล็กๆ ระหว่างเขตแดนไร่เขากับรีสอร์ตของเธอ ไปหยุดรถหน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จไม่นานฟ้ามืดมากแล้ว แทนคุณอาศัยไฟจากหน้ารถสะท้อนกลับมาให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของสาวน้อยนักศึกษากลิ่นหอมอ่อนๆ จากกลีบปากอิ่ม และความนิ่มของแก้ม ล่อลวงแทนคุณให้ตกลงไปในหลุมที่เธอขุดไว้ แก้มนี้เขาหอมมาสี่ปี ยังไม่รู้สึกเบื่อ ปากนี้เขาจูบมาสี่ปี ก็ยังอยากจะจูบซ้ำๆ ไม่เชิงรัก แต่ผูกพัน เขาอยู่กับเธอมานานคล้ายกับว่าเขาเสพติดเธอกดริมฝีปากหยักหอมแก้มมาลินีส่งท้าย ก่อนค้นมือถือเธอมาดูว่าใครกัน ทั้งโทร ทั้งส่งข้อความเข้ามาก่อกวนไม่หยุดการแจ้งเตือนทั้งหมดส่งมาจากแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์แทนคุณกดเข้าไปอ่าน‘นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วนังมาร์ แกหายหัวไปไหน!’‘โทรไปก็ไม่รับ แกอยากโดนตีห
หวนไฟรัก บทที่ 1/2 สั่งลาก่อนแต่งงาน
ไออุ่นจากกายแกร่งแม้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้น แต่ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากเธอนอนเปลือยกายกอดกับเขาบนเตียง ในพื้นที่เล็กๆ ที่เขาอนุญาตให้อยู่ เธออาจจะปล่อยให้เขาเข้าใกล้นานกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังจะแต่งงาน และเธอไม่อยากจะได้ชื่อว่าเป็น ‘ชู้’ กับสามีคนอื่น“เจ็บก็พูดว่าเจ็บแต่แรกก็จบ ทำไมต้องรอให้ตะคอกถึงบอก”“เพราะมาร์คิดว่าอาจารย์น่าจะเห็นอยู่แล้ว ว่ามาร์เจ็บ”“รู้ว่าเจ็บ! ก็จะพาไปหาหมออยู่นี่ไง ลุกไหวไหม หรืออยากให้อุ้ม”“ไม่ไปค่ะ แผลแค่นี้มาร์ทายาเองได้ มาร์จะกลับรีสอร์ต”“จะทายาเองให้เสี่ยงแผลติดเชื้อเหรอ ไม่ใช่น้อยๆ นะมาร์”“มาร์มีนัดกับแม่เลี้ยง มาร์ต้องกลับรีสอร์ตตอนนี้ค่ะ”“อย่าดื้อให้มันมากนักจะได้ไหม!” แทนคุณชักสีหน้าไม่พอใจใส่เด็กนักศึกษาจอมดื้อ“เธอคิดว่า ถ้าเธอเป็นอะไรไปตอนอยู่ในม่อนแลดาว จะมีใครสนใจพาเธอไปหาหมอ เหมือนที่ฉันเสนอหรือเปล่ามาร์ เธอเชื่อฉันสิ ว่าไม่มี ทุกคนในม่อนแลดาวรวมถึงแม่เลี้ยงแจ่มไม่มีใครสนใจเธอ พวกเขามีแต่จะปล่อยเธอให้นอนตายกลางร้านอาหาร ไม่คิดจะสนใจว่าเธอจะเจ็บ จะป่วย หรือจะตาย!”“มาร์ทราบดีค่ะ ว่ามาร์อยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครเหลียวแลมาร์ แต่มาร์โตแล้ว มาร
หวนไฟรัก บทที่ 1/1 สั่งลาก่อนแต่งงาน
‘คุณหนูของแกหนีออกจากบ้าน ป่านนี้ไปถึงไหนแล้วไม่รู้ เรียนเสร็จกี่โมงแกรีบกลับบ้านเลยนะ ฉันจะให้แกไปตามคุณหนูกลับมา’‘ได้ค่ะ อีกสิบนาทีเลิกเรียน เก็บของเสร็จมาร์จะรีบกลับนะคะ’อากาศยามเย็นค่อนข้างขมุกขมัว สายลมแรงพัดเอาใบไม้ใบหญ้าและเศษฝุ่นจากบนถนนมาทางเธอ ใบหน้าสวยหวานใต้หมวกกันน็อกทรงครึ่งหัวแหงนมองท้องฟ้า กังวลว่าเมฆฝนที่ตั้งเค้าจะปล่อยหยดน้ำมาเป็นอุปสรรคต่อการเดินทาง สองมือเล็กกำรอบแฮนด์มอเตอร์ไซค์ให้แน่นขึ้น บิดรถผ่านทัศนวิสัยแย่มุ่งตรงไปยังรีสอร์ตม่อนแลดาวกว่ายี่สิบเอ็ดปี ที่มาลินีอาศัยห้องเก็บของเล็กๆ ในร้านอาหารกลางรีสอร์ตเป็นที่ซุกหัวนอน เธอเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีญาติ จะกิน จะนอน หรือจะป่วยก็ไม่เคยมีใครสนใจเธอ ทุกคนจะคุยกับเธอเฉพาะเวลาเรียกใช้งาน นอกเหนือจากนั้นมาลินีไม่เคยเป็นที่ต้องการของใครตั้งแต่จำความได้มาลินีก็ถูกเกลียด และถูกคนรอบข้างเรียกว่า ‘ลูกชู้’ มาตลอด ตอนยังเป็นเด็กเธอไม่เข้าใจความหมาย จนเริ่มโตถึงรู้ว่าเป็นคำเรียกที่น่าเกลียด คนแก่บางคนแก่แล้วแก่เลย ฝังใจเกลียดเธอมากว่ายี่สิบปีทั้งที่เธอไม่เคยทำร้ายใครคนที่ทำ คือแม่ของเธอต่างหากยี่สิบก
บางทีคุณอาจจะชอบ
รักร้ายพี่ชายข้างบ้าน
ดอกอ้อลู่ลม49.2K viewsท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น523.7K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ132.9K viewsดวงใจอันธพาล NC25+
ฅนบนดอย54.1K viewsหวนรักเมียเก่าคนโปรด
เรย์นิล99 viewsทิกเกอร์คุณหมอแสนร้าย
ลูกแมวขี้อ้อน1.4K viewsร้อนรักเลขาส่วนตัว
เจ้าหนอนผีเสื้อ149 viewsตรวนรักไร้ใจ
ลั่นทมสีเลือด1.0K views
