บทที่ 1/3 สั่งลาก่อนแต่งงาน

‘คนไข้เพิ่งจะผล็อยหลับไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถชำระเงิน รับยา แล้วปลุกคนไข้เดินทางกลับได้เลยนะคะ’

มาลินีนอนน่ารักเกินไป แทนคุณไม่ยอมปลุกเธอ ปล่อยให้เธอนอนพักสบายๆ ก่อนจะอุ้มเธอกลับมานอนต่อในรถ

ขับรถครึ่งชั่วโมงก็เห็นป้ายรีสอร์ตม่อนแลดาว แทนคุณไม่ไปส่งมาลินี จงใจขับรถผ่านเข้าไปในไร่ภูวรา ขับเลียบบนถนนเล็กๆ ระหว่างเขตแดนไร่เขากับรีสอร์ตของเธอ ไปหยุดรถหน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จไม่นาน

ฟ้ามืดมากแล้ว แทนคุณอาศัยไฟจากหน้ารถสะท้อนกลับมาให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของสาวน้อยนักศึกษา

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกลีบปากอิ่ม และความนิ่มของแก้ม ล่อลวงแทนคุณให้ตกลงไปในหลุมที่เธอขุดไว้ แก้มนี้เขาหอมมาสี่ปี ยังไม่รู้สึกเบื่อ ปากนี้เขาจูบมาสี่ปี ก็ยังอยากจะจูบซ้ำๆ ไม่เชิงรัก แต่ผูกพัน เขาอยู่กับเธอมานานคล้ายกับว่าเขาเสพติดเธอ

กดริมฝีปากหยักหอมแก้มมาลินีส่งท้าย ก่อนค้นมือถือเธอมาดูว่าใครกัน ทั้งโทร ทั้งส่งข้อความเข้ามาก่อกวนไม่หยุด

การแจ้งเตือนทั้งหมดส่งมาจากแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์

แทนคุณกดเข้าไปอ่าน

‘นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วนังมาร์ แกหายหัวไปไหน!’

‘โทรไปก็ไม่รับ แกอยากโดนตีหรือไง!’

‘ฉันให้เวลาแกอีกแค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าแกไม่กลับบ้าน ก็ไม่ต้องกลับมาอีก! เงินสะสมที่แกทำงานในรีสอร์ตฉันก็จะสั่งผู้จัดการระงับไว้ทั้งหมด ฉันจะทำให้แกรู้ว่าถ้าขัดคำสั่งฉันแกจะต้องเจอกับอะไร!’

อ่านจบแทนคุณปิดเครื่องก่อนเก็บไว้ในกระเป๋าให้เธอ ภายนอกแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์เป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ชอบเข้าวัดทำบุญ แต่ลับหลังนิสัยเป็นแบบนี้เองเหรอ หรือไม่ แม่เลี้ยงอาจจะจงใจทำนิสัยแย่ใส่มาลินีเป็นกรณีพิเศษ เพราะไม่ว่าจะใครในม่อนแลดาวก็ต่างเกลียดเธอ

แทนคุณอุ้มคนเจ็บกลับมานอนสบายๆ บนเตียงหลังใหญ่ เปลื้องชุดนักศึกษาออกจากกายอรชร กดผ้าลงในชามน้ำบิดหมาดมาเช็ดตัวให้เธอ ยกเว้นรอบบริเวณที่มีแผล ทำให้ถึงขนาดนี้แล้วเด็กขี้เซาก็ขี้เซาเหลือร้าย ไม่ยอมตื่นมาโวยวายเลยสักนิด

ดึกดื่น แทนคุณจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วกลับมานั่งเฝ้าคนเจ็บ

ใบหน้ามาลินีตอนหลับดูพริ้มเพราน่ารัก เธอมีเครื่องหน้าที่ค่อนข้างสวยหวาน ผิวพรรณเธอขาวละเอียด ริมฝีปากเธอจะตอนยิ้มหรือตอนทำหน้าบึ้งต่างก็น่ามอง เสียแต่นัยน์ตาเธอค่อนข้างเศร้า เหมือนคนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอความสุข

รอยจูบบางๆ ข้างแก้มนวลปลุกมาลินีให้งัวเงียตื่น

“อาจารย์...”

มาลินีขยี้ตา ปรับสภาพสายตาให้เข้ากับบรรยากาศแปลกใหม่

“ทำไมอาจารย์ไม่ปลุกมาร์...” เธอนึกว่าหลับไปแค่ไม่กี่นาที กลับตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนในบ้านแทนคุณ

“เธอง่วงนอนก็นอนไปสิ จะให้ฉันปลุกทำไม หิวหรือยัง ฉันทำข้าวต้มไว้ในครัว จะไปตักมาให้กิน”

“แต่ที่นี่มัน... “ มาลินีกวาดตามองรอบห้องนอนที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น แววตาเธอหวาดกลัว เหมือนหญิงชู้ที่แอบลักกินขโมยกินผัวชาวบ้านแล้วกลัวจะมีใครผ่านมาเห็น “เรือนหอของอาจารย์ไม่ใช่เหรอคะ อาจารย์ไม่ควรพามาร์เข้ามานอนที่นี่”

เขาสร้างเรือนหอไว้ใกล้กับเขตรั้วม่อนแลดาว เพื่อให้ว่าที่ภรรยากลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อของเธอได้ทุกวัน ลลิตาอยากจะบริหารงานในรีสอร์ตหรือร้านอาหารก็เดินทางใกล้นิดเดียว เขาควรสงวนบ้านหลังนี้ และเตียงหลังนี้ไว้ให้แค่ลลิตา เขาไม่ควรพาผู้หญิงอื่นเข้ามา โดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นแค่... คู่นอน

แทนคุณจับกระแสน้ำเสียงที่ซ่อนเร้นความน้อยใจได้ แต่เขาไหวไหล่ไม่แคร์

“อยากจะเรียกว่าอะไรก็ได้ มันก็แค่บ้านหลังหนึ่ง”

“อาจารย์พามาร์มาอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของมาร์ เพื่อจะยัดเยียดสถานะชู้หรือเมียน้อยให้มาร์เหรอคะ”

“จะพูดมากไปทำไม พอเถอะ เธอยังเจ็บ ควรพักเยอะๆ รู้สึกยังไงบ้าง อยากให้ฉันทายา...”

หัวเข่าข้างหนึ่งกดลงบนขอบเตียงเพื่อจะเข้ามาสัมผัสเนื้อตัวมาลินี ทว่าเธอกลับเอียงต้นคอหลบและกระถดถอยกายออกห่าง

แทนคุณกำมือข้างนั้นแน่น รู้สึกฉุนเฉียวในความหวงเนื้อหวงตัวที่ไม่เข้าท่าจากหญิงสาว

“หวงเนื้อหวงตัวไม่อยากให้ฉันแตะต้องว่าอย่างนั้น?”

“เปล่าค่ะ”

มาลินีกลืนน้ำลาย เธอสบตาเขาไม่นานนักก็หลบตาอย่างคนขี้ขลาด

“มาร์แค่คิดว่า... ตอนนี้ดึกมากแล้ว มาร์ควรกลับ”

“จะออกไปโชว์ตัวให้คนในร้านในรีสอร์ตเห็น ว่ามานอนกับฉันงั้นเหรอ”

“มาร์จะเดินเงียบๆ จะระวังไม่ให้ใครเห็น”

มาลินีดื้อกับเขาอีกแล้ว แทนคุณใกล้จะโมโห

เธอปัดผ้าห่มออกจากร่างกายปวดร้าว เพิ่งจะสังเกตว่าสวมชุดกระโปรงยาวสำหรับใส่นอน

“ชุดมาร์! อาจารย์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้มาร์เหรอคะ”

“แมวไอ้โชคเปลี่ยนให้เธอมั้ง หรือไม่ เธอก็ละเมอลุกมาเปลี่ยนเอง”

“อาจารย์ มาร์ถามดีๆ ทำไมต้องรวน”

“ที่รวนเพราะมันไม่น่าถามไงมาร์! ที่นี่ฉันอยู่คนเดียว ไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร มีเธอคนแรกที่ฉันพาเข้ามาที่นี่ และยอมให้นอนที่นี่! หรือเธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอเอาเนื้อตัวสกปรกเปื้อนฝุ่นเปื้อนเลือดมานอนบนเตียงหลังนี้ ที่ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ ยังไม่เคยได้นอนสักครั้ง! เธอควรขอบคุณฉันมากกว่าบ่น ที่ฉันพาเธอไปทำแผล แล้วยังช่วยเช็ดตัวจนหายคาวเลือด รู้ไว้บ้าง ว่าเลือดเธอเปรอะเปื้อนตามตัวเยอะจนฉันนึกว่าเธอจะเสียเลือดตาย!”

“แต่อาจารย์สัญญากับมาร์แล้ว ว่า...” จะจบ

“เพราะงั้นอาจารย์ก็ไม่ควรมาแตะต้องตัวมาร์อีก”