26

​“ขอเด็ดๆ มาอีกสักจานนะยัยสร้อย”

หวานใจร้องบอกเพื่อน พวกเธอตั้งวงปิกนิกกันที่ริมน้ำ เพื่อการได้บรรยากาศ จึงยกครก ยกของทำกินมาทำกันตรงนั้น นอกจากทำกินกันเองแล้ว ก็ทำแจกจ่ายกับคนงานที่ทำงานรอบบ่ายแถวๆ นั้นด้วย

​“เด็ดที่ว่าพริกสิบเม็ดเลยไหมคะคุณเพื่อน”

​“สิบเม็ดก็พอดีฉันตาย”

หวานใจหัวเราะ แล้วนอนแผ่กับพื้นเสื่อ เวลาบ่ายๆ แดดคล้อย อยู่ริมบึงลมก็เย็น ทำให้เธอเริ่มเคลิ้ม เสริมด้วยอีกนิดของบรรยากาศชวนเคลิ้ม นั่นก็คือมีเพลงเพราะๆ จากนาวินที่ร้องเพลงเกากีตาร์ให้ฟังอยู่แผ่วๆ ด้วย

​“รู้อยู่น่าว่าหวานกินไม่เผ็ดมาก ห้าเม็ดพอเนาะ”

​“อื้อ”

ตาของหวานใจกำลังเริ่มพริ้มทำเหมือนจะหลับ เพราะบรรยากาศเป็นใจเหลือเกิน นาวินที่กำลังเล่นเพลงกล่อมทุกคนอยู่ แอบมองพี่สาวที่ทำท่าจะหลับเสียแล้ว จึงหยุดเล่นเพลง แล้วส่งซิกซ์ที่ตกลงกันไว้

​“พี่หวาน ร้อนเนาะ”

​“อืม...ร้อนบ้าอะไรกำลังดีเลย”

​เอ๊า...พี่หวาน

​นาวินได้แต่เกรี้ยวกราดในใจ แล้วกระแอม เขาเหลือบตามองไปยังเป้าหมาย...ตอนนี้กำลังตั้งหน้าตั้งตาตำส้มตำอย่างขมีขมัน

​“พี่หวาน ร้อนจัง”

​“อื้ม...”

คนขานรับทำท่าจะหลับ นาวินวางกีตาร์ แล้วไปทรุดนั่งลงข้างๆ พี่สาว ที่เอาท่อนแขนปิดตา แล้วทำท่าว่าจะหลับจริงๆ

​“พี่หวาน”

นาวินตอนนี้ล้มลงนอนข้างๆ หวานใจล่ะ สร้อยสายเป็นคนหูดีมากคนหนึ่ง เขากลัวว่าเกิดพูดดังไปแล้วอีกฝ่ายได้ยิน หมดกันแผนที่วางไว้

​“อื้ม...”

​“ร้อนจัง”

​“เอ่อ...”

​“พี่หวาน...”

​“อื้ม...”

​“ร้อน...”

นาวินยังไม่เลิกล้มการส่งซิกซ์ หนนี้คนกำลังจะหลับก็รำคาญน้องชายที่บ่นอยู่ได้ว่าร้อนๆ เลยหันขวับแล้วตั้งที่จะโวย แต่นาวินขึงตาใส่ แล้วเอ่ยย้ำช้าๆ ชัดๆ

​“มัน...ร้อน...นะ...”

​“อะนะ...”

​จะเบี้ยวไม่ทำเหรอพี่หวาน...

​นาวินทำปากขมุบขมิบ หวานใจใช้มือจิ้มจมูกน้องชาย แล้วเอ่ยเสียงเบากระซิบ

​“ไม่ได้เบี้ยว ลืมจริงย่ะ”

​“เอ่อนั่นสินะ...”

หวานใจลุกขึ้นนั่ง ทำบิดขี้เกียจ แล้วมองไปทางสร้อยสายที่กำลังก้มหน้าง่วนทำอาหารอยู่เพื่อทำมาให้เธอ

​ก่อนจะขยิบตากับน้องชาย

​“เล่นน้ำกันไหมล่ะนาวิน”

​“เอาสิพี่ พี่สร้อยเล่นน้ำด้วยกันไหม? แถวนี้น้ำตื้น ไม่เป็นไรหรอก”

เขาถามสร้อยสาย เพราะรู้ดีว่าสร้อยสายว่ายน้ำไม่เป็น นี่เป็นแผนของเขาและหวานใจ ว่าด้วยจะสร้างบทฮีโร่ให้กับนาวิน

​เอาน่ะเสี่ยงไปหน่อย แต่มันจะเป็นการเสี่ยงที่จะทำให้ได้ผลดีเลยล่ะ

​“หืม?” สร้อยสายเงยหน้าจากส้มตำของเธอ ที่ตักใส่จานพร้อมแล้วพอดี

“ไม่กินแล้วเหรอยัยหวาน ถึงได้ชวนเล่นน้ำ”

​“เอาไว้ก่อนก็ได้ ขอย่อยด้วยการออกกำลังก่อน ลงเล่นกันไหมยัยสร้อย น้ำบึงนี้เย็นดี ไม่ลึกด้วยล่ะ”

​“ว่ายน้ำแข่งกันไหมล่ะพี่หวาน”

นาวินท้า แล้วขยิบตาให้กับพี่สาว ก่อนจะถอดเสื้อออก อวดกล้ามเนื้อเป็นมัดเป็นลอน อื้อหือ...นั่นนมพ่อเจ้าประคุณแน่นมาก จะใหญ่กว่านมเธอแล้วนะนั่น โดยไม่ได้นัดหมายเมื่อเห็นแผงอกของนาวิน ทั้งหวานใจและสร้อยสายต่างก้มลงมองส่วนนั้นของตนเอง

​ตูม!

​นาวินกระโดดน้ำลงไปแล้ว ดำผุดดำว่ายท่าทางสนุกสนาน หวานใจคว้าข้อมือเพื่อน แล้วพาไปตรงริมตลิ่งบ้าง พร้อมกับเอ่ยบอกความมั่นใจให้กับสร้อยสาย

​“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า น้ำไม่ลึก เราเคยเล่นกันบ่อยๆ จำได้ไหม”

​“จำได้สิ ตอนนั้นฉันยังว่ายน้ำไม่เป็น ก็ได้แต่เกาะๆ อยู่ริมตลิ่ง ส่วนลิงอีกสองตัว เล่นน้ำกันเพลินเลย โน่น แข่งกันไปยันกอบัวตรงโน้น...”

สร้อยสายชี้มือ และตอนนี้นาวินเองก็ว่ายน้ำฉับๆ ไปยังกอบัวที่เธอว่า มันเป็นบัวหลวง มีฝักบัวด้วย และทุกหนที่มาเล่นน้ำที่บึงเล็กๆ นี้ พวกเธอก็จะเก็บมันมากินกัน

​“นาวินว่ายไปเก็บของโปรดมาให้เธอแล้วล่ะยัยสร้อย”

​ทำคะแนนก่อนทำตัวเป็นฮีโร่สินะ...เริดจริงน้องฉัน

​“ไม่ได้กินนานล่ะ จริงๆ แล้วซื้อเอาในตลาดก็ได้นะฝักบัวนี่ แต่แบบ...แบบนี้ทำไมมันอร่อยกว่า”

สร้อยสายว่าแล้วอมยิ้ม ภาพวัยเด็กอันสนุกสนานของพวกเธอ ยังผุดพรายอยู่ในความทรงจำเสมอ สำหรับสร้อยสายแล้ว ทั้งนาวินและหวานใจคือคนพิเศษที่สุดของเธอ

​“ต้องเป็นที่นาวินเก็บให้ด้วยนะ”

เธออมยิ้ม แล้วมองหน้ากันกับหวานใจ หวานใจหัวเราะ

​“อืม...ต้องเป็นนาวินนั่นแหละ ตอนนั้นยังเป็นเด็กเหี่ยวแห้ง เหมือนเด็กขาดสารอาหาร แล้วตอนนี้ดูสิ ล่ำบึก นมโตกว่าเราสองคนไปแล้ว”

​“ต้องบอกว่านมโตกว่าฉันนะยัยหวาน นมแกน่ะไม่แพ้ใครในย่านนี้หรอกย่ะ”

​“ยัยบ้า”

หวานใจหน้าแดงแจ้ด แล้วทุบแขนเพื่อนแก้เขิน เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนมานั่งเล่นปิกนิกเพราะขืนใส่ชุดนั้นล่ะก็ มันจะไม่เหมาะกับแผนบังเอิญเล่นน้ำกัน...แล้วลามไปถึงแผนบังเอิญจะต้องมีคนใกล้จะจมน้ำแล้วมีคนไปช่วยแน่นอน

​ดีที่สร้อยสายสวมเสื้อยืดสีน้ำเงิน และกางเกงขาสั้นอยู่แล้ว เจ้าตัวไม่ได้อิดออดในการลงเล่นน้ำอย่างที่เธอกับนาวินนึกกลัว เพราะเป็นที่รู้กันว่าเพื่อนรักของเธอว่ายน้ำไม่เป็น

​“ลงกันหรือยัง”

​“รอสายบัวของนาวินก่อน”

สร้อยสายฉุดเพื่อนลงนั่งริมตลิ่ง แล้วหย่อนขาลงไปในน้ำ เธอมองน้ำเย็นๆ นั่น ก่อนจะอมยิ้ม เธอจะทำให้เพื่อนรักวัยเด็กของเธอทั้งสองประหลาดใจกับสิ่งที่เธอซุ่มฝึกซ้อมเรียนมา

​นาวินที่เก็บสายบัวได้พอประมาณแล้ว ก็ทำท่าจะว่ายกลับมา เขานึกเคืองนิดๆ ที่หวานใจยังกล่อมให้สร้อยสายลงน้ำไม่ได้สักที นาวินออกตัวตั้งใจจะจ้วงเต็มแรงเพื่อจะว่ายกลับมาหาพวกสาวๆ แต่แล้วเขาก็เจ็บแปลบขึ้นที่ขาทั้งสอง จนขยับไม่ได้

​“โอ๊ย! ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”

นาวินที่ตะคริวกิน ปล่อยฝักบัวออกจากมือ พยายามว่ายน้ำด้วยแขนทั้งสอง ร่างเขาผลุบๆ โผล่ๆ อยู่เหนือน้ำ หวานใจสังเกตเห็นความผิดปรกตินั้น จึงร้องตะโกนขึ้นอย่างตกใจ เธอทำท่าจะกระโจนลงไปในน้ำ แต่ก็ช้ากว่าอีกคนที่พุ่งลงไปในน้ำแล้วเมื่อเห็นว่านาวินกำลังแย่

​ตูม!

​หวานใจตกใจยิ่งกว่าที่นาวินกำลังจะจมน้ำ คือสร้อยสายคนที่พวกเธอเข้าใจไปว่ายังว่ายน้ำไม่เป็น ตอนนี้ว่ายเร็วๆ ไปที่นาวิน พวกคนงานบางคนได้ยินเสียงร้องตะโกนของเธอก็วิ่งมากันที่บึงว่ามีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็กระโจนลงน้ำเมื่อเห็นว่าเกิดอะไร สร้อยสายไปถึงนาวินก่อนคนอื่น เธอบอกให้เขาใจเย็นๆ และพยายามพยุงตัวไว้ นาวินเมื่อเห็นคนในใจมาช่วยเขาแบบนั้นเข้า ก็เริ่มมีสติเขาค่อยๆ ใช้แขนทั้งสองข้างพยุงตัว สร้อยสายค่อยใช้แขนโอบตัวเขาเพื่อพยุงเขา แล้วบอกให้เขาใจเย็นค่อยลอยตัวอย่าขืน เธอจะพาเขาขึ้นฝั่งเอง

​“ใจเย็นๆ นะนาวิน พี่มาช่วยแล้ว นาวินจะไม่เป็นอันตราย”

​“พี่สร้อย”

นาวินพึมพำ สูดลมหายใจเข้า สติกระเจิดกระเจิงของเขาค่อยกลับมา เขาปล่อยให้เธอพาไปจนถึงที่ตื้น พวกคนงานสองคนช่วยกันหอบหิ้วเขาขึ้นมาจากฝั่ง สร้อยสายน่ะช่วยเขาได้ตอนอยู่ในน้ำ แต่ตอนขึ้นฝั่งเธอไม่ไหวจริงๆ เพราะเขาตัวหนักกว่าเธอมาก

​นาวินกลืนน้ำเข้าไปพอสมควร เขามีสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด เมื่อกำลังถูกบีบนวดเพื่อให้คลายอาการเกร็งของตะคริวโดยฝีมือของสร้อยสาย

​หวานใจได้แต่ยืนกอดอก ส่งสายตาเห็นอกเห็นใจไปให้พ่อน้องชาย ที่กระสุนนัดแรกที่ยิงไป มันพลาดเป้าไปซะยังนั้น

​แถมยังทำให้นาวินยิ่งประทับใจและร่วงลงหลุมรักไปกับสร้อยสายเสียยิ่งกว่าเดิม

...................................................................................................................................................................

​“อื้อหือ...เรื่องสั้นจบไปหนึ่งเรื่อง แถมด้วยนิยายอีกหนึ่งตอน”

ทิวสนเบิกตาโต เมื่อเพื่อนยื่นโน๊ตบุ๊คให้เขา รายงานว่าทำอะไรไปแล้วบ้าง แล้วให้เขาไปเปิดอ่าน ไปเปิดตรวจทาน รวมถึงถ้าอยากจะส่งไปสำนักพิมพ์ ก็ส่งอีเมลไปได้เลย

​“เอ่อ...พอใจหรือยัง”

ธงรามบิดเนื้อตัวเพื่อคลายความเมื่อยขบ เขานั่งยาวมาตั้งแต่ตอนเที่ยงวัน ยาวยันเที่ยงคืน เป็นหนแรกในชีวิตนักเขียนนี่แหละ ที่เขียนงานได้มากที่สุดล่ะ สามสิบห้าหน้า สถิติโลกสำหรับเขาเลยก็ว่าได้ 

​“ก้มลงกราบเลยล่ะคร้าบ” แล้วก็ทำท่าจะกราบจริงๆ จนธงรามต้องห้ามไว้

​“เฮ้ยๆ ไม่ต้องเลยนะไอ้สน กูไม่อยากอายุสั้น”

​“ขอถามจริงๆ ว่าอะไรทำให้เพื่อนมีแรงบันดาลใจว่องไวขนาดนี้วะ กลัวกูไปจีบน้องหวานรึไง”

​“กูรู้ว่ามึงไม่ทำหรอก แค่ขู่กูเฉยๆ” ธงรามมองเพื่อนรัก ทิวสนหัวเราะชอบใจ ก่อนจะวางโน๊ตบุ๊คลงกับโต๊ะ แล้วเปิดขึ้น

​“ไม่ทำจริงๆ ใช่ไหมไอ้สน เรื่องที่ว่าจะจีบน้องหวาน”

​“เอ่อ...แหม...”

ทิวสนกลั้นขำ ขณะที่มองหน้าของธงราม ซึ่งดูเดือดร้อนจริงจังกับคำขู่นั้น ต่อให้ปากบอกว่าไม่คิดอะไรกับน้องหวานใจ แต่ก็มือไม้สั่นรีบทำงานให้เขา หัวแล่นปราดเลยอีกต่างหาก เพราะกลัวว่าเขาจะแย่งจีบหวานใจ

​เออแหะ ถ้าเป็นแบบนี้ทุกหนที่เขาทวงต้นฉบับ มันคงจะดีงามมากจริงๆ ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาหนนี้ล่ะที่เขาได้ต้นฉบับของธงรามมาแบบไม่ต้องเครียด แถมไวมากเสียด้วย

​“ทำดีไหมหว่า?”

​“กูทำงานให้มึงเสร็จแล้วนะ”

​“ต้นฉบับเต็มภาคต่อล่ะเพื่อน ไม่เกินสามวันอะไรแบบนี้ มันเหลืออีกไม่กี่ตอนแล้วนี่นา” ธงรามเลิกคิ้ว เขามองหน้ากับทิวสนอย่างจะหยั่งเชิง

​“มึงเล่นทวงงานกูแบบนี้เลยเหรอไอ้สน”

​“แล้วได้ไหมล่ะไอ้ราม”

​“เอ่อ...ได้ สี่วันได้ไหมล่ะ”

​“สามวันเหอะ” แนะ...ยังจะต่อรองอีก ธงรามมองหน้าเพื่อนสนิท ทางนั้นดูแล้วน่าต่อยสักโครมจริงๆ ดูทำหน้าทำตาเข้า สายตาของทิวสนทำให้เขาหน้าร้อนผ่าว

​“กูจะช่วยมึงจีบน้องหวาน หึๆ สามวันได้ไหมล่ะ”

​“เอ่อ...ได้”

​“สรุปมึงชอบน้องเค้าจริงๆ ใช่ไหมวะไอ้ราม นั่นแนะ! ไม่กลัวพ่อเค้าเหรอวะ”

​“กูไปอาบน้ำนอนล่ะทำงานมาทั้งวัน ปวดตามาก มึงนอนข้างบนเตียงกูจะนอนเตียงเสริมเอง”

ธงรามทำเฉไฉไปเรื่องอื่น ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ

​ทิวสนมองตามเพื่อนแล้วก็หัวเราะแบบไม่มีเสียงอยู่คนเดียว

​เขาได้จุดอ่อนของพ่อนักเขียนสุดติสท์แล้ว