-๘- นังหนูของยายจะหนีไปอยู่ที่อื่น

หวานใจถูกแบกขึ้นบนบ่ากว้าง กายเล็กถูกเขาแบกไว้ทั้งที่เสือหาญไม่มีสีหน้าว่าหนักเลยด้วยซ้ำ พยายามดิ้นเร่าออกแรงทุบเขาเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ เป็นคนเหล็กหรือยังไง ตีเท่าไหร่ก็ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

เสือหาญเดินดุ่มกลับไปที่บ้านอย่างไม่สนใจชาวบ้านตามสองข้างทางที่มองมาด้วยความสงสัย หวานใจหยุดนิ่งไปในตอนที่รู้สึกว่าเวียนหัวมากเต็มที ไม่มีแรงจะสู้เขาแล้ว เลือดในตัวตกไปอยู่ที่สมองหมดแล้วมั้ง

"เงียบได้แล้วหรือไง ข้านึกว่าเอ็งจะเก่งกว่านี้"

"........"

"มาอยู่ที่นี่เพราะใครก็ต้องอยู่บ้านคนนั้น เข้าใจหรือเปล่า"

ตั้งใจเงียบไม่ตอบอะไรเขาออกไป หวานใจเหนื่อยจะสู้กับเสือหาญเต็มที อยากแบกก็แบกไป ถ้าไม่หนักก็แบกต่อไปเถอะไอคนบ้า

"เอ้าๆ อะไรของเอ็งเนี่ย แบกนังหนูมาแบบนั้นได้ยังไง"

ยายนวลประคองหลังรับคนที่เสือหาญแบกมา หวานใจเซหมดเรี่ยวแรงไปด้านหลังแต่ถูกมือหนายื้อไว้ให้ยืนอยู่ได้ อีกนิดเดียวเลือดทั้งตัวคงจะมารวมกันอยู่ที่หัวหมด โชคดีที่มาถึงบ้านซะก่อน

"นังหนูของยายจะหนีไปอยู่ที่อื่น"

"หนูเปล่านะคะ ก็แค่อยู่ที่นี่แล้วมีใครบางคนดูเหมือนจะไม่เต็มใจ ก็เลยอยากไปอยู่ที่อื่นมากกว่า"

"ข้าไปพูดว่าไม่เต็มใจเมื่อไหร่"

"ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นคุณสักหน่อย ร้อนตัวหรอ?"

หวานใจพูดจบก็ขยับไปยืนหลบหลังยายนวลทันที เสือหาญพยายามจะคว้าตัวคนอวดดีมาคุยกันให้รู้เรื่อง หน้าตายียวนเมื่อครู่นี้มันอะไรกัน ยิ่งอยู่นานเข้าก็ยิ่งกล้ากับเขามากขึ้นทุกที ยายนวลถูกใช้เป็นกำบังสำหรับหลบหลีกก่อนหวานใจจะหาจังหวะวิ่งหนีขึ้นชั้นบนไป เสือหาญมองตามขึ้นไปแล้วยืนเท้าเอวก่อนจะลูบแขนตัวเองตอนที่โดนยายนวลตี

"เล่นอะไรเป็นเด็ก เอ็งจะอะไรกับนังหนูมันนัก"

"นังหนูของยายกวนจะตายไปยายก็เหัน ทำไมมาว่าแต่ฉันละจ๊ะ"

"ก็เอ็งชอบไปดุ นังหนูหวานใจตัวนิดเดียว ไม่ใช่พวกลูกน้องเอ็งนะ อย่าดุให้มันมากนัก"

เสือหาญเดินหนียายนวลออกมา ขืนอยู่นานได้ถูกบ่นจนหูชาแน่ มองไปทางข้างหน้าก็เลี้ยวหัวเปลี่ยนทิศแทบไม่ทันตอนที่เห็นว่ากะทิกำลังเดินมาทางที่เขาอยู่ ไม่ได้รังเกียจอะไรนักหรอก แต่ในตอนนี้หงุดหงิดเกินกว่าจะให้ใครมาเกาะแกะ 

หยุดยืนมองในตอนที่เห็นใครบางคนเดินดุ่มมาจากชายป่าหลังหมู่บ้าน ท่าทางหันซ้ายหันขวายิ่งทำให้เขาต้องหยุดมองอย่างพิจารณา พอเห็นใบหน้าชัดขึ้นว่าเป็นใครก็เลยเดินเข้าไปหา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเขาไม่ให้ซุ่มให้เสียงหรือเปล่าถึงทำให้อีกคนชะงักไปอย่างกับเห็นผีอย่างนั้น

"ไปไหนมาไอมิ่ง?"

"พ พี่เสือหาญ ฉันแค่ไปเดินสำรวจมา ได้ยินว่าช่วงนี้มีหมู่บ้านโจรเพิ่ม ก็เลยกลัวว่าจะมาบุกเรา"

"อืม ก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้คงต้องระวังตัวกันหน่อย ยังไงมึงก็ไปเตือนคนในหมู่บ้านไว้ด้วยละ"

"ได้ๆ ฉันไปนะจ๊ะ"

เสือมิ่งเดินไปทันทีตอนที่เสือหาญพยักหน้าตอบรับ เขากำลังจะเดินก้าวเดินลับไปเช่นกันแต่เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ดังอยู่ไม่ไกลนักเรียกให้หันไปมอง จับกระบอกปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังเอาไว้ ขยับก้าวเดินเชื่องช้าและเบามากที่สุด ใครกันมันกล้ามาเหยียบถึงที่นี่ เสียงใบไม้ที่ถูกเหยียบดังใกล้หูมากขึ้น เบี่ยงตัวหันปืนไปหาแล้วหยุดมองก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ปัดโธ่เอ๊ย ไอกระรอกน้อย เกือบโดนยิงตายแล้วไหมละ"

ดวงตะวันลับขอบฟ้าไปทั่วธาราวิหคก็มืดสนิท ตามทางเดินหมู่บ้านมีเพียงแค่ตะเกียงไฟเท่านั้น ยังโชคดีที่ภายในตัวบ้านยังพอมีไฟให้ไว้ใช้ หวานใจแอบปลีกตัวออกมาในตอนที่ยายนวลไปอาบน้ำ เดินมานั่งลงตรงแค่ไม้ริมธารน้ำตก เสียงน้ำไหลกับเสียงแมลงพอจะทำให้ผ่อนคลายขึ้นมาได้บ้าง 

มือเล็กคอยปัดเอายุงตัวน้อยตัวนิดที่กัดไปตามแขนทั้งสองข้าง พลันนึกถึงว่าป่านนี้แม่คงเป็นห่วงก็ยิ่งรู้สึกเศร้าขึ้นมา แล้วยิ่งน้องสาวที่ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้างอีก ถ้าน้องปลอดภัยก็คงจะดี แต่ถ้าถูกจับเหมือนกันแล้วป่านนี้หายไปอยู่ที่ไหนกัน

"ทำไมเอ็งมานั่งคนเดียว?"

หวานใจหันไปเห็นว่าเป็นเสือมิ่งก็เลยยิ้มขึ้นมา ขยับให้มีพื้นที่ว่างพอให้อีกคนได้นั่งลงข้างกัน 

"กลางคืนมันอันตรายนะ ออกมาจากบ้านอย่างนี้ พี่หาญรู้หรือเปล่า"

"ถ้ารู้ก็คงไม่ได้ออกมาแบบนี้หรอกค่ะ"

"แสดงว่าเอ็งหนีออกมางั้นสิ"

เสือมิ่งเลิ่กคิ้วถามแล้วก็ยิ้มให้กับหวานใจที่ยักไหล่ขึ้นแล้วไม่พูดอะไร มองพินิจพิจารณาใบหน้าสวยของอีกคนที่แทบจะไมาสามารถละสายตาไปได้ สวยมากจริงๆ หรือเพราะเติบโตมาที่ธราวิหคตั้งแต่เด็กเลยไม่ค่อยได้เห็นใครที่สวยเท่านี้ก็ไม่รู้

"พอดีข้ามีเรื่องอยากจะถามเอ็งหน่อย"

"ค่ะ ถามมาสิ"

"ที่เอ็งบอกว่าถูกจับมา รู้ไหมว่าใคร แล้วระหว่างโดนจับได้เห็นหน้าพวกมันบ้างไหม"

"จริงๆก็เหมือนจะเห็นอยู่คนหนึ่งค่ะ แต่มันมืดมาก ก็เลยไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นยังไงกันแน่"

หวานใจพูดจบแล้วก็หันไปสนใจแสงหิงห้อยที่ล่องลอยอยู่ ดวงตาทอประกายทำให้เสือมิ่งมองอยู่อย่างนั้น สักพักก็ลุกขึ้นเดินตามหวานใจที่เดินไปตรงริมธารน้ำ รอยยิ้มที่หวานกว่าครั้งไหนทำใจเสือมิ่งแทบจะลุ่มหลงไป สายลมแผ่วเบานั้นพัดให้เส้นผมปลิวสไวยิ่งทำให้ชวนมอง กลิ่นกายหอมอ่อนๆที่แตะจมูกตลอดยามที่ได้เข้ามาใกล้ก็หอมมาก

หลุดเข้าไปในภวังค์นั้นพักใหญ่แล้วเสียงกรีดร้องของหวานใจก็ทำให้หลุดออกมา ก้มมองดูเรียวแขนเล็กที่วิ่งมาเกาะแขนกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วมองตามสายตาถึงไปเห็นเข้าคางคกตัวใหญ่ที่กระโดดไป

"แค่คางคกเอง มันไม่ทำอะไรเอ็งหรอก"

"น่ากลัวจะตาย คุณไม่กลัวหรอคะ?"

"ข้าอยู่ในป่าตั้งแต่เด็ก เจอสัตว์มาก็มาก คางคกตัวเล็กแค่นี้ข้าจะกลัวได้ยังไง"

"จริงด้วยสิ"

เสือมิ่งก้มมองดูเรียวแขนเล็กนั้นอีกรอบจนหวานใจรู้สึกตัวแล้วผละออกไป ต่างคนต่างมองหน้าแล้วหัวเราะให้กัน ตามบ้านเรือนชาวบ้านเริ่มปิดไฟเข้านอนทำให้โดยรอบหมู่บ้านมืดขึ้นอีก คนที่นี่นอนกันเร็วมากคงจะเพราะไม่ได้มีอะไรทำเหมือนอย่างอยู่ในเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน และสำหรับหวานใจแล้วการเข้านอนเร็วเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก พยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ทำไม่ได้

"ดึกมากแล้ว ข้าว่าเอ็งกลับเถอะ อย่ามานั่งตากน้ำค้างอยู่ที่นี่เลย"

หวานใจพยักหน้าเห็นด้วย ก็ดีเหมือนกัน เลือกที่จะกลับเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่เสือหาญจะจับได้และเป็นคนออกมาตามหาด้วยตัวเอง หากเป็นแบบนั้นละก็ หวานใจคนนี้จะต้องโดนบ่นจนหูชาแน่ 

ก็ไม่รู้ว่าทำไมเสือหาญถึงได้ดูจงเกลียดจงชังเธอนัก ยิ่งตั้งแต่ที่เธอโดนแม่หมอของหมู่บ้านกล่าวหาว่าเป็นตัวกาลกิณี เขาก็จ้องจะหาเรื่องแกล้งหรือต่อว่าเธออยู่ตลอด หวานใจเกลียดดวงตาคมที่มองมาเหมือนกับไม่ชอบกัน ไหนจะคิ้วหนาที่ชอบขมวดใส่ตลอดทุกครั้งที่เจอ หรือแม้แต่คำพูดคำจาที่ว่าเธอจ้องจะจับผู้ชายในหมู่บ้านอีก

หวานใจอยากจะถามออกไปว่าเสือหาญเอาอะไรคิด ว่าเธอจะมาจับผู้ชายในหมู่บ้านกลางป่าลึกที่แทบจะไม่มีอะไรอำนวยความสะดวกให้เลยเนื่ยนะ ก็ไม่รู้ว่าคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือแค่ต้องการหาเรื่องต่อว่าเพื่อความสะใจกันแน่ ก้าวเดินเคียงกันกับเสือมิ่งมาจนถึงหน้าบ้าน เสียงเรียกชื่อหวานใจดังลั่นอยู่ด้านในติดต่อกันหลายครั้ง เป็นสัญญาณว่าควรจะต้องตั้งรับให้ดี เพระเสือหาญต้องหาเรื่องอะไรสักอย่างมาเล่นงานแน่