บทที่ 4 กวนไม่เลิก

ไทขับรถกระบะคู่ใจพาขิมกับไหมไปส่งที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองคนเรียนคณะการตลาดเหมือนกัน

ขิมนั่งอยู่เบาะหลังข้างไหม ส่วนไทนั่งอยู่ด้านหน้า สายตาคมกริบของไทมักจะเหลือบมองขิมผ่านกระจกมองมาข้างหลังอยู่บ่อยครั้ง เธอนั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึงตั้งแต่เช้าเพราะยังโกรธเรื่องที่ไทประกาศว่าเธอเป็นเมียของเขาเมื่อเช้านี้ การมองหน้าไททำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะกระโดดลงจากรถเสียตอนนี่เลย

"ไอ้ขิม มึงเป็นอะไรวะ ทำไมทำหน้าเหมือนท้องผูกมาสามวันละ เดี๋ยววันนี้เรียนกับอาจารย์โหดนะ ยิ้มหน่อยดิวะ!" ไหมกระซิบกระซาบกับเพื่อน

"ก็พี่มึงนั่นแหละ! กวนตีนกูไม่เลิก ทำให้รู้สึกเหมือนเป็น... เหยื่อจริงๆ!" ขิมตอบ

ไทที่กำลังฟังการสนทนาของทั้งคู่อยู่ในความเงียบยิ้มมุมปาก

เหยื่อเหรอ... ถ้าใช่... ก็เป็นเหยื่อที่กูนี่แหละที่ตั้งใจล่ามาตลอดสามปี! เขาคิดในใจ

ไม่นานนักก็มาถึงหน้าคณะการตลาดของมหาวิทยาลัย

"ถึงแล้ว! ลงไปได้แล้ว ตั้งใจเรียนนะจ้ะเด็กน้อยทั้งสอง" 

ไหมเปิดประตูรถลงไปทันที "ขอบคุณนะเฮีย เย็นนี้ไม่ต้องมารับก็ได้ เดี๋ยวหนูไปกินชาบูข้างนอกกับขิม"

"เออ ๆ! ดูแลเพื่อนไหมดี ๆ ล่ะ" ไทตอบน้องสาว

ขิมกำลังจะเปิดประตูลงจากรถตามไหมไป แต่ไทก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

"เดี๋ยว!"

ขิมชะงัก หันกลับมามองไทด้วยสีหน้าที่หงุดหงิด "อะไรอีก จะเอายังไงกับหนูอีกคะ อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าของนะเฮีย"

ไทมองใบหน้าบึ้งตึงของเธอ แล้วส่ายหัวเบา ๆ

"โอ๊ย...แม่คุณ ทำหน้าอย่างกับตูดหมา โกรธอะไรขนาดนั้น ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยดิ มึงไม่รู้หรอว่าเวลาทำหน้าแบบนี้แล้วมันน่า...จับมาฟัด"

 "ทะลึ่ง! ไม่จำเป็นต้องบอก หนูจะทำหน้ายังไงก็เรื่องของหนูจ้าาาา"

"เรื่องของมึงก็เรื่องของมึง... แต่กูจะบอกมึงเฉย ๆ ... ตั้งใจเรียนซะ เดี๋ยวเย็นกูมารับ" 

ขิมขมวดคิ้ว "ไม่ต้อง ไหมบอกแล้วไงว่าหนูจะไปเที่ยวกับไหมอะ ไม่ต้องมารับ หนูไปเองได้ หนูไม่ได้เป็นลูกน้องเฮียนะ" ขิมพูดประชด

ไททำหน้าเลิกคิ้ว "ไปเที่ยวไหนวะ? ชาบู ดึก ๆ ดื่น ๆ ไปกับใครบ้าง ให้กูรู้หน่อยได้ไหมวะ กูเป็นห่วง!"

"ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง! หนูจะไปเที่ยวกับใครก็เรื่องของหนู ไม่มีทางบอกเฮียหรอก แบร่ " ขิมตอบกลับ แล้วเปิดประตูรถเดินลงไปทันที

ไทมองตามหลังขิมที่เดินกระแทกเท้าออกไปจนลับตา

"โว๊ะ... ไปเที่ยวไหนอีกของมันวะ บอกไม่บอกก็เรื่องของมึง เดี๋ยวกูถามไอ้ไหมก็ได้!" ไทบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะขับรถออกจากมหาวิทยาลัยไป

อู่เฮียไท

ไทขับรถกลับมาถึงอู่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาจอดรถแล้วเดินเข้ามาในอู่ที่กำลังคึกคักไปด้วยเสียงเครื่องมือและลูกน้อง ขณะที่กำลังเดินผ่านกองยาง ไทก็ได้ยินเสียงลูกน้องสองคนคือไอ้กัสกับไอ้กรณ์ที่เป็นฝาแฝดกันกำลังคุยกันอย่างออกรส

"มึงเห็นน้องขิมปะวะ ที่มานอนค้างเมื่อคืนน่ะ โอ๊ย... แม่งโคตรสวยเลยว่ะ!" ไอ้กัสพูด

"เออ สวยชิบหาย! ตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ อวบ ๆ ... แม่งน่ารักชิบ ถ้าได้เป็นเมียนะมึง กูจะซ่อมทั้งวันทั้งคืนเลยว่ะ ฮ่าๆ!" 

ไทที่ได้ยินคำพูดหยาบคายนั้นก็เดินเข้าไปหาลูกน้องทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ

ผลั๊วะ!

มือหนาของไทตบเข้าที่หัวของไอ้กรณ์อย่างแรงจนเจ้าตัวสะดุ้ง หันมามองไทด้วยความตกใจ

"โอ๊ย! เฮียไท!" ไอ้กรณ์ร้อง

"มึงพูดว่าอะไรนะไอ้กรณ์! จะซ่อมทั้งวันทั้งคืนเลยเหรอ!" ดวงตาคมกริบมองลูกน้องอย่างเอาเรื่อง

ลูกน้องทั้งสองคนรีบยืนตัวตรงทันที เมื่อเห็นสายตาที่เอาจริงของไท

"เอ่อ... คือ... ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจครับเฮีย!" ไอ้กรณ์รีบแก้ตัว

"ไม่ได้ตั้งใจเหี้ยอะไร มึงนินทาเมียกูนะพวกมึง!" ไทพูดเสียงดัง จนลูกน้องคนอื่น ๆ ต้องหันมามอง

"ห้ะ... เมียใครวะเฮีย?" ไอ้กัสถามอย่างไม่เข้าใจ

"ก็ไอ้ขิมไงวะ! เมียในอนาคตกู ใครให้พวกมึงมาพูดจาลามกใส่เมียกูวะ ถ้ากูได้ยินอีกนะมึง กูจะหักเงินเดือน แล้วไล่ออกจากอู่เลย ไปซ่อมรถต่อให้เรียบร้อย ทำงาน! อย่ามัวแต่จินตนาการเรื่องเมียชาวบ้าน" 

ไอ้กัสกับไอ้กรณ์มองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก

"ขอโทษครับเฮียไท พวกผมไม่รู้จริง ๆ ครับ!" ทั้งสองรีบก้มหัวขอโทษ

"เออ! ไม่รู้ก็รู้ซะ จำไว้ ไอ้ขิมมันของกู" ไทประกาศกร้าวอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

ลูกน้องทั้งสองคนมองตามหลังไทไปอย่างงุนงง

"เห้ย... เฮียไทแม่งจริงจังว่ะ... เมียในอนาคตเลยเหรอวะ?" ไอ้กัสกระซิบ

"ไม่รู้ดิ... แต่กูว่า... แม่งต้องจีบกันอยู่แหง ๆ ถึงได้หวงขนาดนี้ โห... เสือกไปพูดจาลามกใส่เมียเฮียอีก... ซวยชิบหายเลยกู" ไอ้กรณ์พูดอย่างเสียขวัญ

ไทเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูบัญชีรายรับรายจ่าย แต่สายตาและสมาธิกลับไม่อยู่กับตัวเลขเลยแม้แต่น้อยความคิดของเขาวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องของขิม

หน้าหงิกเป็นตูดหมา... น่ารักชิบ!

ไทนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงที่โกรธเขาเมื่อเช้านี้ แล้วเขาก็เผลออมยิ้มออกมา

ใครให้มึงไปเที่ยวไหนคนเดียววะ! ชาบูเหรอ? ไปกับใคร? ผู้ชายคนอื่นหรือเปล่า? ความคิดหวงก้างเริ่มเข้ามาในหัวของเขา

"ไอ้ห่า! กูกลายเป็นไอ้พวกผัวขี้หึงไปแล้วเหรอวะ" ไทสบถกับตัวเองเบา ๆ

เขาคิดถึงตอนที่ขิมอยู่ในชุดนอนลายหมีตัวใหญ่ เมื่อคืน... คิดถึงตอนที่เธอโดนเพื่อนเขาจีบแล้วตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของเขา

ไม่รู้แหละ ถึงจะกวนตีน ถึงจะหยาบคาย! แต่กูก็ประกาศไปแล้วว่ามึงคือเมียกู หนีกูไม่พ้นหรอกไอ้ขิม!

ไทปิดคอมพิวเตอร์ลงทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไลน์ของไหม

ไท: "ไอ้ไหม มึงอยู่ไหน เที่ยวที่ไหนกัน รายงานมาเลยนะ ถ้าไม่บอกเฮียจะไม่ให้เงินไหม"

เขานั่งรอข้อความตอบกลับด้วยความใจจดใจจ่อ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังทำตัวเหมือน 'ผัว' ที่ควบคุมทุกฝีก้าวของ 'เมีย' ในอนาคตอย่างเต็มตัวแล้ว

อย่าลังเลที่จะแสดงความคิดเห็นในช่องคอมเมนต์ด้านล่างนะคะ เค้าอ่านทุกข้อความ และทุกความคิดเห็นของคุณรี้ดมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาผลงานในอนาคตของเค้า

ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกการติดตามและกดหัวใจ หวังว่าการเดินทางของการอ่านและการเขียนของเค้าจะดำเนินต่อไปอย่างมีความสุขค่ะ🙏🏻🥰