บทที่ 5 ตามยันร้านชาบู

ไหมกำลังนั่งเรียนอย่างตั้งใจในคาบสุดท้ายของวัน จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็กำลังสั่น เธอแอบหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็น

ข้อความจาก "เฮียไท"

ไท: "ไอ้ไหม! มึงอยู่ไหน เที่ยวที่ไหนกัน รายงานมา"

ไหมมองข้อความนั้นแล้วยิ้มขำในใจ หวงเพื่อนไหมจัดเลยนะเฮีย

เธอเกือบจะหันไปกระซิบถามขิมที่นั่งข้าง ๆ แต่ชะงักไว้ทันที

ไม่ได้ ถ้าบอกขิมว่าเฮียถาม ขิมแม่งต้องโกรธจนไม่ยอมไปไหนแน่ แถมเฮียเป็นพวกขี้งก ถ้าไม่ยอมบอกความจริงเดี๋ยวเย็นนี้แม่งไม่ให้เงินไปเที่ยวอีก

ไหมตัดสินใจเงียบ ไม่บอกเรื่องนี้กับเพื่อน แล้วตอบกลับพี่ชายอย่างตรงไปตรงมา

ไหม: "โอ๊ย! เฮีย ก็ไปกินชาบูหลังมอไง ร้านที่พึ่งเปิดใหม่อะ มีเพื่อนในกลุ่มไปด้วยหลายคน ทั้งผู้หญิงผู้ชายแหละ หายห่วง ไม่ได้ไปไหนคนเดียวหรอก"

ไทอ่านข้อความนั้นแล้วรู้สึกหงุดหงิดทันทีที่เห็นคำว่า "ทั้งผู้หญิงผู้ชายแหละ"

ไอ้ห่า ผู้ชายใครวะ จะมาวุ่นวายกับขิมหรือป่าวเนี่ย ไม่ได้ต้องไปดู ถ้าไอ้หน้าอ่อนคนไหนกล้าเข้าใกล้น้องกู... ไม่ใช่สิ! เมียกู กูจะย่าง  แม่งแทนหมูสไลด์เลย!

พอเลิกเรียน ขิม ไหม และเพื่อน ๆ อีกสามสี่คน รวมถึง เจมส์ เพื่อนผู้ชายร่วมห้องที่แอบชอบขิมมานาน ก็พากันไปที่ร้านชาบูชื่อดังหลังมหาวิทยาลัย พวกเขาหัวเราะคิกคัก คุยเรื่องเรียนและเรื่องราวไร้สาระตามประสาวัยรุ่น

ขิมนั่งอยู่ข้างไหม ตรงข้ามกับเจมส์ที่คอยดูแลเธอเป็นพิเศษ

"ขิม นี่เนื้อหมู ตักให้ กินเยอะ ๆ หน่อยนะ" เจมส์พูด พร้อมกับตักหมูสไลด์ลงในหม้อให้ขิม

ขิมยิ้มให้ "ขอบใจนะเจมส์ แกน่ารักที่สุดเลย"

ขณะที่กลุ่มเพื่อนกำลังเพลิดเพลินกับการกินชาบูอยู่นั้น จู่ ๆ ขิมก็รู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากด้านหลัง เธอหันไปมองอย่างช้า ๆ และก็เป็นไปตามคาด...

เฮียไท กำลังเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับเพื่อนซี้อีกสองคนคือ พี่ปอ และ พี่เพชร โดยมีสีหน้าเหมือนพึ่งวิ่งไล่จับวัวมาอย่างไงอย่างงั้นแหน่ะ

ไทเดินมาหยุดที่โต๊ะของขิมพร้อมกับทำหน้าประหลาดใจแบบจงใจเกินเบอร์ โอเว่อร์แอ็คติ้ง

"เห๊ยย! อะไรกันวะเนี่ย บังเอิญชิบหายเลย กูพึ่งมาถึง มาเจอพวกมึงกินชาบูอยู่ที่นี่ได้ไงวะ" ไทพูดเสียงดัง เหมือนนักแสดงละครเวทีที่เล่นใหญ่

ขิมหันไปมองไทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แล้วสายตาของเธอก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปจ้องที่ไหมอย่างคาดคั้น

มึงบอกพี่มึงใช่ไหม ไอ้ไหม สายตาของขิมกำลังบอกอย่างนั้น

ไหมที่รู้ตัวดีว่าพี่ชายมาถึงที่นี่ได้ยังไงก็รีบก้มหน้าก้มตากินชาบูต่อทันที พร้อมกับแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร และตีหน้ามึนใส่เพื่อน

"เฮีย มาทำอะไรคะเนี่ย บอกว่าไม่ต้องมารับไง" ขิมถามไทด้วยเสียงไม่พอใจ

"โอ๊ย! ไม่ได้มารับ ก็แค่อยากกินชาบู ร้านนี้มันอร่อยจะตายไป พวกมึงคิดว่าอู่กูมีลูกค้าหรือไง กูว่าง ว่างมาก ว่างจนหิว" ไทแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ

"เออ ๆ พวกมึง ไปนั่งโต๊ะนู้นไป โต๊ะข้าง ๆ น้องเขานั่นแหละ ไป สั่งของมา มื้อนี้กูเลี้ยงเอง!" 

ไอ้ปอและไอ้เพชรก็ทำหน้าเบื่อโลก แล้วพากันไปนั่งโต๊ะข้าง ๆ ตามคำสั่งของไท

เมื่อไทกับเพื่อนมานั่งข้าง ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที ความเป็นส่วนตัวของกลุ่มขิมหายไปหมดสิ้น

ไอ้ปอที่นั่งลงก็หันไปกระซิบกับไททันที "โห่! ไอ้สัสไท มึงว่างขนาดต้องมานั่งกินเป็นเพื่อนไอ้ไหมกับน้องเขาเลยเหรอวะ มึงแม่ง... โคตรว่าง"

"เออ! เงียบปากไปเลยพวกมึง กูให้มาแดกชาบู ไม่ได้มานั่งนินทาคน สั่งของไป" 

จังหวะนั้นเอง เจมส์ เพื่อนของขิม ก็ตักลูกชิ้นให้ขิมอีกครั้งอย่างเอาใจ "ขิม ลูกชิ้นกุ้งอร่อยนะ ลองดูสิ!"

ขิมรับลูกชิ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม "ขอบใจๆ" เพื่อนๆทั้งกลุ่มก็ต่งพาแซวกันยกใหญ่

ไทที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาจ้องมองหม้อชาบูของขิมอย่างเดือดดาลจนเกือบจะลุกขึ้นมากระชากคอเสื้อไอ้หน้าอ่อนนั้น

"เฮ้ย! ไอ้ปอ ไอ้หน้าอ่อนนั่นมันเป็นใครวะ ทำไมมันต้องตักนั่นตักนี่ให้ขิมด้วย" ไทกระซิบกระซาบกับเพื่อนอย่างฉุนเฉียว

"ก็เพื่อนในกลุ่มน้องเขาไงวะ มึงจะไปอะไรนักหนา!" ไอ้ปอถามอย่างไม่เข้าใจ

"ทำไมมันต้องตักให้ขิมด้วย ขิมมันก็ไม่มีมือหรือไงวะ มันกินเองไม่ได้หรอ กูเห็นแล้วหงุดหงิดชิบหายเลย" ไทบ่นเสียงดังจนไอ้ปอแทบจะเอาตะเกียบอุดหู

"เดี๋ยวกูจะเดินไปจับหักคอแม่ง กล้าดียังไงมาแตะต้องอาหารของ... ของ..." ไทพูดไม่จบ

"ของเมียในอนาคตมึงไงวะ" ไอ้เพชรพูดต่อให้พร้อมกับหัวเราะเยาะ

"เออ! นั่นแหละ กูจะไปจัดการไอ้เด็กนั่น" ไททำท่าจะลุกขึ้น

ไอ้ปอรีบดึงแขนไทไว้ "ใจเย็นไอ้ไท มึงเป็นบ้าเหรอ น้องเขาก็ต้องชอบพวกเด็ก ๆ รุ่นเดียวกันสิวะ ใส ๆ น่ารัก ๆ ไม่ใช่พวก... แก่! เหม็นเหงื่อ แล้วก็ปากหมา ใครเขาจะชอบมึงวะ แถมหลอกกูตอนเช้าว่าน้องเป็นเมียมึงอีก หวงก้างจริงๆเพื่อนกู"

"ไอ้ห่าปอ มึงจะโดนกูตบปากแตกตอนนี้นี่แหละ!" 

เพื่อนทั้งสองคนหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานกับอาการหึงที่เก็บไว้ไม่อยู่ของไท ส่วนขิมที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ก็ได้ยินเสียงบ่นและเสียงโวยวายของไทเป็นระยะ ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็... แอบยิ้มเล็ก ๆ ในใจ

การกินชาบูดำเนินไปอย่างทุลักทุเลเพราะสายตาที่ราวกับกล้องวงจรปิดของไทที่จ้องมาตลอดเวลา จนกระทั่งกินเสร็จ

"โอ๊ย! อิ่มมากๆเลย กลับกันเถอะพวกเรา" ไหมพูด

ขิมลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะเดินออกจากร้าน แต่ไทก็เข้ามาขวางทางไว้ทันที

"ขิม เดี๋ยวเฮียไปส่ง" 

"ไม่ต้องอะ หนู...หนูมีคนมารับแล้ว"

ไทเลิกคิ้ว "ใครมารับ ไอ้หน้าอ่อนนั่นหรอ ให้มันไปรับใครก็ไป แต่ขิมต้องกลับกับพี่"

"เฮีย! หนูไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียสะหน่อย แล้วก็... พ่อแม่หนูมารับแล้ว" ขิมพูดโกหกเขาเพื่อจะเอาตัวรอดจากสถานะการณ์น่าอึดอัดนี้

ไทมองไปรอบ ๆ ร้านอย่างงุนงง "ห้ะ พ่อแม่มึงมารับที่ไหน กูไม่เห็นรถ..."

ขิมไม่รอให้ไทพูดจบ เธอรีบวิ่งออกจากร้านไปทันที

"บ๊ายบายนะไหม ฝากบอกพี่ชายมึงด้วยว่ากูกลับแล้ว แล้วไม่ต้องตามมา!" ขิมตะโกนบอกเพื่อน แล้ววิ่งหายไปในฝูงชนหลังมหาวิทยาลัย

ไทยืนอ้าปากค้าง มองตามหลังขิมที่โกหกแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย! อะไรวะ พ่อแม่มารับที่ไหนวะ โกหกกูชัดๆ" ไทสบถอย่างหัวเสีย

เขาคอตกทันทีที่รู้ตัวว่าแผนการมาเฝ้าเมีย (ในอนาคต) ล้มเหลว

"ไปเหอะพวกมึง กลับอู่ ไอ้ขิมแม่งวิ่งหนีกูไปแล้ว" ไทพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แล้วเดินไปที่รถกระบะอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ไหมมองพี่ชายที่ทำหน้ามุ่ยคอตกแล้วถึงกับหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

"โอ๊ย... พี่ไทนะพี่ไท... ถึงจะรู้ว่าพี่คิดอะไรกับขิม... แต่การจีบแบบพิสดาร ชอบทำตัวเป็นพ่อ เป็นผัว เป็นเจ้าชีวิต ใครเขาจะไปชอบวะ" ไหมคิดในใจอย่างขำ ๆ ก่อนจะเดินตามพี่ชายกลับไปที่รถ

อย่าลังเลที่จะแสดงความคิดเห็นในช่องคอมเมนต์ด้านล่างนะคะ เค้าอ่านทุกข้อความ และทุกความคิดเห็นของคุณรี้ดมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาผลงานในอนาคตของเค้า

ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกการติดตามและกดหัวใจ หวังว่าการเดินทางของการอ่านและการเขียนของเค้าจะดำเนินต่อไปอย่างมีความสุขค่ะ🙏🏻🥰